(_*_) MOON-ZINE (_*_) -------------- Versie 7: |!i;. De gevreesde vergankelijkheid -------------- Zaterdag 20 april 2008 Als we ouder worden, worden we slimmer, maar ook doder. 10 werken: 0: Voorwoord 1: Hratli Quintologie: Deel 1 2: Duik 3: Hratli Quintologie: Deel 2 4: Problematische trends in klasfotografie 5: Hratli Quintologie: Deel 3 6: Verafgoding en Afgunst 7: Hratli Quintologie: Deel 4 8: Ether-boy 5 9: Hratli Quintologie: Deel 5 10: Teleportatie 11: Eindwoord Hulpvaardige noot: Zoeken kan snel door het artikelnummer tussen <> te schrijven. <0> Voorwoord `````````````` Okido mijn beste vrienden. Het is lang geleden dat ik nog eens werk heb gemaakt van moon-zine. Ik denk dat het probleem is dat ik teveel probeer diepgaande kunst te maken. Waardoor ik vaak ontevreden ben over het resultaat en de humor uit het oog verlies. Want rond humor draait het uiteindelijk wel in dit moon- zine. Het is gewoon niet altijd even evident om als professioneel persoon de onnozelaar in u los te laten. Er wordt al eens vergeten dat dat ook nodig is. Wat meteen mijn drang verklaart om eens karaoke te gaan zingen. Niet dat ik kan zingen, maar dat is het mooie aan karaoke, dat dat niet echt nodig is. Aangezien het publiek waarschijnlijk toch schijtzat op een hoopje ligt. Maar o wee als ze mijn depeche mode versies niet zouden smaken. Want verdomme, ik moet zeker nog eens depeche mode gaan coveren. Maar dan zonder alle fancy muziek. SPRAAK zeg ik u. Daar zit de toekomst in. Want het schijnt dat ik nog spraakmakender ben met spraak dan met tekst. Want als we eerlijk zijn beseffen we maar al te goed dat mijn teksten saai zijn om te lezen en hoogst oninteressant. HOEWEL ze dat niet zijn natuurlijk. Maar als je met een glas wijn naast u staat is alles iets makkelijker, als ook dit tekstje schrijven. Maar voor de lol laat ik even vertellen over de stand van zaken betreffende mijn leven. Ik werk momenteel als een klein onderdeeltje bij een klein onderdeeltje van één der grootste multinationals. Voor een liefhebber van William Gibson boeken nogal ironisch, maar "I wouldn't have it any other way". Ik ben tevens nog steeds even verliefd als pakt 3 jaar geleden ofzo. Het is echt ongelooflijk om zolang op een wolkje te kunnen zitten, zonder eraf te vallen. Ik denk dat vele mensen mijn geliefde en mij al lang aan het benijden zijn, en terecht ook. Want wij zijn echt met ons gat in de boter gevallen. Maar dat is ergens ook wel logisch, want wij zijn twee brave mensen. En als brave mensen elkander graag zien, dan leef je vol liefde. En uiteindelijk is het de liefde waarvoor we het doen. En met "het" bedoel ik leven. Ik moet wel het jammerlijke nieuws melden dat mijn linkerwijsvinger zeer doet en ik dit tekstje dus vroegtijdig zal moeten afronden. Maar ik wil jullie allemaal mee delen dat moon-zine NOOIT zal stoppen. Het zal alleen traag gaan, trager dan onze levens. <1> Hratli Quintologie: Deel 1 ``````````````````````````````` Beste gelovigen zei de priester aan het begin van de kerkviering of hoe dat dan ook noemt. Gelovig ben ik niet, wat ik hier deed wist ik niet, maar ik was er. Uit de eerste woorden begreep ik dat alles wat de priester ging zeggen niet tot mij was gericht. Maar goed ook want het kon me niet schelen. Als die preek maar snel voorbij was. Dan kon ik samen met derest in het café zuipen en mekkeren over alles. Maar ineens trok hij toch mijn aandacht. Het ging over een straat, een brede straat die rechtdoor ging. Die straat mochten we niet nemen zei hij, het was de straat van de duivel. Op dat moment begon ik mij af te vragen of hem nu den E34 naar Eindhove bedoelde of de A19 naar Breda. Maargoed hij vertelde ineens dat men de kleinde baantjes moest pakkken de oude kasseiwegen en de veldweggetjes. Die gingen immers naar het paradijs. Ik wist direct dat hem sprak uit ervaring, de kleine baantjes hebben idd geen grenscontrole en politie. Mijn respect voor de priester ging onmiddelijk omhoog. Na de preek begon hij te lezen uit een boek, woord van God zei hij. Gezien ik wist dat hij ging lezen uit boeken die helemaal niet door God zijn geschreven verslapte mijn aandacht weer. Na een tijdje was ik het beu en ben ik het maar afgestapt. Spijtig genoeg waren de deuren al in jaren nietmeer gesmeerd en heeft heel de kerk het gehoord. Ik had nog gedacht dat ze dat per express doen. Zodat iedereen kan zien wie de ongelovigen zijn. Toen ik in mijn stamkroeg aankwam zaten er nog een paar ongelovigen. Samen hebben we nog wat zitten lachen met de brede baan etc.. Om daarna terug te keren naar het eeuwige onderwerp: grieten en seks. Ik kon het niet laten om nog maar eens te vertellen over het meisje in de schoolbus en hoe ze me toen best wel depressief hadden gekregen. (harder dan ik toen al was) Het verhaal is als volgt: Op mijn bus naar school zat een meisjes, denk 1 jaar jonger als mij, ros van haarkleur, en altijd gekleed in knappe kleren die mooi bij haar pasten. Meestal rood of aanverwant gekleurd. Natuurlijk werd ik verliefd. Maar gezien ik bijna zeker was van een "nee" heb ik het haar nooit gezegd en normaal had ze het ook nooit geweten. Maar, er zat eens in mijn stamkroeg een Rat (persoon die er normaal nooit komt) en die had mijn verhaal gehoord, en wist dat ik ze wel zag zitten. (Veronderstel dat da de persoon is die het allemaal in de gank had gezet) Ongeveer 1 week later, terwijl ik aan het babysitten was kreeg ik een sms van een onbekend nummer. Met de ongeveer de woorden: "Hallo ik ben Dagmar, ik zie je wel zitten. Kom je naar de fuif in zaal de Zwaan". Naief als ik was slikte ik het en stuurde ik een sms terug dat ik er ging zijn nadat ik klaar was met babysitten. Wanneer ik klaar was ben ik naar die fuif gegaan, na het betalen van de inkom en het kopen van drankbonnetjes (5) ben ik naarbinnen gegaan. Ze was er maar ze bleek mij niet te zien. Dus voor haar aandacht te trekken tikte ik op haar arm, ze zei hoi (omdat ze me prolly herkende van in de Bus) en ging verder met hetgeen ze bezig was. Totaal verward was ik dan maar tussen het volk gelopen om te zien of er bekend volk was, toen een vrouwmens mij aansprak om te zeggen dat ik Dagmar ff gerust moest laten om een reden die ik nietmeer weet. Ik wist op dat moment ongeveer al dat ik er wel ingeluisd was, om van mijn 5 drankbonnetjes af te geraken heb ik dan maar 5 hoegaardes gedronken en ben ik half down naar huis gereden. Toen volgde er nog een paar smsjes van dezelfde nummer met nog pogingen om mij naar