(_*_) MOON-ZINE (_*_) -------------- Versie 6: o)< De laatste mens haalt zijn schouders op. -------------- Zaterdag 9 december 2006 Good hard work don't get nobody nowhere. 15 titels: 0: Voorwoord 1: Een normaal, doch kort, verhaal 2: Dicht 3: TV 4: Qemu 5: Zeg eens wat vaker foert 6: Bedenkelijke dromen 7: B-side 8: Thuis 9: Music Mining 10: Treingekrabbel 11: IQ 12: Treingekribbel 13: Gids der gekken 14: Ether-boy 4 15: Links Hulpvaardige noot: Zoeken kan snel door het artikelnummer tussen <> te schrijven. <0> Voorwoord -------------- Met zeer in de rug en het hart moet ik vast stellen dat er alweer meer dan een jaar voorbij is. Ik heb eindelijk de moed bij elkaar geraapt een nieuwe moon-zine te bundelen. Ik weet niet of hij goed is, ik vind hem de beste ooit. Er is toch geprobeerd iets beter te letten op het taalgebruik en algemeen de inhoud van de teksten zelf. Ik ben deze keer ook niet alleen gebleven, met inbreng van The_Cat, Onorien en Tex (zoek de tex inbreng). Het leven was het afgelopen jaar soms mooi, soms moeilijk, soms saai en soms heel opwindend. Algemeen was het weer een zeer goed jaar waarin ik veel leerde over mijzelf en de anderen. Ik hoop dat dit in deze editie van het moon-zine terug te vinden is. Dit keer heeft het 1536 lijnen, waarmee editie 6 volgens mij (ik ga niet gaan kijken) de grootste editie tot nog toe is. Veel leesgenot. - pittaman <1> Een normaal, doch kort, verhaal ------------------------------------ "Moeder. Waarom zijn de protagonisten in een verhaal vaak jonge kinderen zoals ik? En waarom maken zij toch steeds van die fantastische verhalen mee?" Het kind keek met grote ogen naar zijn moeder. De moeder stond daar wat ongemakkelijk. Waarom komen kinderen toch steeds met van die lastige vragen? En zelfs als ge het antwoord weet zout ge het hen niet kunnen vertellen, omdat ze al die "grotenmensenpraat" toch niet begrijpen. "Ach kind, dat is om de kinderen duidelijk te maken dat het leven een fantastisch avontuur is waar ge van de ene uitdaging in de andere valt. Zoals die kinderen in de verhalen kwade en goede mensen tegen komen, zo gaat dat ook in het echte leven." "Maar lieve, warme, mama. Ik heb nog nooit pratende konijnen gezien of boze wolven die mij willen oppeuzelen. Ik praatte nooit met een coole rups en ik ben er zeker van dat ik nog NOOIT een boze heks ben tegen gekomen! Nooit heb ik piraten bestreden of mijn schaduw verloren! Mama, waarom overkomen zulke dingen mij nooit?" De vrouw slaakte een zucht. "Ach, jongste telg van mijn kroostarm gezin. Gij hebt in uw jonge leven al zovele avonturen mogen mee maken. Denk maar aan die zonnige zomerdag toen gij en Jantje verloren liepen! Jullie hebben toen helemaal alleen de weg terug gevonden." Het grut zweeg even. Hij verborg een geheim, zij waren helemaal niet verloren gelopen die bewuste zomerdag. Jantje en de kleine van naast de deur liepen wat rond langs de straten van hun vlaamsche boerendorp. Een echt gehucht met koeienstront langs de baan, vieze duivenmelkers en oude vrouwen die hun laatste dagen doorbrachten met op de stoep hardnekkig achterdochtig te kijken naar alles wat langs kwam en niet onmiddelijk stierf onder de bijl die hun afkeuring zo overduidelijk moest voorstellen. Ze wisten verre van hoe laat het was, zijn moeder vroeg hem thuis te zijn op een bepaald uur maar geen van beide wist hoe laat het was. Als zij te laat thuis kwamen, dan wisten ze dat ze zouden weten hoe laat het was. Maar ze dwaalden slechts rond in hun gehucht, dat kon geen kwaad. De jammerlijke tijd van het onvrije kind zijn brachten zij door met het spelen van spelletjes. Dat ging van voetballen over oorlogje spelen tot doktertje. Jan stond steeds in de goal. Hij was steeds de agressor. Jan was steeds de zieke. De bewuste dag was een keiharde ongezouten zomerdag met temperaturen van 32 graden. Dor, geel gras was meester van het bungalogazon, stof waaide hoog op, de straten waren vuil als mijnwerkers. "Jan! Zullen we doen alsof we verloren gelopen zijn in de woestijn en dringend onze weg terug moeten vinden omdat wij anders zullen sterven, zo ver van de moederschoot?" Jan sprak het doorslaggevende "OK" uit en aldus begon het rollenspel. Hij, de protagonist van die dag, zou verdwaasd in het veld achter het OCMW liggen. Jan zou reeds wakker zijn en naar hem op zoek gaan. Zij speelden hun rollen met overtuiging en zwoegden hun weg naar huis langs obscure achtertuinen van nietsvermoedende buurtbewoners. In één tuin werden ze bijna achterna gezeten door een gigantisch beest. De hond werd een ruimtewezen en alles was nieuw. Eens thuis gekomen vertelden zij aan hun moeders een verhaal over te ver weggaan van huis - iets waar zij steeds voor gewaarschuwd werden - en over angstig beseffen dat zij voor eeuwig en altijd verdwaald zouden zijn. Maar ondanks alles toch verder liepen met de moed der wanhoop en uiteindelijk op bekend terrein uit kwamen om dan vol jolijt naar huis te huppelen. Beide moeders glunderden van trots en het heldhaftige verhaal van de twee pientere peuters ging het dorp rond als ware het de geur van een pas bemest veld. "Vrouwelijke schenker van mijn breekbare leven, dat was een leugen. Lieve moeder, kunt gij mij zo'n grote leugen wel vergeven? Wij hadden zo'n dorst naar avontuur. Dat avontuur speelde zich slechts af in mijn rijkgevulde hersenkwabben, zoals reeds al mijn avonturen." Het kind keek nooit zo angstig. "Wel zoon... met zo'n gezwets moet gij bij mij niet meer afkomen. Ik denk dat het aan te raden is om u op te sluiten voor een paar maand. Ik zal u daarna enkele wanhopige ontsnappingspogingen laten ondernemen. Daarna zal ik zelfmoord plegen nadat ik u heb laten lopen naar uw vrijheid." "Zout gij dat misschien leuker vinden?", vulde de moeder nog aan. "Oei, gastvrouw van mijn vaders' meest gelukkige spermazaadje, merk ik daar enige diabolische haat op in uw anders zo gemoedelijke persoon?" "Sorry zoon... soms wou ik gewoon dat wij niet normaal waren." - pittaman <2> Dicht ---------- Woord! Kijk rond. A Staar! In grond. A Brusk! Naar daar. B Aai! m'n mond. A Kijk! Zo maar. B Dicht! al klaar. B - pittaman <3> TV ------- Op tv is de wereld volledig anders. "Deze vrouw vecht tegen cellulities" zegt een lage mannenstem. Dat het een lage mannenstem is heeft waarschijnlijk redenen, maar om daarover uit te breiden zouden we ons moeten bezig houden met de psychologie die reclamemakers als geen ander beheersen. De arme vrouw is oerlelijk en vecht tegen niet te harden putten in haar berglandschapachtige kont, zo bedacht ik. Maar toen ik mijn gezicht wegdraaide van het fruitschap dat ik aan het inschenken was zag ik op tv niets meer dan een vrouw die op haar buik lag in een zeer kort spannend broekje. Wat ik zag was niet die door cellulitisch vergeven kont die ik verwachtte. Maar een zeer strak en aantrekkelijk kontje. Laat ik even uitweiden op mijn laatste zin, hierboven. Ik denk dat jullie nu denken dat ik zat te geilen op die vrouw haar kont, dat ik haar als een seksobject zag, zoals wel meer gezegd wordt in deze post-feministische tijden. Maar ach, ik bedoelde er toch helemaal niets fout mee. Mij hoor je niet zeggen dat ik niet kan genieten van een vrouwenkont, al evenmin hoor je mij zeggen dat ik weet waarom dat alles mij iets doet. Maar ik hou wel van meer dan dat alleen. Dat is natuurlijk niet mijn punt, ook al denken jullie misschien aan mijn punt nu. Op tv is een met cellulities vergeven kont een strak sexy kontje in een spannend broekje. Op tv is dat met alles zo. Polities zijn goed, boeven zijn slecht. De goede winnen steeds en witse lost het altijd op. Eigenlijk, vond ik mijn uitweiding wel interessanter. Want iedereen weet dat de televisie gezever is. Maar wie weet of het fout of goed is om te genieten van het zicht van een mooi gevormde vrouwenkont? Of een mooigevormde vrouw, voor mijn part. Ik heb het deze keer letterlijk enkel over het uiterlijk. Dat lijkt me geen probleem te zijn omdat ik meer dan genoeg besef dat er veel meer is. Maar laten we het hebben over het puur lichaamlijke. Wie weet hoe een mooie vrouw moet gevormd worden? Niemand, denk ik... we kunnen wel een paar constanten opsommen. Maar over het algemeen is het toch een kwestie van smaak en van door de maatschappij opgedragen meningen. Doch om één of andere reden was dat een enorm mooie vrouw, die zo met haar gat naar het scherm lag. Dit doet vrouwen aller landen geloven dat zij er ook zo moeten uitzien. Wat jammer is, want dat hoeft natuurlijk niet. Vrouwen die er anders uitzien dan die bepaalde vrouw kunnen even bloedmooi zijn. Zij kunnen