dingen te laten komen zodat ze nog wat konden genieten van mijn hartzeer enzo. Maar gezien ik het al doorhad heb ik toen haar adres gevraagd en naar haar gereden. Daar vertelde ze mij dat het hare nummer niet was. (Hetgeen ik al wist) Ik heb daar dan nog iets anders gezegd dat me nietmeer te binnen schiet. Maar in ieder geval, vanaf dat moment wist ik dat Dagmar zeker en vast nooit geen intresse voor mij zal hebben, fantasie stuk geslagen en weer een vrouw die me liever ziet gaan dan komen. Dag erachter stond ze aan de bus halte haar nieuw lief af te lekken, waar ze later nog shit mee zou gehad hebben. Paar jaar later ben ik het het vervloekte(voor mij dan toch) dorp Hingene uitgetrokken. Soms kom ik er nog eens maar dat is alleen voor naar mijn stamcafé te gaan en raar maar waar toch nog eens een glimp van Dagmar op te vangen die ik nooit zal vergeten. Als je tot op het einde bent geraakt proficiat :) 1e deel fictie 2de deel echt Spelling en grammatica volgens de regels van Sam (doch wat gecorrigeerd door de entiteit die "moon-zine" heet). <2> Duik ````````` Hier hebben we Jonaske. Jonas is een kleine jongeman, een beetje schuchter is hij. Hij was dan ook vrij verbouwereerd als hij zichzelf terug vindt in een landschap dat nogal veel weg heeft van één uit een Dali schilderij. Maar dan wel iets anders, want er is veel meer te doen. Bij dali was het vooral zaaks objecten te hebben die je in het echt niet tegen komt, hier was het alledaags gesteente. Hij begreep er in eerste instantie niets van, maar al snel besloot hij dat hij aan het dromen was. Hij wist tenslotte dat zijn dromen nooit al te denderend waren wat verbeelding betrof. Langs hem liepen duizenden mensen voorbij en zij deden dat bovendien zonder geluid. Niemand scheen hem op te merken. Niet moeilijk ook, met zo'n menigte verdwijn je al snel in het niets, zoals ze dat zeggen... Het was dan ook zijn natuurlijke reactie om ook te gaan lopen en aldus zo weinig mogelijk personen in de weg te staan. Maar hij werd onvermijdelijk moe daarvan en moest zijn lopen staken. Zijn taak was dan zich te verbergen, teneinde niet vertrappeld te worden. Hij heeft zich dan verstopt achter een kleine rode woestijnrots, die rechtstreeks uit zo'n "Roadrunner" cartoon zou kunnen komen. Het is daar waar wij hem nu terug vinden. "Ok Jonasken. Het zit dus zo manneken. Gij zit hier, en gij hebt benen. En al de rest heeft blijkbaar ook benen. Maar er is een klein verschil tussen u en de rest. Namelijk dat gij een sukkelaarke zijt. Gij kunt niet lang genoeg lopen, en daarom kunt gij nooit mee zijn met de rest! Ge zijt ne sukkel, Jonas.", zegt Jonas streng en stil tegen zichzelf. Hij begint lichtjes te snikken. Het plotse donkere zelfbeeld dat tot hem kwam, terwijl hij op die eenzame maagdelijke steen zat, zit hem danig dwars. Doch lang kan het niet duren, want ook al is Jonas een sukkel, hij is ook een doorbijter en heel wat gewend. En als er iets hem niet zal klein krijgen, dan is het wel een kudde rondlopers die hem voor de voeten lopen en op de hielen trappen. Hij kijkt op en draait zich naar de rots. Hij wrijft zich in de handen en gaat staan op de steen die enkele momenten geleden zijn achterwerk streelde. Hij heft zijn been nu om en bij een meter hoog op en met een lange stap klautert hij de rots op. Gestaag gaat hij stap voor stap hoger. Na zijn vijfde stap schijnen de stenen minder stevig te worden, tot twee keer toe slipt zijn hand weg. "Godmilledju, ge gaat toch niet vallen zeker?!". Hij doet een volgende stap maar de steen die zijn voet hoort te ondersteunen brokkelt af onder zijn gewicht. Een knie stoot tegen de rots en een schroeiende pijn maakt zich meester over zijn rechterbeen. Tranen verschijnen in zijn ogen, tranen van pijn. "Dat is lang geleden", bedenk hij. Hij tracht het gevoel op melancholische wijze te koesteren: wat je niet kan verslaan kan je maar beter graag zien. Het zal niet makkelijk worden om die hele rots te beklimmen, voor de kleine Jonas. Onder hem vooral stof, stof van de meute die langs draaft. Hij telt nog een vijftal stappen. Eens aan stap tien is er geen weg meer terug, een val zou zeker fatale verwondingen tot gevolg hebben. Hij zet een stap, en nog één, stap negen, stap tien, ... Blijkbaar zonder veel problemen is hij de rots opgeschuifeld en na 50 stappen staat hij bovenop de rots. Voor hem en achter hem, links en rechts van hem, enkel lopers. Kleine grote, zwarte, bleke, dikke, dunne lopers. Hij gaat op de rand van de rots staan, de grond is gervaarlijk zacht. Hij sluit zijn ogen, adempt diep in. Hij denkt aan haar, en duikt de mensheid in. De mensheid die hij altijd zo graag gezien heeft. <3> Hratli Quintologie: Deel 2 ``````````````````````````````` Geschreven met de muziek 2 Belgen - Lena op de voorgrond! De zieke(foute) gedachten van Hratli: (niet noodzakelijk gebaseerd op een effectief persoon) Daar stond je met je ros haar in krollen zeer kort, rode korte jas aan die zeer goed ging met je rode oorbellen en kort rood rokje. Ros is mijn favo haarkleur en als ze daar dan nog eens rode kleren op dragen dan krijg je mijn aandacht niet meer weg. Natuurlijk na een tijdje valt het op dat je aangeken wordt, ze keek eventje in mijn richting om dan hoogt waarschijnlijk tot de conclusie te komen dat ze mij in het slechte lijstje moet klasseren. Het lijstje, ik weet zeker dat vrouwen lijstjes opmaken van iedereen die ze zien. En dat bestaat uit 2 delen: 1ste deel is de mensen die ze lelijk vinden en waar ze niet mee te maken willen hebben. Mijn meest voorkomende plaats in lijstjes. 