dezelfde prikkelingen losmaken bij de onschuldige waarnemer. Maar bij al die vrouwenpracht die uit mijn vrij mannelijke brein komt zou je bijna vergeten waar ik over bezig was. Ik vond het eigenlijk niet zo leuk dat de televisie zo tegen me loog, mijn verwachtingen naar beneden haalde en me dan in het gezicht sloeg met die vrouw die daar zo maagdelijk lag, niet bewoog en niets zei en elke kijker, man of vrouw, betoverde. - pittaman <4> Qemu --------- (Op het moment van schrijven was vmware server nergens te vinden met die gratis reeks serials...) Ik ben een koppigaard, en bovenop nog een nerd ook. En een koppige nerd doet soms koppige dingen. Zo heb ik een perfect werkende PC emulator ter mijner beschikking in VirtualPC via een MSDNAA account. Maar, de nerd in mij vroeg zich af of dat niet "gratis" bestaat. Gratis als in vrije software. De vraag ging de ronde, maar de meesten kennen slechts Virtual PC en nog veel meer VMWare. Dit is omdat niemand er twee keer over nadenkt om illegale serials of dergelijks te gebruiken. Ik wel. Ik wou onbezorgd met vrije software werken. Als bij wonder stond in het C't magazine dat ik twee maandelijks koop en verorber een klein artikel over "qemu". Een gratis en open source PC emulator. Dusja, ik daarop af. De website van qemu staat op: http://fabrice.bellard.free.fr/qemu/ (zo niet, dan zult gij de google gebruiken!) Als trouwe gentoo gebruiker wil ik eerst emergen. Dat gaat met versie 7. Versie 8 (die reeds op de website beschikbaar is) zat helaas nog niet in de portage tree, en ik ga het er niet in zetten. Iemand doet dat wel. Dus goed. De 8 gedownload, gecompileerd en geïnstalleerd. De documentatie gevolgd en het kleine linux image bestandje kon onmiddelijk booten. Goed teken. Daarna nam ik een minix3 installatie iso, en ook dit doorliep vlekkeloos de installatie, ik had een volledig werkend besturingssysteempje geïnstalleerd in qemu. Met dit nadeel dat de netwerkkaart maar niet herkend werd! Maar ik liet dit nog even niet aan mijn hart komen en klootte wat met de minix3 kernel, want dat OS is gemaakt om mee te kloten. Dapper als ik was wou ik verder gaan en vond ik toevallig nog een XP iso op mijn schijf (ik ben slordig). Dus... met het magische commando: qemu -cdrom -hda empty.img -boot d startte ik de windows install die mij geen problemen geeft. De optie -cdrom zegt welk image voor cdrom doorgaat. -hda zegt welke mijn eerste schijf was en -boot d zegt mij dat ik van d (D: als in cdrom) moet opstarten. De empty.img was een leeg bestand aangemaakt met het dd commando: dd if=/dev/zero of=empty.img bs=1024 count=1024000 Je schrijft vanaf /dev/zero nulletjes naar het uitvoer bestand empty.img en dit doe je met een block grootte van 1024 byte. Je herhaalt dat 1024000 keer bijvoorbeeld (wat overeenkomt met 1000 MB). Persoonlijk nam ik wel een 1.5 Gig img, maar dat is uw keuze. Windows ziet onmiddelijk een lege schijf van de grootte van die image en kan daarop worden geïnstalleerd. Alles werkte maar ik stopte de installatie omdat het mij te traag ging en het laat was. Ik zocht even naar snelle test besturingssystemen (om de virtuele grafische omgeving ook te testen) en vond het "Damn Small Linux" project. Een soort minimale knoppix distro. Ze start dus rechtstreeks van cdrom (of zelfs USB stick). Dus ik die iso van ongeveer 60 MB downloaden en op dezelfde manier opstarten als de vorige keer met de XP installer. Als bij wonder boot dat direct. Met ctrl+alt+F ga ik naar fullscreen en het was alsof ik volledig op een apparte (trage) PC zat te werken. Maar... zelfs een nieuwere Linux herkende mijn netwerkkaart niet! Verdorie. Ik doe toch alles juist? Dat werkt toch "out of the box"? Zo dacht ik. Dus ik las wat manual etc en bleek dat er een aantal -net opties waren: -net user (gebruik een userland network stack) -net nic (voeg een nic toe) -net tap -net socket -net none Dus ik maar proberen met -net user in de waan dat ge dan geen -net nic moest doen (omdat dat in voorbeelden alleen bij -net tap stond!!!!). Hoe dom van mij. Dus ik vol verwachting terug naar het voorbeeld uit de documentatie met het kleine linux image. Maar hij vond nog steeds die verdomde netwerkkaart niet! Toen viel mijn oog tijdens een diagonale leesbeurt op: "the reason why it doesn't work on the linux example is because it only uses ISA. There is an option in qemu to emulate an ISA ONLY PC". Really? Dus ik zoeken. Kom ik aan optie -M (machine). Waarin je kan zetten -M isapc wat een isa only PC emuleert. Dus: qemu -M isapc -net nic -net user linux.img En dat start MET netwerkkaart. Wat hebt ge dan? Een PC met een router op 10.0.2.2 en een netwerkkaart ingesteld op 10.0.2.15. Om technische redenen kan je je netwerk testen door 10.0.2.2 te pingen, je kan geen enkele andere host pingen. DNS enzo zijn normaal automatisch ingesteld door DHCP (standaard gebruikt qemu een gesimuleerde DHCP server). Om alles grondig te testen start ik terug DSL op. En waarachtig, ik kan surfen naar gelijk welke site, en op IRC zitten enzoverder. Fantastisch. Maar alles ging traag. Dat was omdat ik nog niet de kqemu kernel module had geïnstalleerd. Deze module zorgt ervoor dat delen van de software die in qemu draait rechtstreeks worden uitgevoerd. Zodat de snelheid van het uitvoeren verhoogt. Tevens zorgt kqemu ervoor dat qemu udev gebruikt (indien u dit hebt, standaard bij 2.6 gentoo kernel bij mijn weten). Zodat de "namaak" RAM in uw echte RAM geheugen verblijft, waardoor alles sneller gaat! Enig nadeel, kqemu is niet "open". Het is proprietair maar u mag het gratis gebruiken! Dus eigenlijk is er weinig nadeel. Als je de documentatie volgt is het compileren van kqemu en het gebruiken ervan een fluitje van een cent. Om tijd te besparen doe je dat best al wanneer je begint met qemu! Kort samengevat: - qemu -net nic -net user Start system.img op met 1 geemuleerde netwerkkaart en gebruik het userspace netwerk. - qemu -M isapc ... Zorgt voor een isa only PC emulatie. - Installeer samen met qemu ONMIDDELIJK kqemu. Dat gaat sneller. Enkele handige sneltoetsen: ctrl+alt+F => fullscreen toggle ctrl+alt+2 => ga naar qemu monitor (handig tooltje om qemu status te bekijken etc) ctrl+alt => ga uit grab mode (zodat u in uw gast OS kunt werken) En ik vraag mij af wat VMWare en Virtual PC meer bieden. Buiten dan VEEL MEER MB's aan data. qemu is vooral KLEIN en werkt PERFECT. - pittaman <5> Zeg eens wat vaker foert ----------------------------- U kent het vast wel. Maandag, werk- of schooldag, druilerige regen, en absoluut geen goesting. Het liefste zou u weer onder uw dekens kruipen, u daar verschuilen voor alle anderen en alleen dat ene dagje niet bestaan. Helaas, eigen bestaan tijdelijk uitwissen is een no can do en bovendien krijgt men bij zijn terugkeer dan de allerbelachelijkste vragen over zich heen gesmeerd. "Waar zàt je?" en "Hoe gààt het?", terwijl je heus wel weet dat niemand echt een antwoord wil horen. De oplossing is de volgende; uzelf die dag het privilege toekennen iedereen uit te zeiken. Het voordeel daarvan is dat na enkele beten iedereen u met rust zal laten -al zal u te kampen hebben met op hun tenen getrapte emo's die dat allemaal heel persoonlijk opvatten, doch die bent u sowieso beter kwijt dan rijk- en dat u nog eens wat stoom kunt aflaten ook. Een ideale vluchtweg! Mensen begroeten hoeft u vandaag eens niet, u mag ze allen staalhard negeren en keihard afbekken als ze vragen wat er aan de hand is. In feite wordt het na een tijdje leuk. U gaat ergens zitten, en de eerste, moedige held komt aangedribbeld "mag ik erbij?". Schot voor open doel. 