2de deel is mensen die ze sympathiek vinden, deze lijst zal dan onderverdeelt zijn in 3 kolommen. De mensen waar ze gewoon vriend bij willen blijven, de mensen die misschien meer kans maken maar er eigenlijk niet moeten op hopen en de lijst met mensen die ze wel ziet zitten. Dat is op zijn beurt dan nog eens gerangschikt in volgorde, de persoon helemaal vanboven wilt ze of is haar huidig lief, verder naar onder zwakt het dan allemaal af volgens een natuurlijk logaritme. De lijst wijzigt constant er komen mensen bij en er gaan mensen af. Mannen proberen met allerlei truuken hun positie in de lijst te verhogen. Dit is nutteloos uw positie wordt bepaald vanaf uw eerste conversatie en wijzigt daarna zeer zelden. Uw plaats in de lijst hangt volledig van andere mensen af. Voorbeeld: Ge bent 2des in de lijst van symphatieke mensen. Dan kunt ge alleen op 1 geraken als ze ineens de persoon op nummer 1 haat of nimeer wilt zien en dan moet je nog opassen want zakken in de lijst gaat zeer snel. Maardus gezien ik al weet dat ik mij in lijst 1 bevind bespaar ik mij de moeite om er op af te stappen. Het is namelijk veel leuker in zo een geval uw fantasie over te laten nemem en vooral heel ver te gaan dan. Wat je wel moet weten is dat het alleen werkt als ge visueel een goede fantasie en geheugen hebt, anders durft de beeld van die knappe rosse eens te verwateren en zich te mengen met andere vrouwen. Men mag ook niet tehard kijken, want dan kan het zijn dat ze weet dat je bezig bent haar in een vozo fantasie te gebruiken en dan zal ze dus aan haar vrienden vertellen dat je een pervert bent. Op zich niet erg maar ze zal het ook vertellen aan haar vriendinnen en dat is wat men moet vermijden. Zodoende na het fantaseren is het moment van de knappe rosse gepaseert. En men moet iets anders doen om niet emo te worden. Hierna ga ik bier drinken in de stamkroeg van mezelf natuurlijk. Want daar kun je met derest van de geile alleenstaande mannen vertellen over je fantasie en het onderwerp zo draaien dat ze ook over grieten gaan vertellen. Dan is de avond vertrokken en kan men uren doorlullen. In het café komen nooit grieten binnen onder de 40 dus ik ben dan ook zeker dat het niet de muren zal verlaten bij de verkeerde mensen. Ik blijf natuurlijk altijd tot sluitingstijd om zeker te zijn dat ik bij de no-life zuiper elite hoor. Als het café thuis is ga ik naar huis. Natuurlijk moet de fantasie van die knappe rosse nog eens bovenkomen, die verdring je onmidellijk. Als je geen rosse kunt krijgen moet je niet overdreven veel gaan fantaseren want dan word je emo en dat moet men ten koste van alles vermijden natuurlijk. Beste daartegen is chatten. Met andere mensen lullen over zaken die onrechtstreeks te maken hebben met emo en seks, indien niet moet men het onderwerp langzaam daar naartoe pushen. Lukt dat niet dan lul je maar wat mee over het huidig onderwerp. Om daarna te gaan slapen omdat het boring is. Spelling en grammatica regels niet of toch zeer weinig gevolgt (doch wat gecorrigeerd door de entiteit die "moon-zine" heet). Bewitched te love i feel for... <4> Problematische trends in klasfotografie ```````````````````````````````````````````` Mensen, ikzelf ben actief op een site waar veel kinderlijk gespuis ondertussen ook de weg naartoe heeft gevonden. Het is een "profielcommunity" zoals ik dat noem. Dus mensen maken een "profiel" aan met wat zinloze informatie over zichzelf en een blogje, en daarrond zweven dan allerlei zaken zoals fora, fotoalbums en wat nog allemaal. De gemiddelde leeftijd is daar 17 jaar ongeveer. Ik gebruik het om met de uitzonderingen te babbelen die interessant genoeg zijn, en ben er enkel op terecht gekomen omdat ik de "maker" ken en ik ben daar dan blijven hangen. Normaal doe ik dat niet hoor, zo'n sites. Maar voor die bepaalde site maak ik een uitdaging. Ik gebruik het ook wat als venster op de jeugd. Ik kan er zien wat er leeft bij deze verloren schepsels, uitstoot van de hippies en juppies die onze wereld zo intens hetzelfde hebben gehouden, maar de verantwoordelijkheid op de achtergrond hebben geschoven. En af en toe merk je een duidelijk trent, een verschuiving in de algemene houding van een generatie. En die merkte ik onlangs bij het fenomeen klasfoto. Op de site staat dus een album waar de kinderen hun klasfototjes kwijt kunnen. Dat is allemaal eens leuk voor al hun vriendjes en het biedt iedereen de kans direct volledige klassen als "marginaal" of "stoer ze" te bestempelen. Maar goed, er is een uitzonderlijk duidelijk verschil tussen de huidige klasfoto's en deze van de goede oude tijd van bijvoorbeeld de jaren '80. Vroeger was de conventionele verplichte klasfoto altijd hetzelfde, maar op een goed uitgekozen plek op de school. Er is niets mis met wat bomen in de achtergrond, of een klasfoto op een grasperkje natuurlijk. Dat is best aangenaam, zo kan je naar iets anders kijken dan lelijke pubers. Maar uiteindelijk was de conventionele foto steeds hetzelfde, de kleinsten zaten vooraan op een rij stoelen. De middelgrote werden daarachter geplaatst al staand en eventueel stond de laatste rij op de klassieke rij stoelen. Soms werden stoelen achterwege gelaten, ongetwijfeld omwille van de luiheid van de leerlingen en leerkrachten. De huidige standaard klasfoto verschilt echter zonder schroom sterk van deze klassieke en graag geziene formule. Neen! Van tegenwoordig moet het natuurlijk allemaal een beetje losser zijn, een beetje "nederlands" zou je wel kunnen stellen. Het "hoeft" allemaal niet meer zo conventioneel blijkbaar. Je ziet meestal klasfoto's waarbij 1 of 2 mensen neerligt, of waarbij iedereen aan elkaar hangt en dergelijke zaken. Voor ik mijn problemen met deze stijl van klasfoto verder verklaar zal ik eerst enkele voorbeelden beschrijven. "Om de gedachten te vestigen", zoals ze zeggen. De eerste foto is de typische meisjesklas, ik vermoed dat het ofwel handel ofzo is, ofwel iets in het ASO (hoewel je daar wel wat meer geslachtelijke variatie zou verwachten). Hoe dan ook, de klas bestaat uit 13 kinderen, 12 meisjes, één verwijfde jongen en dan staat er nog een hippe jonge leerkracht naast de klas. Alle meisjes zullen dat ongetwijfeld een "supercoole vent" ofzoiets vinden. Ik ga mij voor één keer niet uitspreken over het eventuele slettengehalte van de meisjes, omdat mijn standpunt hierover reeds gekend is. Mijn eerste voorbeeld is een foto waarbij de klas net achter een vijvertje "staat", ergens in een stuk tuin van de school, dit alles op een mooie zonnige dag. De leerkracht staat met zijn handen gekruist en een glimlach op zijn gezicht. Een houding waar niets valt op aan te merken, hij staat zoals het hoort achteraan links van de klas. Daarnaast staat een meisje in een ietwat vreemde houding iets meer balkon tentoon te stellen dan eigenlijk haar bedoeling was (hoop ik), maar dat kan toevallig zo zijn natuurlijk. Dus laten we daar geen punt van maken. Ernaast zit de verwijfde jongen op één knie, terwijl zijn elleboog steunt op zijn andere knie, als je je dat kan voorstellen. Eigenlijk beginnen de problemen hier al, maar we kunnen ons ook inbeelden dat de jongen tijdens een moment van zwakte door de knieën ging, ongetwijfeld door de walgelijke geur van de zaken die ik zo dadelijk ga bespreken. Ernaast staat een meisje al lachend naar beneden te kijken, te vergeven, maar laat ons niet uit het oog verliezen dat dit al de derde leerling op rij is die niet normaal op de klasfoto staat. In een klas van 13, is dat al redelijk wat percent hé. Hoera! Daarnaast eentje dat er normaal op staat! En daarnaast het klassieke "seutje". Je kent dat wel, het genre goed dicht bloeske met froelekes rond en een niet zo flatterend kapsel... maar mijn beste mensen, ik heb helemaal niets tegen de klassiekere look! Zeker niet op klasfoto's. Deze persoon staat zoals het hoort op de klasfoto. En dat maakt mij nog een beetje gelukkig. Maar dan begint het spel: de onderste rij. De eerste DRIE meisjes liggen plat op hun buik, net achter het vijvertje. Zo op de buik liggen, armen rond elkaar en met de voeten in de lucht. Tot overmaat van ramp heeft de derde geen schoenen aan... die staat daar gewoon met blote voeten op. Allemaal goed en wel als je een voetfetish hebt. Maar denk je dat de mensen voor wie dit is bedoeld, nakomelingen en jezelf binnen 30 jaar een boodschap hebben aan vuile voeten op een klasfoto? NEEN... en laten we niet vergeten dat ze daar op hun buik liggen hé! Maar wacht, we moeten er nog 5 van de klas doen hé! Ernaast zit nog iemand met vuile blote voeten. Het valt op dat men door hippies is groot gebracht. En het wordt NOG erger want de voeten steken in het vijvertje ook... Straks loopt dat mens daarmee door het gras, stinken die voeten en zijn ze gortig vuil - nog vuiler. Ze heeft haar arm rond de nek van een medestudente die haar benen optrekt omdat ze haar schoenen tenminste aan heeft gehouden en niet nat wenst te worden. Maar ze ligt uiteindelijk ook al half, en ik vind dat een kuthouding voor op een klasfoto. Daarnaast zitten er zo nog drie te denken dat ze waternimfen zijn, één van hen ook nog met blote voeten in het vijvertje. Neem willekeurige klasfoto's en je hebt veel kans dat er iemand scheef zit, ligt of hangt. 35% om precies te zijn na een kleine steekproef. Dat valt best mee, maar ja, dat maakt het voor mij niet minder nodig om erover te zeiken! Al is het maar voor de lol. Laat ik nu even beschrijven waarom ik problemen heb met zulke onconventionele foto's. Voor alle duidelijkheid gaat het hier dus wel over de officiële klasfoto. Groepsfoto's van klasreisjes en dergelijke, daar geeft niemand om, daar mogen ze voor mijn part in een hardnekkig orgie verwikkeld zijn. De standaard klasfoto is echter onderdeel van een naslagwerk van je persoonlijke verleden. Het is het vastleggen van uw persoon en uw omgeving in die bepaalde tijd. Het is op zich al waardevol, en hoeft er dus zeker niet van tussenuit te springen met frivoliteit want na 20 jaar weet je toch dat het allemaal dom puberaal gepruts was. Mijn grootste probleem met de onconventionele klasfoto is de gedachte die er inherent achter schuil gaat. Het gevoel van pretentie druipt er gewoon vanaf. Ten eerste straal het een groepsgevoel uit: "kijk wij zijn een groep en wij doen 'ons eigen ding'!". Zoiets. Een groepsgevoel in het middelbaar is een beetje als een gevoel van vrijheid in China, een illusie gebasseerd op onwetendheid en naiviteit. Dan is er de fotograaf, waarschijnlijk zo'n beginnend fotograaf die het gros van zijn tijd door brengt met "photoshoots" te maken voor puberale meisjes die denken dat ze fotomodel zijn omdat ze 40 kg wegen en lelijk genoeg zijn om breinloze jongens te doen klaarkomen gewoon omdat dat zo hoort. Maar laat ik daar vooral niet op uitwijden. Dus, die fotograaf is dan waarschijnlijk zo'n coolerd die zegt: "ja, doe maar een beetje gek! Dat is leuk! Als jullie nu eens voor de klas geen LIGGEN, dat is eens iets anders hé! Joepie.". Het is alsof de fotograaf zijn stempel wil drukken op de klasfoto. En als er iets is wat een fotograaf van klasfoto's niet hoort te doen dan is het wel zijn stempel drukken op het leven van die jongeren, door hen een geforceerde houding te laten aannemen. Verder straalt het ook onzekerheid uit, en de drang gezien te worden... Het ontbreekt de fotograaf als het ware aan de professionaliteit om zich louter functioneel op te stellen, zonder drang naar individuele glorie. Maar bovenal stralen deze foto's de verachtelijke liberale vrijheid uit... het toont dat jongeren vrij zijn te doen en laten wat ze willen, zolang ze maar breken met tradities! Zolang ze maar "speciaal" doen zoals de anderen van hun leeftijd... Want wat hoort te zijn, dat hoort te worden gedaan! En al deze vrijheid resulteert in besluiteloze jongeren, die wanhopig op zoek zijn uniek te zijn en die plots met de harde realiteit worden geconfronteerd dat ze niet Andy Warhol zijn. Ik pleit voor de conventionele klasfoto! En men mag een voorbeeld nemen aan de harde technische scholen, waar creativiteit afgeknot wordt tot er niets meer van te merken is! Daar neemt men klasfoto's vol ongelukkige mensen zonder toekomst. En dat zijn we allemaal als we in het middelbaar zitten. <5> Hratli Quintologie: Deel 3 ``````````````````````````````` Geschreven op een eeuwige repeat van Tatu - Loves me not Tatu - Show me love Wat is liefde, en hoe zit het in mekaar We weten dat liefde iets is met hormonen etc.. Maar dit wordt geschreven door Hratli dus moet het vol onzin staan. Liefde, de hormoon die alle logica van het brein uitschakelt, u in staat zet tot soms best wel belachelijke acties en bovenal er meestal voor zorgt dat men zich down en miserable gaat voelen Hoe komt het. Liefde is abstract vooral het zien van mooie meisjes met lelijke kerels of lelijke meisjes met mooie kerels laat u nadenken, hoe doen ze het. Vooral wanneer men zelf niet echt moeders mooiste is wil je dat zeker weten. Meestal is het door het karakter en hoe groot je mond is, maar ook niet te groot. Hoeveel vrienden je hebt en of je veel durft. Ik durf niet veel, ik heb niet veel vrienden, en ik heb geen grote mond. Ik weet er niets van. Daarom zoeken we op het internet naar mensen met een grote mond en vatten we alles samen. Keywords: Liefde+Verleiden+Knap+Lelijk Na zeer snel rond te klikken, komen we tot de conclusie dat het uiterlijk natuurlijk nog altijd telt. Eerst kijken ze of ze je wel aantrekkelijk vinden. Daarna beginnen ze een conversatie. Die conversatie is enkel en alleen bedoeld voor uit te vissen of de man wel in het karakterplaatje past van wat je van een man verwacht. Eerlijkheid testen en zien of de man niet teveel bezig is met zichzelf. Blijkbaar haten vrouwen de volgende dingen: Mannen die stoer doen en proberen te scoren door andere mannen te kraken of door stoer te doen. Als man is het blijkbaar simpel om te