'Absoluut niet'. U zult zien, ongelovige! Het is een verlossing. Een verlossing van de plicht als sociaal individu -want dat moét je zijn tegenwoordig- om uw humeurigheid te verhullen in geëmmer over het weer en andere futiliteiten. Voor een dagje mag u de anderen eens laten voelen hoe verdomd irritant u ze wel vindt. Want, of u het wil toegeven of niet is mijn zaak niet, maar anderen zijn irritant. Ze hebben de nood om hun problemen en hun moeilijkheden met u te delen, om dan uw mening erover te gaan vragen, wat de mogelijkheid om interesse te veinzen elimineert want u moet nog concreet kunnen antwoorden ook. Egoïsten. Ze willen dingen met u doen, stomme dingen, iets gaan drinken, naar de cinema, ... Anderen zijn tijdrovend en schuldgevoel daarover schijnt niet in hun hersenpan te dringen. Alle dagen van het jaar moet u energie steken in het ophouden van een vriendelijke houding. Maar niemand is altijd goed gezind of lief, allez een beetje nuchter denken brengt dat al wel aan het licht. Met andere woorden driekwart van de mensheid is stroperig vals. Een dagje zo nu en dan van puur duivels sadisme kan dan heus geen kwaad. Met een beetje geluk inspireert u een enkeling die u in dat geval al zeker niet hoeft te troosten omdat zijn lief een dik gat heeft. Als het niet gaat, dan moet u aan uzelf denken en de anderen even helemaal in de marge duwen. Het lijkt me niet gezond om dat soort frustraties op te kroppen, want als het eruit komt is het een uitbarsting van vulkanische afmetingen en dat loopt gemakkelijk uit de hand. Zet uw gsm af, sluit alle andere communicatietoestellen die u heeft af, zet u voor de televisie met een goeie film of serie of weet ik wat, en laat ze eens allemaal uw gat kussen. Niemand heeft toch het recht uw tijd op te eisen, niemand kan toch zeggen "het is jouw PLICHT om nu naar mij te luisteren"? Als je geen zin hebt, en je beslist om het dan ook niet te forceren, dan heeft niemand daar een hol over te zeggen. Laat uw ware aard wat vaker bovenkomen, zeg eens wat vaker 'foert'. - onorien <6> Bedenkelijke dromen ------------------------ Deze dromen had ik vannacht, gelukkig is Freud niet langer onder ons, want ze zijn bedenkelijk. De eerste droom. Ik moest naar het verre gent met de bus. Dat is voor mij zo natuurlijk als slapen gaan. Zo ook meende ik dat ik evengoed nog een dutje kon doen in de bus, dus nam ik mijn hoofdkussen en donsdeken mee. Dan installeerde ik mij lekker warm op de bus. Allerlei mensen rondom mij konden me niet deren. Maar plots werd ik met het probleem van de goesting geconfronteerd, spanning van het publiek en ontspanning van het warme bed. Hoe kon ik ongemerkt masturberen? Dat wist niemand. Ik deed mijn best en het lukte aardig, ik leek schoon stil te liggen. Maar de climax naderend viel mijn deken af mijn tengere mannenlijf maar dat deerde mij dan nog niet. De mensen waren er niet, in mijn hoofd was ik alleen met mijn persoonlijke driften. Het moment kwam en ging. Net na het moment realiseerde ik me mijn tentoongespreidde situatie. Ik bedacht dat er wel niemand het zou gezien hebben maar kroop toch diep onder mijn dekens. Ik hoorde echter snel de eerste verontrustende reacties: "mama, wat deed die jongen zo met die stok..." en dergelijke dingen. Ik vond het wel nog lachwekkend. Maar minder lachwekkend was het gedacht dat ik al die mensen op de bus nog onder ogen moest komen. Zij wisten tenslotte wat ik zitten doen had. Gelukkig was het een tolerante maatschappij, ze vonden het vooral grappig. Doch bij de eerst volgende halte stapte ik af, in de waan dat ik moest afstappen aan Sint-Jacobs. Op de rit naar huis leek niemand dat te weten, ik dacht dat het voorval de bus niet zou verlaten. Op die terugrit kwam echter één of ander meisje me zonder schroom vragen of het leuk was. Ik vroeg "wat was leuk?". En zij zei het volgende: "Uw afspraakje met Rik De Leeuw". Ik dacht eerst: mijn god, ik heb helemaal geen afspraakje met Rik De Leeuw gehad, behoed mij voor zulk onheil! Maar al snel drong het tot mij door dat zij een nieuw synoniem voor "penis" gebruikte. Deze droom heeft zonder twijfel te maken met het zonder schroom tentoonspreiden van de penis van 5 mensen in het bizarre "banzai" gokprogramma. Dezer dagen op het vermaledijde JimTV. Tevens met het zonder schroom tentoon spreiden van Rik De Leeuw in ongeveer elk programma op een. Daar stopte het niet. Ik oversliep me. Een tweede droom tot gevolg. In Gent aangekomen (blijkbaar is dit een vervolg op de vorige droom) bevond ik me in een zaal waarin muziek werd gespeeld. De zaal was uitgerust met een degelijke hoop luidsprekers. De zaal was een oud gebouw. Een beetje zoals traditionele scholen van om en bij de 100 jaar oud. Of herenhuizen. Enfin ja, oud en met hoge plafonds, grote trappen etc. Ik bevond mij dan eens aan het mengpaneel. Alwaar ik op expirimentele wijze een redelijk zware blokgolf de boxen in kon jagen. Dat had ik beter niet gedaan. Deze fictieve boxen hadden namelijk de eigenschap dat bij het produceren van veel geluidsvermogen er nogal wat elektriciteit uit het oude net werd getrokken. De lampen begonnen te knipperen en het leek erger te worden zelfs nadat het geluid alweer gestopt was. De verantwoordelijke maande iedereen aan de zaal te evacueren. Maar het elektriciteitsprobleem verdween weer snel. Alles scheen OK. Tot plots ergens ver weg brand uitbrak (hoe ik dat wist weet ik niet, ik verzon die hele wereld dus wist ik ook wat erin zat vermoed ik) en de lampen (moderne lampen trouwens) begonnen weer te knipperen. Niet getreuzeld was de zaal zo rap als kijken geëvacueerd. Dan liep ik naar boven om iedereen aan te manen tot evacueren. Zoals in veel van mijn dromen rende ik hoge lange grote trappen op en ging ik er evensnel weer af. Ik legde meters per stap af, vloog hoog boven de naar beneden rennende massa uit. Ik werd gedwongen het pand ook te verlaten, wij zagen het in vlammen opgaan. Ik vroeg aan iemand of er doden waren: "iedereen is eruit", zei hij. Ik was gelukkig. Ik werd wakker, het scheen 10.30u te zijn, veel te laat voor de les. Maar dat kon mij niet deren. Ik had mijn intiemste zelf getoond aan vreemden en ik had tientallen levens gered. Kan geluk dan toch volledig uit jezelf komen? En vooral, kwam alles wel zomaar uit mijzelf, tenslotte heb ik er onbewust voor gezorgd dat ik nu moet lachen telkens ik iets hoor over "Rik De Leeuw". Toeval of niet, Rik De Leeuw werd vermeld in de nieuwsuitzendig die dag, met een gedicht over liefde. Het is tenslotte valentijn vandaag. DISCLAIMER: pittaman is niet verantwoordelijk voor zijn dromen of de inhoud daarvan. - pittaman <7> B-side ----------- "It's just a b-side, so it's not gonna be good. It's just a b-side." Zo is dat. De b kant. De mindere kant, de miskleuntjes, de net-nietjes. En zo zijn wij, de net-nietjes. Wij zijn met drie. Jongens uit het derde middelbaar. Wij studeren mechanica omdat we graag automechaniekers willen worden. Behalve Tom, die werkt liever aan brommers. Dat is ook wel fijn. Met het risico te klinken als een saaie film met één of andere oude wijze verteller. Dit was onze dag: *piepediepiep* "Urg urg urg." Meer kwam er de eerste tien minuten niet uit toen Hans zich uit bed sleepte en aan tafel ging zitten. Het was nog donker dus moest hij niet te hard na denken. Helaas was zijn zus al een tijdje op. En als dat kind op is dan is dat een lastig wicht. De papa was al weg en de mama was bezig met boterhammetjes smeren. Zo hoort dat hé. Dat zegt pa altijd. Pa is automechanieker. "Ewel, hebt ge dan nog uw huiswerk gemaakt gisteren, het was al laat hé." - "Hm... ja, ja .. hm" En voor Hans het goed en wel besefte moest hij de fiets op. Richting Tom. Tom was de kleinste van de drie. Hij was ook op school algemeen de minst populaire. Maar hij mocht bij hen blijven omdat je wel eens goed kon lachen met zijn lolletjes. Hij stond al klaar met zijn veel te grote fiets. "Yow", zei Hans. "Yo", antwoorde Tom al even onenthousiast. Zoals iedere jongere wel beseft is enthousiast zijn betreffende een schooldag "NOT done". Tenzij natuurlijk als sarcasme, of ironie. Wie houdt die twee woorden ook uit elkander? Sarcasme is bijtende spot, ironie is het tegenovergestelde bedoelen van wat je zegt. Tijdens de rit zeiden Tom en Hans niet veel. Het was wel tien minuten tot aan Frank zijn huis. Het enige wat beide jongens eigenlijk tegen elkaar gezegd hadden was hoe belachelijk Wittekerke wel niet was. Zij vroegen zich ook af waarom hun ouders daar altijd naar keken. Tom dacht bij zichzelf dat hij wel meer te vertellen had. Hij had de voorgaande avond weer van alles uitgevonden op de computer, betreffende wiskunde. Maar dat vertelde hij niet aan zijn twee vrienden. Zie dat ze zouden denken dat hij al die dingen leuk vond. Hij deed dat tenslotte maar uit verveling hé. En dan kwamen ze aan bij Frank. Frank was zonder meer de stoerste. "Ah Tom" zei frank met een vreemde grijns. Tom zei vriendelijk zoals altijd hallo terug. En zo fietsten de jongens verder, Frank naast Hans en Tom naast Hans. Tom wist waarom hij naast Hans fietste en niet naast Frank. Frank had die vreemde gewoonte om "voor de lol" Tom te stampen zodat die telkens de controle over zijn fiets verloor. Op die momenten probeerde Tom te doen alsof hij ermee kon lachen. Maar dat was eigenlijk niet zo. Tom verwenste Frank tot de eeuwige verdoemenis, maar niet luidop natuurlijk. Zie dat zij hem zouden gaan haten! En zij kwamen op school aan. Tien minuten tot de les zou beginnen. Deze verspeelden ze door ergens op een bankje te gaan zitten. Eens in de les zei de