versieren als je zo rondkijkt op het internet. Allerlei versier tips site's die tegen betaling leren hoe je elke vrouw kunt versieren. Lijkt mij achterlijk gezien volgens vorige sites vrouwen eerst kijken of je wel aantrekkelijk bent. Als je dat niet bent zullen je versier truuks ook niet werken. Verder staat er dat een vrouw binnen de 20sec beslist heeft of je een kans maakt ja of neen. Dat staat dan weer in tegenspraak met het feit dat ze ook eens met je willen babbelen om in het karakter plaatje te komen. Hier staak ik mijn zoektocht en weet ik dat niemand weet hoe ze vrouwen moeten versieren. Beste truuk lijkt mij gewoon aan iedereen vragen die je leuk vindt of ze in je bed willen. Zo zul je wel iemand vinden. Het zal wel een slet zijn maar seks heb je in ieder geval. Tatu - How soon is now? Meestal maak ik dezelfde fouten, ik hou van iedereen ik ga te snel en ik hou er geen rekening mee dat ze mischien mij alleen maar leuk vinden om tegen te babbelen. Tegen mij babbelen = relatie willen fout. ... -gedachten leeg- <6> Verafgoding en Afgunst ``````````````````````````` Aangezien ik op dit moment niet het talent bezit om mooie verhaaltjes te verzinnen zal ik maar gewoon spreken. Als ware dit een column en ik uw gast reporter die zijn eigen mening eens mag geven. Tussen haakskes, in veel engelse kranten zijn alle artikelen op eigen meningen gebouwd, inplaats van objectief. Dat is bizar, me dunkt. Maar daar gaik het niet over hebben. Maar dus, voordat ik mijn brein niet meer kan bij houden zal ik maar beginnen vertellen met wat ik te vertellen heb. Ik ga het hebben over een vreemd gegeven. Liefde en haat, verafgoding en afgunst. Eigenlijk kan ik daar weinig over zeggen. Ik heb over weinig nog iets te zeggen, ik denk dat ik vooral de lezer wil aanzetten tot denken, inplaats van deze het inzicht in mijn denken te bieden. Maar ik zat tijdens het beluisteren van een Daan cd te bedenken dat er toch een aantal personen zijn die ik heel veel bewonder. Met in de eerste plaats mijn allerbeste vriendin die ik ondertussen al een paar jaar geleden ben tegen gekomen. Je weet het of je weet het niet, maar dat kom je nu eenmaal soms tegen. Dat is eigenlijk geluk hebben. Hoe dan ook, er zijn nog een paar mensen waar ik een bijzondere bewondering voor heb, zij het in mindere mate dan voor mijn vriendin. Zo hebben wij natuurlijk Kraftwerk, wiens kunstwerk mij altijd en overal kan blijven overmeesteren. We hebben Daan, Pink Floyd, Sigur Ros, Queen, ... voor al de mensen in deze groepen heb ik een abnormale bewondering. Ze zijn voor mij een soort uitsteeksels van een vrij grijze en oppervlakkige kunstwereld die me voor de voeten licht. De kunst die "pop" is. Er zijn nog mensen echter, Dali bijvoorbeeld, Gregorio Allegri, een reeks voorname wetenschappers, ... Al deze mensen vind ik zo belangrijk, waarschijnlijk omdat ik me kan vinden in de dingen die zij hebben verwezenlijkt. Omdat zij passen in mijn beeld van het goede, en mijn beeld van het slechte net als mij verwerpen op dezelfde wijze. Er zijn echter jammer genoeg ook heel veel mensen die van mijn bijzondere bewondering niet kunnen genieten. Zo zijn er een hele boel idioten en zeveraars die volgens mij niets zinvols kunnen bereiken met hun leven, zelfs als zouden ze proberen. Denk bijvoorbeeld aan JM DD, die het er vingerdik - doch niet expliciet laat - opliggen dan hij een bovennormale bewondering koestert voor Hitler. Hitler is volgens vele het pure kwaad. Hij was bitter en had geen mededogen, hij was een haai en een opportunist vol wraakgevoelens en niets anders. Hij heeft op een onnavolgbare wijze een geheel volk zijn instrument gemaakt. Hitler had weinig goede bedoelingen uiteindelijk, hij dacht enkel aan zichzelf. Maar toch is het moeilijk voor hem een zelfde haat te koesteren dan voor vele anderen... waarschijnlijk omdat deze man zo buiten proporties heeft gehandeld dat hij nog moeilijk te plaatsen valt tussen GOED en SLECHT... waarschijnlijk zit hij ergens nog veel verder dan slecht. Schematisch ziet dat er zo uit: GOED <--Grijze Zone--> SLECHT <--Leegte--> Hitler Zoiets. Schema's worden gebruikt wanneer mensen geen zin meer hebben te lezen, dan willen zij informatie weliswaar nog steeds visueel opnemen, maar niet meer met behulp van hun onderontwikkelde en tevens zeer vermoeiende taalorgaan. Zij willen instant kennis. Want dat is fijn. Er gaat van mij ook een groot respect uit naar de toekomstige uitvinder van de teleportatie machine. Dat zou een uitvinding zijn van ongekend belang. Zoiets belangrijks doet de atoombom en het wiel verbleken tot het niets, maakt van de computer en de wagen slechts interessante gedachtenexpirimenten. Een teleportatie machine zou de uitvinding van de mensheid zijn. Hij die dat uitvindt wordt door mij onmiddelijk en zonder enige omweg tot God onder Goddin gepromoveerd. Hij zal nooit de hoogste toppen reiken, maar staat wel boven alle mensen en op één na boven alle Goden. De slechte mens < de goede mens < Teleportatie uitvinder < Goddin Zoiets. Maar dus, om terug te komen op mijn punt. Wat is het toch vreemd, dat ik zo'n groot respect kan hebben voor sommige mensen en een enorme minachting voor anderen. Terwijl volgens mij iedereen gewoon tracht de juiste weg te kiezen. En kunnen wij eigenlijk mensen verwijten dat zij eens verkeerd rijden? Zou in dat opzicht niet iedereen evenveel respect verdienen? Ik dacht van niet. <7> Hratli Quintologie: Deel 4 ``````````````````````````````` Tijd gaat voorbij, mensen komen, mensen gaan. Het leven op een chatbox. Chatboxen zijn, zoals iedereen weet, progjes waar je met een hoop mensen samen zit, en tegen elkaar babbelt via tekst. Maar waarom gaan de mensen daar nu op chatten? De meesten die er op zitten zijn prolly de mensen die sociaal slecht contact kunnen maken met andere mensen, via chatbox is de drempel veel lager omdat de personen in kwestie niet echt achter de hoek wonen. Dus de kans om uitgelachen te worden of scheef bekeken is dan ook kleiner. Ander voordeel is wanneer men u toch niet blijkt te moeten, of ge hebt uzelf belachelijk gemaakt ge gewoon naar een andere room of server gaat. Het sociaal worden in een chatbox is ook niet echt zo simpel als het lijkt. Het is bijna hetzelfde als alleen aankomen op een fuif. Men moet zich gaan mengen met bestaande groepjes en conversaties. Verschil is op die fuif wordt de conversatie bemoeilijkt door luide muziek en word je ook gekeurt op je uiterlijk. Komt er nog eens bij dat op fuiven