leraar weer van alles. Er was gisteren iets gestolen in de klas, en zij zouden er alles aan doen om de dader te strikken en terecht te stellen voor de gehele school. Tom bedacht dat het hem niet kon schelen omdat hij niet op school was die dag ervoor. Hans was wel benieuwd wat het onding eigenlijk was want dat zei de leraar niet. Waarschijnlijk in de hoop dat iemand van de klas zich zou verspreken, door te zeggen: "wat zou ik nu kunnen doen met een wc-borstel" bijvoorbeeld. Dat zou grappig zijn, moest het om een wc-borstel gaan. Hans glimlachte even, maar bedacht zich snel. Zie dat hij aandacht zou trekken! Frank zat wat voor zich uit te staren. Hij wist maar al te goed wie zo'n wc-borstel kon gebruiken. Eigenlijk was het een les geschiedenis, maar de leraar was er blijkbaar het hart van in en hij begon een eindeloze monoloog van één uur. Over dat gij niet zult stelen en andermans eigendom moet eren, omdat iemand daar ergens heel hard voor gewerkt heeft. "Iemand heeft daarvoor zijn geluk dagenlang verloochend, zodat hij die wc-borstel betalen kon." Zo ging het. De klas vond het maar best, zij wilden helemaal geen geschiedenis. Wat voorbij is is voorbij, en ons leven ligt alleen maar voor ons. Neen, wij moeten naar de toekomst kijken en het primitieve verleden vergeten. Zo dachten zij, op dat moment. En aldus verdween een uur van hun tijd. Tom vond dat jammer, hij had graag nog wat opzoekwerk gedaan tijdens dat uur, maar hij moest blijven zitten op zijn stoel en braaf zijn en luisteren en vooral geen wc-borstels stelen. Hans dacht aan zijn lief, elk uur voorbij is een uur dichter bij haar en haar warme boezem. Frank die zag het zitten dat hij terug babbelen mocht en zocht wat andere vrienden op. Dat waren geen doetjes, die vrienden van Frank. Er was er één bij die een paar weken geleden 3 dagen schorsing kreeg omdat die iemand zijn oogkas had gebroken. "Uw gezicht staat mij niet aan!", zei hij tegen die arme jongen. Verder had die jongen helemaal niets met die rotzak te maken. Maar zo'n daad, daar kreeg je best wat respect voor. Neen, met Frank zijn vrienden moest gij niet sollen. Zij slaan op uw gezicht voor ge er erg in hebt. Zij moesten eigenlijk onmiddelijk doorgegaan zijn naar les 2 van die dag. Dat was Godsdienst. Het kon niet slechter verder gaan, die dag. Die van Godsdienst leuterde natuurlijk ook het hele uur over allerlei zever. Die dag ging het over trouw zijn aan mekander. En hoe dat in het echte leven vaak niet lukte en waarom dat dan wel niet lukt. Tom vond dat zever, hij zou trouw blijven als hij dat beloofd had. Wat er ook van moge zijn. Belofte maakt schuld, zo dacht hij. En als hij trouw is, dan zal hij daar wel de vruchten van plukken vroeg of laat. Dat was zijn overtuiging. Frank en Hans zaten muziek te luisteren met hun iPod. Op de speelkoer stond Tom bij wat andere jongens van de klas, een beetje te praten over dingen die wat verder op op de speelplaats gebeurden. Of over hoe cool zij wel niet waren. Frank, die zat daar bij zijn gevaarlijke kameraden een beetje lol te trappen. Lol trappen, dat deden zij als geen ander als er een slachtoffer aan te pas kwam. Ze hadden een schoen afgepakt van een jongen en ze gooiden die schoon naar elkander. De jongen gebruikte een truk uit de simpsons in de hoop dat zij het zouden opgeven als zij zagen dat hij zich niet opwond. Maar zij dreigden ermee de schoen op het dak te gooien. Wat die jongen tot een halfgeschoend bestaan zou dwingen. De redding, voor die jongen, kwam uit een onverwachte hoek. Iemand van het groepje van Frank kende het jonge slachtoffer en hij kon er niet mee lachen. "Gaat het hier gedaan zijn mee ulderen zever!", waarop hij de schoen aan de jongen gaf. De reddende leegganger was duidelijk opgewonden, dat kon je zien aan zijn rood hoofd en hevige ademhaling. Hans, die zat te smsen met zijn vriendinnetje, en alles rondom hem kon hem gestolen worden voor zijn part. Hij had op dat moment geen nood aan schoolvrienden, want hij was immers nooit alleen. Voor ze het ooit konden ging de bel die onverbiddelijk een einde maakte aan de 10 minuten speeltijd. Want dat heette zo al sinds de kleuterklas, speeltijd. Er werd echter niet gespeeld, er werd rond gehangen op het schoolterrein. Die bel ging overal in het land op het zelfde moment doorheen merg en been van alle jongeren die gedoemd waren mee te draaien in het nationale schoolsysteem, willen of niet, draaien zouden ze. En zo gingen twee uren technisch onderwijs van start. Het zou gaan over allerlei soorten metalen. Het heette materiaalleer en het ging alleen maar over de eigenschappen van metalen. Ik zou er u meer over vertellen moest ik er zelf enigzins verstand van hebben. Ik kan u alles vertellen over die jongens hun leven, maar als gij denkt dat ik ga zitten opletten in hun lessen... Net zoals Tom trouwens, die kon zich daar moeilijk iets bij voorstellen en zat wat te dagdromen. Hij haatte die leraar. In het atelier keurde die steevast Toms' werkstukken af, ook al benaderden die de perfectie volgens Tom. Hans vond dat allemaal heel interessant om weten, hoe sterk alluminium was enzo. Frank vond dat allemaal niet nodig, want hij, hij was al lang automechanieker bij zijn pa. Hij kon al dingen als lassen enzo, want dat mocht hij allemaal doen thuis. Het was dan al snel middag en iedereen zat dan in een grote refter boterhammekes te eten, want gekookt eten op school was alleen voor nerds. Neen, gij moest boterhammekes eten wilde gij erbij horen. De refter was tevens de studiezaal en ongemeen groot en ongezellig. Er werd altijd door een schuldige hand een drietal leerlingen uitgekozen die achteraf de refter moesten opkuisen. Niemand durfde dat te weigeren. Het was een strenge school, dat instituut van hen. Het werkt wel, zo dacht Tom, want wie vuil op de grond smeet had veel kans dat hij het zelf nog eens mocht opkuisen, samen met het vuil van honderden medeleerlingen die zonder enig respect de zaal hadden verlaten. Frank, Tom en Hans zaten samen aan een tafeltjes, ernaast nog vele anderen. Het waren de typische schoolbanken, met een stuk of 6 naast elkaar. Zodat ge er niet uit kon tot iedereen weg was. "Een moeder van ne maat van mij is onder nen trein gesprongen. Die maat ging haar nog tegen houden, en die stond daar te roepen aan die overweg. En zijn moeder die wuifde eens en toen sprong die zomaar onder die trein. En zij was dood.", zei Frank. Waardoor hij onmiddelijk in de aandacht viel. "Ghoho, komt dat tegen als uw ma zomaar onder nen trien springt zeg. Ja wadde maatje.", merkte Hans een beetje te opgewekt op. "Ej, gij moet daar wel niet mee lachen hé lul. Ik lach toch ook niet met u moest uw moeder dood zijn. Klootzak." reageerde Frank bits. Tom twijfelde aan die laatste opmerking van Frank. Hij vond Frank nogal een gevoelloos persoon. Hij kon hem niet voorstellen dat die ooit iets zou geven om de dood van Hans zijn moeder. Hij zou er waarschijnlijk achter Hans zijn rug ook mee lachen. Tom zweeg en at zijn boterham met kaas. Na het eten werd er alweer rondgehangen op het betonnen plein tussen de schoolgebouwen. De koer. Zo heette dat. Er was nog wat tumult die dag. Iemand had een vuilbak in brand gestoken. Het is eigenlijk niet de vuilbak zelf. Want die was van één of ander ijzer en ijzer dat kunt ge niet zomaar in brand steken met een stekske. Dat was zo evident dat ze het u zelfs niet leerden in materiaalleer. Maar dat afval dat stond daar dus te branden en die leraars die konden daar niet mee lachen. In de middag heerste er een sfeer van koffie met koekjes in de klas. Het was technisch tekenen en daar deed niemand echt veel. Het zonnetje scheen doorheen de talrijke ruiten, het was warm en iedereen zweeg. Die les duurt maar twee uur. Tom vond die twee uur al meer dan genoeg. Hij had het er moeilijk mee, met dat technisch tekenen. Dat leek hem namelijk heel saai te zijn. Hij vroeg zich af waarom ze eigenlijk geen computers gebruikten. CAD enzo, dat fantastisch ding waar hij ooit van hoorde. Neen, dat gebruikten zij niet op hun school. En aldus moest hij goed opletten dat de driehoeken op de afmetingspijltjes een basis hadden van 1 mm en een hoogte van 3 mm. Daar mocht ge niet buiten gaan. Zo wist hij. Zoals gewoonlijk zorgde Hans' onhandigheid voor vlekken op het blad, waardoor de opdracht eigenlijk al op voorhand verloren was. Hij verstond niet hoe ge dat doen kon zonder uw blad vuil te maken. Dat is toch niet natuurlijk? Frank die zat te denken aan wat hij allemaal met zijn auto die daar in zijn garage stond kon aanvangen. Hij had geld en hij had kennis, het kon alle kanten uit. En hij bedacht om de motor zo efficiënt mogelijk te maken, dan zouden ze als hij 18 was nogal eens iets zien. Met de auto rijden kon hij natuurlijk al lang. Dat had hij geleerd op het graspleintje achteraan zijn huis. Er gebeurde eigenlijk niets in die twee uur. Dat waren de saaiste twee lesuren die ik ooit heb gezien. Er is wel anderhalf uur geen geluid geweest. Ik dacht even dat ik doof was, maar iedereen maar tekenen. Want dat moest af. Die middag begonnen er reeds opnieuw vier loeiharde schooluren. De eerste twee uur moesten de drie hun kunnen tonen in de praktijkles elektriciteit. Dat hield vooral in: klodden met een soldeerbout, elektrische elementen op een houten bord vijzen (dat moest dan de muur voorstellen) en luisteren naar de homo- en (mogelijk) pedofiele leerkracht. Tom die was er zeker van dat die vent hem niet kon verdragen. Tom was al niet goed in heel dat gezever met PVC buizen en veren en soldeerbouten en vertinnen enzo. Inplaats van een handje hulp te krijgen werd zijn achterop zitten beloond met stevige nullen. Ook al werkte Tom veel, alles wat af was was te laat af. En hij moest alles op schema afwerken. Dat was vast zitten geblazen. Hans deed die dingen thuis ook dus die vond dat allemaal nogal onnozel, zo'n bord met een halve meter "elektrische installatie" op. Frank had iets interessants verzonnen. Hij ging de werkbak van een jongen verstoppen. Dat mocht niet al te gemakkelijk gaan natuurlijk dus heeft hij even moeten zoeken. Er was daar ergens in een lokaal waar ze aan het werken waren een hoop zand gestort. Die Frank had die gast zijn werkbak daaronder gestoken. Hij is daar een half uur aan bezig geweest, maar hij wou wel eens het gezicht van die jongen zien als bleek dat zijn werkbak op magische wijze verdwenen was. Iets later ging de bewuste jongen iets halen dat hij vergeten was in zijn werkbak. Hij kwam toe in dat lokaal maar vond zijn werkbak niet. Hij dacht er meteen aan dat een smeerlap van de klas die gestolen zou hebben. Maar de jongen zag een berg zand en kreeg een geniale ingeving. Hij vond als bij wonder de bak onder het zand, bij de eerste keer voelen. Was dat even geluk zeg. De jongen besloot dat de mensen die die berg zand daar hadden gelegd niet goed hadden opgelet. Al fluitend ging hij terug naar zijn werkplek met zijn zanderig scoremapje in de hand. Frank was daar niet tevreden mee en gooide een printplaat op de jongen zijn kop met als resultaat een kapwonde. Frank en zijn maten lachten smakelijk tot de andere leraar (een nogal sterke) hen alle drie een mokerslag op hun oren gaf. De bel ging al snel terug en verloste Tom weer voor een weekje van de hel van elektriciteitspraktijk. Op de speelplaats kreeg Tom het aan de stok met een jongen waar hij echt geen vrede mee kon sluiten. Zij kenden elkander al van in de kleuterklas en ze zijn een beetje het evenbeeld van eklaar. Alleen dat die andere jongen nog zwakker was dan Tom. Tom had er weer eens ruzie mee gehad en ze hadden afgesproken na school om op elkaars gezicht te meppen. Tom had daar al snel spijt van maar zijn kameraden vonden het best cool en zeker Frank. Dus kon Tom niet meer terug krabbelen. Maar Frank vond Tom nog altijd een mietje. Hij zei: "Allee, ge moet daar zo niet mee rond de pot draaien. Als ge op zijn gezicht wil slaan doe dat dan toch gewoon." Zo was Frank natuurlijk, de gevolgen en straffen deerden hem niet. Dat was een onderdeel van zijn leven en hij had daar vrede mee genomen. Het stond al vast dat hij die week strafstudie zou krijgen en een telefoontje naar huis. Nog voor de school het zelf wist. Tom was het type dat nooit de zware gevolgen van een misdaad op zijn schouders wou dragen. Dat was al zo van in de kleuterklas. Meestal werd hij daar gestraft omdat hij per ongeluk iets deed of iets niet wist. Hans vond het wel ok dat Tom eens voor zichzelf opkwam en zei dat hij samen met Tom zou wachten op die andere leerling. Maar Tom zou het wel alleen moeten klaren, natuurlijk! Tom was zenuwachtig, hij dacht dat die dag zijn gehele levensloop zou veranderen. Dat hij die jongen zou doodkloppen en in een spiraal van misdaad zou terecht komen. Dat was het ergst mogelijke scenario. Hij was echter van mening dat hij reeds lang zijn geluk had opgebruikt en dat het nu alleen maar bergaf kon gaan. Dat het ongeluk hem toe lachte. De laatste twee uren waren nederlands en geschiedenis. Ja, ik zou u daar liever niet teveel mee lastig vallen want dat zijn inderdaad bijzonder saaie vakken. In het bijzonder nederlands die keer. Dat ging terug over niet meer dan zinsconstructies of hoe noemt zoiets. Je kent dat wel, een lijdend voorwerp met een voorzetsel en een achtervoegsel dat de pv van het onderwerp bewerkstelligde. Neen, niets voor mij, ik heb die les niet opgelet en ik kan u dus ook verder niets vertellen erover. Bij geschiedenis ging het over de abstracte middeleeuwen en een rotatie systeem met velden. De boer heeft dan een braak land en twee landen waar hij verschillende dingen op teelt. Elk jaar wisselt hij die velden af zodat elk veld om de twee jaar eens onbegroeid blijft braak liggen. Dat scheen de vruchtbaarheid ten goede te komen. Frank, Hans en Tom waren allen niet aanwezig in die lessen. Toch niet mentaal. En elk om heel uiteenlopende redenen. De climax van Toms' leven ging aanbreken! Hij zou die gast eindelijk eens een goeie dets op zijn muil geven. Als het goed ging zou hij hem zelfs de gracht in kieperen. Dat zou lachen zijn. Tom was er strategisch klaar voor, hij wist dat hij de sterkste was. Maar hij wou helemaal niet echt vechten. Hij zei dat maar, dat vond hij leuk. Die gast was zijn uitlaatklep. Tegen die jongen mocht hij ruzie zoeken. Maar hij wou die eigenlijk niet echt pijn doen. Toch dacht hij eens terug aan de pijn die die jongen hem ooit had bezorgd en vond daarin de moed om het toch te doen. Hans fietste mee met Tom. Het kon Frank niet veel schelen, die had andere dingen te doen na school, blijkbaar. Hij was een brommer gaan stelen samen met vier kameraden. Innerlijk protesteerde Frank hier wat tegen, maar het leek hem ook spannend. Hij wou ook wel een brommer om wat mee te prutsen. Hij kon toch niet met zijn eigen gerief gaan crossen? En het was zo gemakkelijk, dat stelen. En daar stonden zij dan, Tom en Hans samen met nog wat andere gasten die er niets mee te maken hadden. Tom was bloednerveus. Daar kwam hij afgefietst, samen met zijn vriendjes. Aan een rotvaart wel te verstaan. Tot Toms' innerlijke vreugde raasden zij aan hen voorbij. Tom riep nog: "ej, vuile janet", maar de oogkleppen van de jongen deden hun werk uitstekend. Hans vond het niet zo belangrijk, hij wou gewoon wat later thuis zijn. Tom was die jongen bijzonder dankbaar die dag. (Ik ben mij bewust van enkele chronologische en logische anomalieën in bovenstaand relaas, ik lette niet goed op toen ik de tekst een aantal maand na het eerste schrijven verder zette... maar het is ook niet zo belangrijk, het gaat om de gebeurtenissen en ervaringen, niet zozeer om de feiten. En ik wou niets schrappen.) - pittaman <8> Thuis ---------- Laten we er geen doekjes om winden. Ik ben thuis. Ik ben ontslagen uit het ziekenhuis, en het gaat goed met me. Thuis. Wat raar. Ik ga nooit meer dat terras een peuk rijker maken, ik ga nooit meer met onnoemelijke tegenzin de kar gaan halen, ik ga nooit meer zatte bomma's uit de lift helpen, ik ga nooit meer vies moeten kijken naar de onderhoudsman die op me geilt, ik ga nooit meer onthutst de cafetaria verlaten na de verschijning van een naakte patiënte, ik ga nooit meer op mijn gitaar djengelen ter entertainment van pubers, ik ga nooit meer heel veel plezier hebben met de pubers in kwestie, ik ga nooit meer zuchten en denken "en ooit ga ik hier weg". Want nu is het zo ver. Ik ben daar weg. Ik wil niet terug, nee, dat niet. Ik wou gewoon dat dié kleine momentjes eeuwig duurden. Dié mensen, dié plaats, dàt moment, DAT. En nu moet ik door. Ongeacht de wanhoop, de angst, de machteloosheid. Door. Want in het Echte Leven is er geen verpleging, zijn er geen knopjes die een dokter halen en is er geen tijd om na te denken. Als je in het Echte Leven een fout maakt, heb je niet de kans om na te denken en te leren. In het Echte Leven moet je alles al geleerd hebben. Hey life, go easy on me (please). - Onorien <9> Music Mining ----------------- Music Mining ------------- Geluid is een golf in de lucht. Een verschil in luchtdruk. Dat is wiskundig te beschrijven. Op een PC is geluid een opeenvolgende reeks getallen. In de alledaagse vorm is het een PCM signaal. Golven worden