men niet openstaat voor moeiallen. Op chatboxen is dat een heel ander verhaal, als je gewoon iets typt kan iedereen het lezen. De luide muziek is er niet en ook niet de brug van het uiterlijk. De kans dat ze je negeren is ook veel kleiner. Het zijn namelijk allemaal hetzelfde type van mensen die weten hoe moeilijk het is voor sociaal te doen in normale omgevingen. Dus ze gaan je veel sneller aanvaarden voor wie je bent. Nadeel van chatboxen is meestal het gebrek aan echte sociale verbondenheid en de personen in kwestie kunnen niet altijd goeie bedoelingen hebben. Ook zit men met het probeem dat men meestal op de chatbox zelf veel minder verlegen en meer babbelt dan in het echt en vormen absoluut geen training voor sociale handelingen. Reden temeer om chatboxen eigenlijk maar te gebruiken als men thuis zit en niets te doen heeft 100% uw sociaal leven baseren op een chatbox zal ooit wel eens leiden tot tranen en depresivteit. Zeker wanneer men chatboxen gaat beginnen gebruiken voor het zoeken van relaties. Er zijn natuurlijk wel goeie relaties gekomen uit chatboxen. Maar de meerderheid loopt af in tranen en afknap van de chatboxvriendschap. Dit heb ik gerschreven om mezelf duidelijk te maken dat chatten geen oplossing is voor mijn beperkt sociaal gedrag en overactief gechat tov van het aanwezige vrouw volk. Chatter+Gamer Hratli www.noxa.net/Hratli <8> Ether-boy 5 ````````````````` "Ik zeg het u man, we zijn iets op het spoor. Iets wat nog niemand van de hyperintelligente nerdjes der wetenschappelijke wereld heeft ontdekt!" - "Ik geloof er geen knijt van eerlijk gezegd... maar toon het! Godverdomme." "Oké, hou u vast..." - "Gaan kerel, gaan!" "Zo'n twintig jaar geleden zijn de netwerken complexer beginnen worden constant informatie van hier naar ginder en terug, al die informatie werd constant verplaatst en steeds meer, als je erover na denkt wordt dat een beetje als een brein. De informatie is constant in beweging net zoals de atomen in onze fysische wereld. En ja, ik weet dat informatieoverdracht ook steeds gebeurt met atomen uit onze fysische wereld maar wat ik u wil zeggen is dat INFORMATIE op zich de bouwstenen zijn geweest van een volledig nieuw soort natuur een soort natuur waar wij natuurlijk geen vat meer op hebben hé. Want wij kunnen dat met onze fysische beperkinge niet merken. En stel nu dat één van ons een manier zou vinden op binnen te treden in die nieuwe fysische wereld dan zou die plots wel alles kunnen waarnemen dat gebeurt. Wel nu is het omgekeerd geweest, één of ander hypersnel geëvolueerde intelligentie heeft zich meester gemaakt van de verpersoonlijking van zijn gedaante in zijn fysische moederwereld waar weinigen in zijn werkelijkheid het bestaan van afweten, laat staan dat zij het geloven." - "Aja..." "Je moet weten dat er in die wereld een volledig ander besef is van tijd/ruimte/leven/liefde/dood. Dat wil zeggen dat die ene gast die zich dus meester heeft gemaakt van zijn supernatuur hier plots in een wereld kwam met een totaal ander soort levenservaring en ethiek. Hij is daar natuurlijk niet op aangepast en gaat bijvoorbeeld geen waarde hechten aan leven en dood en onze aardse ethiek in het algemeen." - "En wie/wat zou dat ding dan wel zijn?" "Heb je al gehoord van Ether-boy??" - "Ja, ja, dat is zo'n urban legend waarin gebeurt wat jij nu aan het beschrijven bent eigenlijk! Ga jij nu gaan beweren dat dat echt is? Dat is toch nooit echt gebeurd? "Jawel, er is een eilandje, waar normale westerse mensen wonen, maar ze wonen nogal afgescheiden. Ze werken vooral met internet en gaan zelden naar het vaste land. Het is er altijd goed weer, de huisjes zijn er wit en de straten van bleek stoffig beton. Het regent er af en toe en enkel 's nachts en ALLES was daar wredig. Tot er plots - out of the blue - een maniakaal blauw monster op dood en zonder mededogen mens en dier verslinde en verkrachtte. Er wordt gefluisterd dat hij een vreemd soort seksueel plezier haalt uit het verscheuren van vleselijke wezens." - "Heb jij daar bewijzen van?" "Kijk zelf hé: " De twee jongemannen zaten verborgen in een kleine schuur in landelijk gebied, de schuur was verlaten maar omringd door het Internet en daarop zaten zij, soms de hele nacht de gekste wetenschappelijke expirimenten/vuiligheid uit te steken op een volledig anonieme manier. Als zij samen waren werd er bijna geen porno gekeken en stond alles in de teken van de expirimentele wetenschap die zij zelf hadden uitgevonden. De wetenschap die trachtte de natuurwetten te beschrijven van het Internet. Zaken die veel te ingewikkeld zijn voor stervelingen zoals u en ik echter. De jongeman, Beka genaamd toont de bewijzen aan zijn vriend, die was komen aanrijden op zijn oude camino brommertje. ... "Mijn... lieve ... God... dat is godverdomme nog eens iets om te ontdekken. Kerel, wij zijn zo groots als Einstein, Newton en Schrödinger samen! Maar dit is toch ook heel angstaanjagend, zo'n beest heeft onfeilbare transportatiemogelijkheden, voortplantingsmogelijkheden en oneindge krachten in onze wereld! Wat hebben we toch gedaan? Wij, de mensheid?" Net nadat de jonge man zijn diepste angsten aan Beka uitsprak versplinterde het houten deurtje van de schuur. Een wezen van wel 2m50 stond binnen, zijn adem blies donkere hete damp in hun richting, zijn gil was luid en zijn klauw dodelijk. We gaan het nooit weten vrees ik, beste lezertjes. <9> Hratli Quintologie: Deel 5 ``````````````````````````````` Soms vraag ik me af wat mensen over mij denken. Zoals waarschijnlijk iedereen wel doet. In mijn geval natuurlijk is dat nog veel erger gezien ik sowieso al bijna geen zelfvertrouwen heb over mijn uiterlijk. Laat staan mezelf mooi zou vinden. Natuurlijk kan men daar nooit achterkomen door het gewoon te vragen. Meeste mensen zeggen dan juist het tegenovergestelde voor u goed te laten voelen. Hetgeen er meestal voor zorgt dat ge u nog slechter voelt gezien ge weet da ze aan het liegen zijn. Natuurlijk zorgt de waarheid voor hetzelfde nl. pijn. Maar dan weet je toch wel hoever je staat in de maatschappij en dat is zeer belangrijk gezien de maatschappij nog altijd rond uiterlijke schoonheid draait. Uiterlijke schoonheid zorgt ervoor dat men meer gedaan krijgt van andere mensen. Mensen gaan je sneller aanvaarden. Vooral in relaties zorgt dat voor een zeer groot + punt. Niet alleen voor iemand te krijgen maar ook voor het behoud van de relatie of de kans er op. Mensen met een grote vriendenkring willen iemand die ze