beschreven volgens hun amplitude op discrete momenten in de tijd. Dat zijn getalletjes. Weet je wat nog getalletjes zijn bij computersoftware? Alles. Hieruit kunnen wij besluiten dat in essentie de volledige computer met geluid werkt. Alleen de interpretatie onderscheidt een WAV bestand van een programma. Alleen de interpretatie onderscheidt de reeks amplitudes van een datastructuur. Het eenvoudige plan is om data die gegenereert wordt tijdens het werken met computer programma's door te sluizen en achteraf te interpreteren als geluidsbestanden. Het enige wat die data nog nodig heeft is een correcte omsluiting om het soort bestand aan te duiden. Er is nog een andere manier. Je kan willekeurige bestanden nemen, deze omzetten naar geluidsbestanden en deze gebruiken. En dat is zeker leuk om doen. Maar het mist een zekere interactiviteit. Stel dat elke actie die je in een programma verricht een bepaalde klank in je "werk" schrijft, een klank die ook nog eens afhankelijk van de verwerkte data telkens verschilt, dan is het potentieel eindeloos. En aldus hebben we een nieuw muziekinstrument dat voor ons moeilijk te herkennen geluid produceert uit herbruikte informatie. Recyclage als het ware. Eén ding kan men dan zeker niet zeggen van het geluid geproduceert door het instrument: dat het betekenisloos is! Het is de ultieme breuk met akoestische instrumenten. Praktische verwezelijking -------------------------- Dit is zeker haalbaar, zelfs op verschillende manieren. Eén manier zou zijn om aan bestaande programma's bij compilatie een bibliotheek te koppelen die enkele funties toevoegt waarmee je in de code van het programma data naar een bestand kan schrijven. Hoe de bibliotheek dat doet hoef je niet te weten om willekeurige applicaties om te vormen tot geluidsgeneratoren. Bij wijze van voorbeeld. Stel dat je een programma hebt dat de volgende data structuur gebruikt: struct prijs { char * klant; unsigned int te_betalen; } En dit gebruikt in de functie: void toon_prijs(struct prijs * de_prijs) { printf("%s moet %ud betalen\n", de_prijs->klant, de_prijs->te_betalen); } Dan zou het wenselijk zijn hetvolgende te kunnen doen: void toon_prijs(struct prijs * de_prijs) { printf("%s moet %ud betalen\n", de_prijs->klant, de_prijs->te_betalen); // Music Mining music_miner_write_char((char *)de_prijs, sizeof(struct prijs)); } De write_char functie zou dan het adres van de klant string en het te betalen bedrag beiden als char wegschrijven. Natuurlijk is het aan de programmeur (of beter de hacker) om te zorgen dat hier geen segmentatiefouten de kop opsteken. De write_char functie schrijft dan, afhankelijk van het gekozen bit formaat, byte per byte (8-bit) of per 2 bytes (16 bit). Met flags kan eventueel nog een optie ingesteld worden om bijvoorbeeld bij 16 bit elke byte een byte padding te geven. Verder zou het ook kunnen om naast gewone write_char functies ook interpolerende functies te schrijven, die je dan toe laten om bijvoorbeeld 1 seconde te schrijven. Ook kan een herhaling meegedeeld worden. Om hetzelfde blokje data meerdere keren weg te schrijven. Om het programmeren makkelijk te houden is er hierbij natuurlijk wel een globale blok informatie nodig die de write functies kunnen gebruiken. Zoals waar het bestand staat en eventueel hoe groot het al is en wat nog allemaal. Dan rest alleen nog ergens bij het opstarten van het programma de music miner te activeren. Misschien als volgt: music_miner_load("mijn_program", 16, 44100, ...); Een soort constructor die dan de globale structuur met de gekozen info aanmaakt. Al de rest kan dan impliciet door de gelinkte bibliotheek worden gedaan. Het enige gevaar is dat de bestaande code de naam van de globale info structuur wil overschrijven, maar met een goedgekozen naam mag dat geen probleem zijn. De music miner kan de data dan rechtstreeks naar een bestand schrijven, ze eerst wat bufferen of ze zelfs doorsturen naar een apparte daemon of server zelfs. Zodanig dat uitgebreidere verwerking van de data mogelijk is en zelfs globale controle kan worden gehouden over alle huidig lopende music miners. Maar dat zijn dan weer complexere implementaties die niet ter zake doen betreffende het idee. Gewenst resultaat ------------------ De implementatie zoals hier voorgesteld is natuurlijk niet bruikbaar voor mensen zonder programmeerervaring. Dat is misschien jammer, maar het geeft de artiesten wel uitgebreide vrijheid over wanneer en wat ze willen wegschrijven. Zonder de programmacode te bewerken dit verwezenlijken zou betekenen dat je toegang moet hebben tot de gebruikte data in de programma's. Dat zou ook betekenen dat je moet kunnen communiceren met die programma's. Wat je vrijheden zeer beperkt. Uiteindelijk zou de artiest in staat moeten kunnen zijn het host programma strategisch om te vormen. Zo kunnen gebruikers al dan niet bewust geluid produceren met het programma naar keuze. Door zelf invoer te bepalen of gewoon door het te gebruiken. Of door via bepaalde sequenties functies aan te roepen etc. Zo kan elk programma met een minimum aan aanpassing een volledig andere functionaliteit krijgen. En uiteraard kunnen die programma's achteraf WEL worden gebruikt door onwetenden betreffende het programmeren. Natuurlijk vereist dit alles wel dat de hostproramma's open source zijn. Praktische ontwerpdetails -------------------------- Schets: typedef struct _music_miner_global_info music_miner_global_info; struct _music_miner_global_info { char filename[256]; int bits; /* 8, 16 ? */ int sample_rate; int count; /* Hoeveel bytes in buffer */ int count_total; /* Hoeveel bytes geschreven naar bestand */ FILE * stream; fpos_t * start_data_length; fpos_t * start_data; }; music_miner_load(char * filename_prefix, int bits, int sample_rate); /* Schrijf length aantal weg naar het bestand */ music_miner_write_char(char * source, size_t size, int repeat, int flags); Source is het adres van het begin van de data. Size is het aantal bytes van de totaal te schrijven data. Repeat zegt hoeveel keer de data herhaald moet worden. Flags bepalen (bijvoorbeeld) of er voor of na de data padding moet zijn bij 16-bit wav bestanden. Bv één byte data: 10010011 wordt doorgegeven. Wordt dit als 16-bit getal 1001 0011 0000 0000 of 0000 0000 1001 0011? Of schrijft men de volgende byte erbij? - PADDING - PADDING_FRONT - PADDING_CONCAT Het Resultaat -------------- Zie: http://users.pandora.be/pittaman/music_miner/ - pittaman <10> Treingekrabbel -------------------- Soms vraag ik mij af of ik tot de generatie behoor die de val van onze maatschappij zal meemaken. Wat ik mij dan ook altijd afvraag is of we zoiets al zouden overleven, en op welke manier we eruit zouden komen. Zou het nog iets uitmaken wat ieder van ons heeft bereikt? Onze individuele kennis, prestaties, ervaringen, herinneringen. Zouden ze nog betekenis hebben? Natuurlijk zou onze "beschaving" enorme sporen achterlaten, maar wie zal er zijn om ze te zien? Wie zal ze begrijpen? Misschien komen we terecht in een nieuw soort middeleeuwen, een wereld waar alle wetenschappelijke kennis verboden is, en alle sporen van voorbije kennis selectief en grondig worden opgeruimd. Een soort FBI om het bestaan van enige vorm van beschaving op onze planeet te ontkennen. Een soort post-apocalyptische 1984? (De reden hiervoor zou trouwens angst zijn, angst voor de verwoesting die kennis al heeft gebracht en opnieuw zou kunnen brengen, tenzij de kennis zelf wordt voorkomen.) Maar dat middeleeuwse systeem is ook absurd. Het hele menselijke bestaan is gericht op interactie. Interactie met soortgenoten, andere dieren, planten, zwammen en informatie. (Hier begon ik blijkbaar nogal absurd te draaien.) Interactie met informatie, hoe kom ik daar nu weer bij? Misschien nog een leuke woordspeling, aangezien interactie ook uitwisseling van informatie kan zijn. Ik zou zeggen dat interactie met informatie enkel een andere uitleg voor bijleren is. De informatie wordt opgenomen en verwerkt, wat wel een interactie genoemd kan worden. Een middeleeuwse maatschappij zou op alle vlakken wetenschappelijke kennis verbieden, omdat het haar voorzichtig opgebouwde dogma's zou kunnen ondermijnen, waarna haar ijzersterke, rotsvaste macht als een kaartenhuisje in elkaar zou zakken. De val van een maatschappij, of net de geboorte? Of een overgang van de een naar de andere? (Een constante wisselwerking? De dorst naar kennis die eindigt in het zich verbranden aan die kennis, waarna de angst ervoor weer overneemt, tot de dorst weer onhoudbaar wordt, etc.) Ondertussen kunnen we misschien beter verdergaan alsof