aantrekkelijk vinden maar ook iemand die aanvaard wordt door de rest van hun vrienden. Ze willen niet uitgelachen worden door hun vriendenkring omdat ze met een lelijke verkeren. Vroeger gebruikte men de uitdrukking van een mooie tafel kan men niet eten of lelijke mannen zijn beter in bed. Natuurlijk is dat allemaal zever. Van een knappe tafel kunt ge evengoed eten en schoonheid heeft niets met de bedkunsten te maken. Sterker nog, knappe mannen of vrouwen kunnen meer liefjes krijgen hetgeen hun ervaring goed komt terwijl minder knappen het altijd puur moeten doen op hun beperkte ervaring en theorie. Ge kunt heel het boeltje gaan vergelijken met auto’s. Iedereen wil een knappe wagen. Als men jong is wilt men een knappe wagen waar iedereen jaloers op is. Knappe wagen verkopen over het algemeen meer en kunnen dus meer geld uitgeven aan een betere en meer performante motor. Terwijl minder knappe wagens minder verkopen en dus meestal minder kracht hebben. De zever dat de schoonheid van binnen zit hangt mijn kas al een tijdje uit. Vooral van die idiote artiesten die zingen over het feit dat de innerlijke schoonheid van binnen zit. Terwijl ze zelf onder een laag verf en poeier zitten. En zelf nooit met iemand die lelijk is zullen verkeren. Grootste bewijzen dat uiterlijk een grote rol speelt zijn de miss verkiezingen, tv shows zoals temptation island en schoonvrouw gezocht. Daar loopt de uiterlijke keuring zo van het tv scherm af. Ik zal nooit op iemand vallen puur op uiterlijk. Gezien ik een gediplomeerde eenzaat ben die chat. Zal ik nooit vrouwen keuren op hun uiterlijk eerst. Het belangrijkste voor mij is dat ik er mee overeen kom en dat is op zich al een moeilijke taak op zich. Laat staan dat ik tussen die beperkte mensen nog moet gaan kiezen op uiterlijk, dan zal er niemand meer overblijven. Veel mensen zeggen dat dit eigen is als je zelf niet zo knap bent, dan ligt de lat niet zo hoog. Die mensen moeten hunne kop houden. Ooit zal hun schoonheid hen niet meer kunnen redden. En dan lach ik mezelf kapot vanop mijn doorgezakte bureaustoel. Hratli die zich weer eens laat gaan. NEEN ik ben niet emo. <10> Teleportatie `````````````````` Het is een zaak die ik niet van kan loslaten. Teleportatie is in alle opzichten de meest noodzakelijk niet uitgevonden uitvinden. Iedereen ként het concept, dus echt vernieuwend kan je het niet noemen. Maar het speciale is natuurlijk dat het praktisch nog niet verwezenlijkt is. Ik vergelijk het graag met vliegtuigen enzo. Eeuwenlang wou de mens vliegen, tot men plots met vernuftige wetenschap de eigenschappen van gassen en gasmengsels begon te ontdekken. En plots vloog men. En men vloog harder dan men ooit had gedacht. Daarom vind ik het niet ongelooflijk belachelijk om eventjes na te denken over hoe teleportatie er dan wel niet zou kunnen uitzien. Want ik kan mij toch een aantal verschillende situaties voorstellen die zelfs in gradaties van mogelijke werkelijkheid kunnen worden onderverdeeld door ... mij. Maar laat me echter nog even rond de pot draaien alvorens ik met de deur in huis val. Teleportatie zou om vele redenen wenselijk zijn, maar het zou ook een angstaanjagende grote verandering met zich mee brengen. Namelijk, sinds jaar en dag is de mens in zijn mogelijkheden beperkt door "afstand". Het is echter wel al veel verbeterd in vergelijking met vroeger. Toen verloor men een half leven om eens tot aan de zee te geraken. Een arme boodschappers moest verre reizen afleggen met een tatoo op zijn kop... Maar ik ben duidelijk niet de enige die verveeld zit met dat probleem, want de mens wil steeds sneller en comfortabeler afstanden afleggen. Hoe sneller een afstand wordt afgelegd, hoe meer communicatie er kan plaatsvinden, als er informatieuitwisseling is, dan is de mens gelukkig. Want wat is een sociaal en intelligent wezen als de mens met een tekort aan informatie behalve een droogstoppel die snel zal sterven? Het is nu wel geen geheim dat die evolutie ten koste van onszelf is. Hoe je het draait of keert, het kan niet gezond zijn al die fossiele brandstoffen te verbranden. Verder is het economisch steeds onwenselijker veel olie te verbruiken. Man man, is me dit een geleuter. Teleportatie lost wel alle problemen op. Als teleportatie er op een ecologische wijze kan zijn, dan nadert de mens de perfectie. Het nadeel daarvan is dat het van dan af enkel bergaf kan gaan. Maar dan kunnen we ons troosten met het gedacht dat ze ons het beste toch niet meer kunnen afpakken. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: Realisme gradatie: godverdomme fameus onrealistisch Namelijk: de mens als sms. Elke persoon is in het bezit van een teleportatietoestel, dat we "onzen TPD" zullen noemen. Naar analogie met GSM en GPS vindt de mens het wenselijk om kleine interessante toestellen met afkortingen aan te spreken. Dus, elk heeft zijn TPDtje (de hollanders noemen het dan weer de "hypermobiel") en stel dat mens A op plaats X moet zijn. Mens A zal via via de coordinaten kennen van plaats X, zowel hoogte als lengte en breedte maat. Dat zit dan in zijn "telefoonboek". Hij schuifelt daardoor met een superspeciaal navigatie systeem dat wij nog niet kennen en drukt op: "verzenden". Voor de omgeving lijkt het dan of de mens verdwijnt onmiddelijk van de aardbol. Maar voor de persoon zelf verandert in een oogwenk de omgeving. En met misschien een klein sprongetje (20 cm ofzo) ploft hij neer op de gekozen plek. Dit alles neem 2s in beslag. En laat ons aannemen dat de bijkomende vertragingen in functie van de afstand verwaarloosbaar klein zijn. In principe is het perfect mogelijk het systeem te gebruiken om een andere planeet te bezoeken zonder bijkomende kosten. Dat opent natuurlijk gigantisch grote deuren voor de ruimtevaart, als dingen gewoon in de ruimte kunnen worden geplant en er niet moeten naartoe gevlogen worden. Want ook dit is belachelijk inefficiënt. Een groot probleem met dit systeem is wel dat op de plaats van iets, niets anders ook kan staan. Dat is fysisch gewoon onmogelijk en niet op te lossen door de wetenschap, het is een wet waar de wetenschap zich tegen wil en dank moet achter scharen. Het gaat niet, het ging nooit en het zal nooit gaan. Dat is bijzonder jammer. Want stel je voor dat je op plaats X moet terecht en exact op die plaats waar jij moet zien te verschijnen staat al een stoel. Dan moet ons TPD intelligent genoeg zijn om te merken dat daar een stoel staat én om tevens een alternatieve plaats te vinden. Ik weet