er niets aan de hand is en ook nooit zal zijn... - The_Cat <11> IQ -------- Moon-zine op een papierken, het is mij nog nooit gelukt. Het probleem met handgeschreven zever is dat ge tijd hebt om na te denken. Bij een toetsenbord smijt ge er alles op en "dat komt wel goed". Maar NIET op een papierken neen! "Hit the keys goddamned." Wat drijft mij dan tot het oplopen van een goede ouwe schrijfkramp? Wel. Het is tijd. Ik zit op een bus. En op een bus doe je geen zak buiten denken. Daarom rij ik graag met de bus. Want denken op een PC, tijdens een project. Dat is ook niet alles, niet waar? Waar dacht ik onlangs aan vraagt u zich af! Ik dacht voornaamlijk aan de toekomst. Aan in hoeverre mijn gigantische ego ooit zal doordringen tot mijn dagelijkse bestaan. Verder werkte ik een simpel algoritme uit bij wijze van denkoefening. Het hoeft niet altijd een kruiswoordraadsel te zijn. Maar zal ik mijn brein getrained krijgen tot pro-denker? Kunt ge wel een brein trainen? Von Neuman zei van wel. Andere kwasten beweren dat iedereen een pakje IQ bezit dat weinig tot niet is aan te passen. "Gij moet het zelf maar willen." "Berust in uw lot en trek het u niet aan." - pittaman <12> Treingekribbel -------------------- Hier zit ik weer op de trein te kribbelen. Voor mij zit iemand een financieel tijdschrift te lezen. Het lijkt me maar een saai boekje. Geld. Geld geld geld geld geld geld geld. Dollar, Euro, Yen, Kronen, Marken, ... Het bestaan van de moderne mens is ermee gevuld. Niemand weet echt of het een zegen of een vloek is geweest, daar kan je uren over discussieren. De mensen in de economische wereld kunnen natuurlijk niet meer zonder, maar ik vind er eigenlijk niet veel aan. Het is een drug, vergif. Door en door slecht, maar de mens kan niet meer zonder. Zonder geld leven is momenteel quasi onmogelijk. Maar het blijft gif, de materialisatie van een van de diepste en sterkste zwakheden van de mens: begeerte. Honger naar macht. Er zijn maar twee dingen die de mens verlangt, en dat zijn communicatie en macht. Er zijn zelfs al personen zo ver gekomen dat ze het onderscheid niet meer kunnen maken. John Lennon kon het wel. "All you need is love." Blijkbaar had zijn moordenaar inderdaad geen liefde kunnen kopen, in tegenstelling tot de kogels, die waarschijnlijk probleemloos over de toonbank gingen. Een goed voorbeeld van de vergiftigende werking van geld lijkt me de "Get rich or die trying"-mentaliteit die 50 cent de wereld in stuurt. Eenvoudig gesteld krijgen we twee mogelijkheden. Ofwel worden we rijk en sterven we later ook rijk, ofwel sterven we in onze armoede. Waarom zou iemand willen sterven voor geld? Geld hoort onder materialisme, materialisme is iets van het leven, rijkdom heeft geen betekenis in de dood. Afgezien van dit feit bedoelt ons half dollartje (of eurootje? dat heeft hij misschien liever, aangezien het meer waard is) waarschijnlijk dat hij graag met pistolen staat te zwaaien om anderen te dwingen hun geld af te geven. Geld stelen lijkt me eerder een omslachtige absurditeit. Je doet een illegale, immorele daad om dan braafjes met dat geld dingen te gaan kopen en belastingen te gaan betalen. Of kort gezegd, de economie draaiende te houden. Kan je dan niet beter ineens die nieuwe TV gaan stelen, belastingsfraude plegen en gewoon nergens meer betalen? Het lijkt me directer en correcter, met hetzelfde (misschien nog groter) persoonlijk profijt. Je kan natuurlijk ook geld stelen en alles gewoonweg bijhouden. Helemaal nutteloos toch? Wat ben je met geld als je er niets mee wil betalen? Dan moet je ofwel in volslagen armoede gaan leven, ofwel alles dat je zou kopen ook gaan stelen. Wat dan weer terugslaat op het voorgaande geval, dat het stelen van het geld, waarmee dit alles begon, totaal overbodig maakt. Dit geldt trouwens ook voor gierigheid in het algemeen. Waarom zou je hard werken om toch de rest van je leven in armoede door te brengen, uit schrik dat je rijkdom zou vergaan? Dat doet me denken aan een plaatje waar ik voorbij kom elke keer dat ik boodschappen ga doen. Het is verwerkt in de deurstijl van een oud woonhuis, waarschijnlijk bedoeld als goede raad voor eenieder die over de vloer kwam. Er staat op: "Werk om te leven, leef niet om te werken." Er is een groot verschil tussen het leven en rijkdom, en ieder die rijkdom als levensdoel stelt is in mijn ogen zeer fout bezig. - The Cat <13> Gids der gekken --------------------- Ik zit hier in dat zothuis. Opgesloten, en die bewakers vinden het interessant om elke 5 minuten door mijn vensterke te gluren. Allee, niet echt elke 5 minuten. Ik bedoel dat natuurlijk bij wijze van spreken. Figuurlijk dus, niet letterlijk! Al die anderen zijn aan het slapen en ik ben niet van plan van die gasten allemaal wakker te maken. Die zijn godverdomme allemaal zo zot als een achterdeur. Hier in het bed onder mij, daar ligt er één die denkt dat hij de lotto gewonnen heeft. Die zit daar dan heel den tijd te juichen van dit en van dat. Die heeft niet door dat hij in een zothuis zit. Alleeja, volgens mij zijt ge niet zot genoeg als ge weet dat ge in een zothuis zit. Pas op, die gast voelt hem wel gelukkig ze. Hoe zout gij zijn moest ge constant in de waan lopen dat ge de lotto hebt gewonnen. Stel u dat eens voor. Dat gij niet meer hoeft te piekeren over wat ge al dan niet koopt want uiteindelijk kunt gij toch alles betalen en worden de putten als vanzelf door uw interest gevuld. Als ik verder kijk naar helemaal ver aan de overkant van mijn kamer dan zie ik daar nog een verticaal georienteerd twee persoonsbed waar natuurlijk dan ook twee personen zich in nestelen. Die twee liggen ook te maffen, zoals iedereen hier. Ik zal u ze ook eens voorstellen, nu ik toch bezig ben. Vanonder ligt een hevig geval. Dat is normaal gezien een zware crimineel, maar die is zo zwaar en roekeloos geweest dat men eigenlijk vond dat die niet in het gevang mocht blijven zitten. Die zou daar den boel op stang jagen en mensen dood schieten met zelfgemaakte geweren ofzoiets. Dus zij hebben die hier gestoken, 's nachts slaapt die gast met een dwangbuis aan in mijn kamer. Ik ben altijd bang dat hij hem eens gaat rechtstellen en mijn keel gaat komen overbijten. Want als hij iemand kan vermoorden dan gaat hij het niet laten. Dat zegt hij zelf altijd. Ik heb al gevraagd aan de bewakers om zijn voeten ook maar eens vast te binden omdat ik hier niet op mijn gemak lig. Maar ze zeggen dat de halve kilo slaappillen die ze hem geven hem wel koest zouden moeten houden, als ik vraag naar de reden van die dwangbuis dan zeggen ze dat dat de procedure is. En procedures daar moet ge niet van afwijken vonden die van het zothuis. Dusja, die gast heeft ongeveer 15 moorden op zijn geweten denk ik. Van oude mensen tot kinderen. Het ging schijnt vaak gepaard met openbare molesteringen. Die gast stond op een keer gewoon midden van de Antwerpse Meir gans in zijnen bloten een jong meiske aan stukken te rijten. En hij vond het precies nog plezant ook aan zijn geslacht te zien. Daarboven ligt er een meiske. Dat is eigenlijk wel een braaf meiske maar die is toch ook wel totaal gek als ik eerlijk wezen mag. Eerst als kind was ze te dik en zij kon daar niet tegen. Alsof dat nog niet voldoende was had ze een hazelip. En die hebben ze proberen repareren maar die incompetente kwakzalvers hadden er een morspotje van gemaakt. Zij was de lelijkste van haar klas, ongeacht in welke klas ze zat. Zij was naar eigen zeggen ook aseksueel en frigide tegelijkertijd. Zij heeft in haar tienerjaren te kampen gekregen met anorexia. Dat was toen ze haar altijd zeiden dat ze een vet zwijn was, en dat ze teveel taartjes at. En dat ze zo'n dikke trut was. En zij was dan dom omdat zij dik was. Want dat is logisch natuurlijk, domme mensen worden dik, omdat ge heel intelligent moet wezen om aan vetafbraak te doen. Hoe dan ook, zij is dan een keer heel mager geweest en zij woog nog iets van een 40 kilo. En dan hebben zij haar opgenomen in Middelheim in Antwerpen. En daar hebben ze haar weer normaal leren eten, waardoor zij terug dik was geworden. Al dat in- en uitzetten was natuurlijk niet bevorderlijk voor de strakke huid. Dus nu is ze niet alleen heel dik maar ze is ook nog met een raar vel bedekt. Daarvan zou een mens al redelijk krankzinnig worden. Van al dat onrecht waar gij onterecht wordt tot terechtgesteld. Maar dat was nog niet alles. Neen. Haar moeder die zat aan den drank en haar pa kon toen zij nog een klein kindje was niet van haar lijf blijven. Hij zei dat hij kickte op kleine dikke biggetjes. Zo zei hij dat zei zij. Toen ze de drank