niet wat jullie denken, maar het lijkt mij een vrij complex gegeven om voor de landing de volledige omgeving nauwkeurig te gaan "scannen". Realisme gradatie: godverdomme redelijk onrealistisch Om bovengenoemd probleem van de TPD aan te pakken is het misschien wenselijk om niet met RA-TPD's te werken, maar om liever met DLL-TPD's te beginnen werken. Deze familie TPD's is veiliger omdat ze werken met discrete landingsplaatsen. Stel je dit voor als buizen of iets dergelijks waar de doorsnee persoon in past (hoe origineel kan ik worden!). Elk van deze TPDLL's heeft een nummer of iets dergelijks. De TPD zou kunnen werken met een soort lock systeem. Iemand gebruikt de TPD, in dat geval wordt de TPDLL vastgelegd voor die persoon tot deze persoon de TPDLL heeft verlaten. Er is ook een scanner die de TPDLL toont aan de TPD- gebruiker, of er tenminste cruciale informatie over geeft. Zodat niemand zichzelf naar een TPD teleporteert die in een brandend gebouw staat bijvoorbeeld. Dat zou sneu zijn. Het verzenden van de menselijke sms naar een andere locatie zou echter wel een serieuze factor langer kunnen duren, zeker op drukke plaatsen. Maar laat ons eerlijk zijn, het zal nog altijd sneller zijn dan een uur rijden. Er kunnen duidelijk intelligente schema's worden opgesteld, wachtrijen gemaakt worden etc etc. De installatie van een TPDLL zou misschien ook eenvoudig zijn, zonder al te veel gefoefel. Tenslotte, als men een TPD kan maken in zakformaat kan zo'n TPDLL toch ook heel zuinig zijn? En de nummering? Ja, we kennen allemaal het probleem van nummeringen. Namelijk dat er bijvoorbeeld maar "100000000" combinaties mogelijk zijn. Zoals we nu zien bij IP-adressen geraakt dat vroeg of laat op. De nummering zou dan ook onbeperkt lang moeten kunnen worden. Laat ons zeggen, integers van grofweg 16 MB. Dat zijn 16*1024 KB, (16*1024*1024) B ofwel 134217728 bit. Een 8-bit getal geeft je 2^8 mogelijke combinaties (0 tot 255)... Dus een 134217728-bit getal zal wel eventjes mee gaan :s 16 MB is natuurlijk wel veel. Je moet dan voor 10 nummers al 160 MB aan gegevens mee sleuren. Wat misschien onpraktisch lijkt, maar indien teleportatie mogelijk is, lijkt het mij niet onrealistisch te bedenken dat gegevens overdracht ook supersnel kan gaan. Misschien kan je zelfs on the fly volledige geheugenchips verwisselen. De mogelijkheden van het DLL-TPD systeem zijn nog steeds enorm uitgebreid, ook al is het systeem minder flexibel en dient het een betere organisatie te kennen dan de RA-TPD systemen. De stap naar praktische realisatie is een fractie kleiner. Realisme gradatie: Theoretisch misschien eventueel een beetje Met zwarte gaten wil men ook teleportatie doen. Neen, wormgaten bedoel ik natuurlijk. Maar we moeten dan wel op grotere schaal gaan kijken. Het zou gaan om intergalactische reizen, die onmogelijk zijn op alternatieve wijze. Om eerlijk te zijn zou ik eens moeten opzoeken wat de bedoeling is van die wormgaten. Maar het principe is zo dat je dankzij vervorming van tijd en ruimte enorme afstanden heel snel overbrugt. Maar neem me niet op mijn woord, als u wilt. Maar voor "TPD" systemen is het wormgat "paradigma" natuurlijk nutteloos, omdat men niet individueel over instant toegang tot zo'n gat beschikt. Daarom vind ik het niet nodig hier verder op in te gaan. Realisme gradatie: Wetenschappelijk en technisch, onpraktisch PM-TPD systemen zijn een beetje een kruising tussen een auto en een TPD. Het is van je persoonlijk, maar het is niet in zakformaat. Je moet het ergens zien kwijt te raken. Uiteindelijk zou het gaan om simpelweg een nieuwe manier van vervoeren van mensen. Een vast bepaald en via externe sturing georganiseerd netwerk van transportatie "banden" zou individuele toestellen van een gebruiker op een uiterst veilige en automatische manier moeten kunnen inplannen in een schema. Zodat de snelste, kortste en meest efficiënte weg gekozen wordt. Met eventueel wat Rail Gun principes. Er zou bijvoorbeeld voor highways kunnen gezorgd worden. Lange rechte stukken die een enorme afstand overbruggen maar waar alles op een perfect veilige afstand wordt gehouden van elkaar. Het systeem (extern of inherent aan een PM-TPD toestel) zou dan een veilige afstand tot concurenten moeten verzekeren. Ik kan hier weinig discreets over kwijt. De ontwikkeling van zo'n systeem is technisch zeer moeilijk. En het lost niet alles van transport op, omdat je nog altijd moet verplaatst worden met mechanische toestellen. En deze zullen vroeg of laat problemen ondervinden. Verkeerslachtoffers zouden wel zeldzamer zijn omdat menselijke fouten worden vermeden. Met een slim energie beleid zou het milieuprobleem ook kunnen aangepakt worden. De installatie is zeer moeilijk. Maar deze laatste oplossing is niet meer echt "teleportatie". Het is een meer een manier van transport. De huidige manieren van transport zijn verouderd en duidelijk geen goede oplossing. Hiervoor moeten dringend écht vernieuwende alternatieven moeten worden gemaakt. Dat zijn mijn 4 manieren tot een soort van snelle transportatie van A naar B. Het is zo dat wij ons moeten ontdoen van de fysische beperkingen die verplaatsingen met zich mee brengen. De vraag hoe dat in werkelijkheid gaat lukken kan ik natuurlijk niet beantwoorden. Maar iets of iemand zal er wel eens wat op vinden denk ik! Hoop ik! Het zou veel oplossen. <11> Eindwoord ``````````````` In onze levens komen wij van alles tegen, waarvoor wij trouwens allen zijn gewaarschuwd. We krijgen te maken met onlusten die we ons niet hadden kunnen voorstellen voorheen. En al deze ervaringen geven ons - al dan niet terecht - het gevoel ouder en wijzer te worden. We menen met meer recht te kunnen spreken over het leven hoe wij ons zouden moeten gedragen om een wenselijk leven te leiden, vol goedheid en geluk. Maar laten we eerlijk zijn, de kans op een gelukkig leven is slechts 50-50 als je het geluk wenst. Als een jongen die zijn hond verliest, Waarvan de moeder de dood verkiest. Als een verlieslijdend arm schaap, De man die diens jeugd achterlaat. De kleine letter ````````````````` De auteurs bezitten de kopieerrechten op hun teksten. U heeft de toestemming dit bestand te kopiëren. Aanpassingen zijn alleen geldig bij vertaling. Alle auteursverwijzingen blijven dan wel staan zoals ze staan. De auteurs staan niet noodzakelijk achter alles wat zij hier schrijven, daar meningen veranderen en mensen opgroeien en slim worden en omgekeerd. EDITIE 7: 20 april 2008 (_*_) MOON-ZINE (_*_)