van haar ma begon te stelen om met de toverstaf van de drank haar vader uit haar leven en vulva weg te toveren werd haar ma kwaad en die ma probeerde haar te vermoorden met een aantal willekeurige keukenobjecten. Maar dat meiske was sneller dan haar ladderzatte ma en heeft dat mens gewoon met een fles spa op haar kop geslagen. Maar die ma die was daarna nog aan het rondkruipen met een gapende hoofdwonde. Dat kon dat meiske ook niet verdragen want zie dat die ma bleef drinken. En zij heeft dan met die fles spa haar ma volledig dood gestoken. Zij was daar niet echt goed van natuurlijk. Zij is daar dan in haar huis gewoon beginnen rondlopen. En het heeft nog lang geduurd tegen dat haar pa dat gezien had. En die wist dan niet wat doen natuurlijk, want hij kon zijn dochter toch moeilijk penetreren als zij daar gelijk een dwaas kieken aan het rond waggelen was. En aldus heeft hij dan de hulpdiensten gebeld en ze hebben dat meiske dan hier gestoken na een grondig onderzoek. Dat meiske is nu eigenlijk weer wat normaal geworden, het kan haar niet meer schelen dat ze dik is en haar hazelip die niet goed gerestaureerd is moet ze niet naar staan kijken, want in die instelling hier hebben ze geen spiegels meer wegens niet bevorderlijk voor het zelfbeeld. Soms kunt ge goed praten met dat meiske, als ze er niet voor kiest den helen dag wanhopig rond te lopen natuurlijk. Allee, ik heb u nu alle gekken besproken behalve mijzelf. Ik denk van mijzelf niet dat ik gek ben. Ik snap ook niet goed wat ik hier kom doen. Ik zat rustig op mijn werk mijn ding te doen en ik moest ineens op gesprek gaan bij de ploegbaas. Bij hem zat er dan een nogal tuttebel achtig madammeke die zei dat zij een psychiater was van opleiding. Ik feliciteerde haar want dat is natuurlijk niet gemakkelijk, die studies. Ik zei haar ook dat ze bij mij niet moest afkomen met Freud natuurlijk. En dan vroeg ik aan mijn ploegbaas wat dat mens daar in ons midden kwam doen. Mijn ploegbaas die zei dat ik zot was en maar eens met haar een lange babbel moest doen. Dat mens stelde allemaal van die domme vragen. En ik vond die vragen zo dom dat ik daar nog dommere antwoorden op gaf. En dat had ik natuurlijk beter niet gedaan. Ik heb haar wel gevraagd waarom mijn baas dacht dat ik zot was. Dat was dan blijkbaar omdat ik soms stond rond te dansen en gelijk nen halven gare vreemde liedjes stond te zingen. Ik zei haar dat ik dat gewoon plezant vond. Maar zij vond dat ook nogal abnormaal en zij heeft mij dan maar meegenomen naar dat kot hier. En hier zit ik mijn dagen nu te verdoen met van alles op te schrijven en te filosoferen. Ik probeer mijn aandacht erop te houden maar blijkt dat ge van zotten observeren alleen zelf ook maar zotter wordt. Als ge ziet wat ze hier allemaal binnen steken dan zou ge er ook zot van worden en uw geloof in de mensheid dat zou gij door ramen en duren buiten smijten gewoon om ervan af te zijn. Maar ik probeer met al die zotten toch een redelijk contact te houden. Misschien kan ik ze enigzins een nieuw inzicht geven in de werkelijkheid waardoor zij plots minder zot worden. En ik kan hen uitleggen dat zot zijn niet te maken heeft met hier binnen zitten. Want ik ben ook niet zot en ik zit hier toch ook maar te zitten? Zij konden gerust genezen en geen positieve evaluatie krijgen. Dat moest ik hen duidelijk maken, dat zij al gezond zijn als ze het zelf maar geloven. En zo ben ik de gids der gekken geworden. De gekken, mijn lotgenoten. En nu ga ik voor de rest van de nacht mij aftrekken terwijl ik denk aan wiskundig verantwoorde veelhoeken. - pittaman <14> Ether-boy 4 ----------------- "Het systeem veroordeelt je tot een straf van 1 jaar dwangarbeid, en een boete van 3 jaar loonhalvering ten voordele van de staat. De straf treedt in voege wanneer de kamer verlaten wordt.". De galm werd verbroken door twee binnenkomende cipiers. De tranen welden op in haar ogen terwijl ze weggetrokken werd. Dwangarbeid, wat zou haar moeder zeggen? Maar het kon erger, dacht ze bij zichzelf. Eens buiten de kamer greep één van de cipiers haar beet. "Mag ik nog naar huis, om spullen enzo?". Geen van beide cipiers sprak een woord. Ze was reeds lang gedesoriënteerd toen de cipiers haar een kamer binnen droegen. Ze was er moe van, tien minuten snelwandelen doorheen de eentonige gangen. De kamer bestond net zoals alle andere kamers in het gebouw uit vier muren een vloer en een plafond, allemaal gemaakt van hetzelfde donkere industriële beton. In één hoek stond een cilinder. In het midden van de kamer was een rode cirkel op de grond geverfd. "U hoort u uit te kleden en alle kleren in de rode cirkel te plaatsen. Daarna wacht u op verdere instructies." Wanneer de kleren in de cirkel lagen bewoog de cilinder zich tot aan de cirkel en hapte alle kledingstukken op in één gulzige hap. Daarna legde hij een net opgevouwen blauwe plunje in de plaats, samen met een paar werkschoenen. "U hoort de jas en schoenen aan te trekken en zich daarop onmiddelijk te begeven naar de uitgang" Samen met een tiental andere meisjes stond zij in een stille rij, de gang was langer dan de vorige gangen uit het gerechtsgebouw, doch even stil. Eén van de 5 cipiers begon op een robotachtige toon. "Het werk dat jullie hier de komende maanden of jaren zullen verrichten zal zwaar zijn. Vergeet echter niet dat jullie nuttig werk leveren voor de gehele gemeenschap. Het is jullie eerste dag en daarom krijgen jullie elk een begeleidster toegewezen. Morgen horen jullie het werk onder de knie te hebben. Is dit niet zo dan wordt de dwangarbeid in effectieve gevangenisstraf omgezet. Dit laatste gebeurt eveneens bij muiterij." Toen de groep de deur binnen ging kwam een hels lawaai hun tegemoet. Hels lawaai van honderden metalen voorwerpen die tegen elkaar botsten, van voertuigen, van kranen, ... De hal was identiek aan alle vorige kamers in het gebouw, enkel het noodzakelijke was aanwezig. De ruimte was alleen veel groter. "Hallo. Geen tijd voor zever.", een 2 meter hoge vrouw kwam op haar afgestapt. "Je neemt een doos, of meerdere dozen, uit deze kratten en stapelt ze op de heftruck. Als dat gedaan is volg je me in de heftruck. Kun je met een heftruck rijden?" "Neen." "Dat leer ik je dan wel." Zij volgde de vrouw met de heftruck. Enkele andere meisjes staken haar voorbij: "Ga toch uit de weg trut!" Eens aangekomen moest ze de opgeladen dozen terug in dezelfde soort kratten leggen. Die werden dan opgehaald door een lopende band. "Wat zit er in die dozen", probeerde ze. "Weet ik niet." "Waar gaan ze heen?" "Weet ik niet." "Zijn het altijd dezelfde dozen?" "Ja." "Hoelang al?" "2 jaar." Na een shift van 12 uur konden de meisjes gaan slapen. Elk deelde haar bed met iemand van de nachtploeg. De bedden stonden uiterst rechts van de hal. Zo'n duizendtal. Het lawaai van de nachtploeg kon niet hinderen, zij slaapte als een krat vol zware dozen. Na twee weken begon ze het gevoel te krijgen dat de kratten gewoon terug naar het begin werden getransporteerd en dat haar werk helemaal geen betekenis had. Ze had sinds die eerste dag geen woord meer gezegd tegen haar voormalig begeleidster. Voor de eerste keer kreeg ze een nieuwe plunje, af te halen uiterst links van de hal, uitkleden mocht enkel aan bed. De oude plunje moest een uur voor het begin van de shift ingeleverd zijn, uiterst links van de hal. "Waarvoor zit jij hier eigenlijk?", vroeg ze aan de begeleidster. Maar er kwam geen antwoord. Ze werkte dan maar door, zo ging de tijd het snelst, vond ze. Vijf weken later, alles wat nog steeds hetzelfde. "Drugs", begon de gewezen begeleidster, "jij?" "Ken je 'Ether-boy'?" "Nope" "Ik wel." Dat jaar kwijnde het meisje weg. Ether-boy ging door met zijn leven, hij toonde zoals steeds weinig directe emoties op zijn dagelijkse spookachtige moordtochten doorheen de betekenisloze fysische wereld, nog steeds zonder zijn gelijke te kennen. Ongekroond heer en meester. - pittaman <15> Links ----------- http://ellipsis.dyndns.org/ http://www.linerider.com/ http://www.silenced.be/ http://www.kwadratuur.be/ http://www.segmenter.com/ http://fizzlebot.com/dxinteractive/missile3d.php http://fallingsandgame.com/sand/pyro.html - pittaman De kleine letter ----------------- De auteurs bezitten de kopieerrechten op hun teksten. U heeft de toestemming dit bestand te kopieren. Aanpassingen zijn alleen geldig bij vertaling. Alle auteursverwijzingen blijven dan wel staan zoals ze staan. De auteurs staan niet noodzakelijk achter alles wat zij hier schrijven, daar meningen veranderen en mensen opgroeien. EDITIE 6: 9 december 2006 (_*_) MOON-ZINE (_*_)