(_*_) MOON E-ZINE (_*_) -------------- Versie 5: q(o_-)p --. oorgasme -------------- Vrijdag 4 November 2005 Ter ere van onze jeugd. Discrete verzameling van titels: 0: Voorwoord 1: Onmogelijk 2: Gezegd 3: Elektro 4: EMI Copy Control 5: Tijd 6: Muziek 7: Mensheid 8: Spiegel 9: Met krampachtige krachtuitbarstingen schrijf ik onze taal aan diggelen 10: Ether-boy III 11: Twijfel 12: Rechts Hulpvaardige noot: Zoeken kan door het artikelnummer tussen <> te schrijven. - Blaat - Konden wij alles maar goed maken. <0> Voorwoord We zitten hier weer te zitten. Het examen "statistiek" nadert. Eén van de meer gevreesde vakken. Lang niet wegens de moeilijkheid maar wegens de oersaaie nutteloosheid dat als een walm boven die cursus hangt. Wat heb ik daarnaast nog gedaan? Van alles, maar helaas niet genoeg. Ik doe nooit genoeg. Ik ben een NIET GENOEGDOENDER. Dit is trouwens de vijfde editie in de reeks moon-zine edities. Zij zullen zolang doorgaan als mij. Zolang als mij, maar met minder edities natuurlijk. Ik ben er tenslotte al 20. Bijna toch. Het is wat, al dat ouder worden, ik lijd eronder, en dat zul je maar al te goed merken! Genoeg pro forma geleuter, op naar 1010 lijnen formaloos geleuter! <1> Onmogelijk Fluitende windstilte, in de luidruchtige storm, is onhoorbaar bij de blinden. De flitsende duisternis, in de stikdonkere dag, is onzichtbaar bij de doven. De warme sneeuw, en droge regen, is gewoon onmogelijk. -- texke <2> Ik heb gesproken Ik ben geslaagd op school. Had ik het niet gezegd. Maar ik lach niet met al mijn medestudenten, alleen sommigen. Sommigen van die sommigen zijn er ook door, dus kan ik volgend jaar nog steeds met klasgenoten lachen. Wijs. Maar een slechte houding. Dat alles ter zijde. Wat zitten we hier te doen op ons lui gat? Briefjes te schrijven. Hopen, dromen, dansen, springen, zingen, leven. WHOA! *LAAT TEKST LEIDEN DOOR ZWARE GITAAAARRRRRRRRRR* De heldhaftige pittaman staat als een rots in de branding schoon te wezen. Zich niet langer afvragend wat hij later wil worden. Maar, toch, nog steeds in een wazige mist verstrengeld wat betreft zijn toekomst. Laat de pseudo-man het allemaal maar op zich afkomen of gaat hij in de aanval? Doet hij een greep op zijn geluk of probeert hij telkens weer in functie te staan van andermans geluk? Het laatste, nobele instelling, is waar de pittaman vol hoogmoed naar wenkt, neigt, streeft. Wij zullen allen zien hoe de wereld tot zijn einde komt, en hoe pitta de wereld van het doemdenken zal redden, door zichzelf te wezen. Goede man voor Jan, Piet, Sofie, Liesbeth! en al die andere mensen die hij al dan niet kent. Goed voor een consumptie, goed voor een reductie, goed voor een leven. -- pittaman <3> Elektro U leest elektro, u betast elektro en u luistert hoogst waarschijnlijk soms elektro ook. Dat is allemaal flink, maar apprecïeert u ten volle de elektronische technieken? Langzaam sukkel ik in al mijn computer nerd zijnde van het ene elektro wonder in het andere. Sinds kort raak ik steeds meer gefascineerd door elektronische muziek, en door allerlei automaten die voor mij die muziek spelen. Want tenslotte zijn jullie pc's, cd spelers, mp3 spelers etc allemaal automaten. Elektronisch gestuurde machines die van de ene staat in de andere vallen en niet continu van staat veranderen, in tegenstelling tot de mens. En toch bespelen deze automaten muziek op de meest feilloze manier. Het wonderbaarlijke is dat zij elektronische instrumenten zijn, die op hun beurt andere elektronische elementen bespelen. Ik heb het over de versterkers... jouw koptelefoon, de versterker in DA CLUB... allerlei audio versterkers dus. Dat zijn muziekinstrumenten, zij zijn gemaakt om geluid te maken, om muziek te maken. Maar het eigenaardige is dat dit muziekinstrument niet rechtstreeks door een mens bespeeld kan worden. Geef de beste gitarist, zanger, violist of wat dan ook een versterker, zonder andere aanhangsels aan buiten een stekker en je zal zien dat hij er wat verweest bij staat en geen NOOT uit dat rechthoekig ding kan halen. De mens kan alleen dankzij andere elektronische elementen dit geniale instrument bespelen. Dat is goed en wel voor akoestische dingen als een drumstel, een gitaar of een stem die verder willen rijken. Maar daar eindigt het niet. De elektronische muziek bestaat volgens mij uit de kunst om de elekrtonische geluidsversterker als een instrument op zich te beschouwen, en niet als een hulpstuk voor andere inferieure instrumenten. Het meest geniale is het meest alledaagse. De cd speler, de computer, ... Zij kunnen allen door middel van voorgeprogrammeerde muziekstukkken helemaal zelfstandig de versterker bespelen, zonder fouten (het skippen van geluid buiten beschouwing gelaten). En dit is in mijn ogen niet anders dan een live band, die elk van hun liedjes vooraf instudeert en deze dan om het podium afspeelt. Het enige verschil is dat niet iedereen een band in huis heeft, maar bijna iedereen wel een muziekinstallatie(tje). Wie mij dus komt zeggen dat elektronische muziek niet live is, omdat je maar op play moet duwen, lach ik vanaf nu uit. Want niets speelt zo perfect live als een automaat die een versterker bespeelt. En zo betrap ik mijzelf er soms op dat ik naar ruis luister en naar allerlei andere soorten niet-melodische muziek die alleen van een elektronisch instrument kan komen... en daar kan ik van genieten, zoals ik geniet van een mooie stem, zoals ik geniet van de stilte, zoals ik geniet van de straatverlichting, zoals ik geniet van de zon en zoals ik geniet van het duister. -- pittaman <4> EMI Copy Control Inleiding Alle moed bij elkaar geraapt kwam ik op het wilde idee een cd van kraftwerk te kopen, namelijk de overbekende dubbel CD "minimum-maximum". EMI, het platenlabel waar Kraftwerk bij zit, vindt het nodig om in tijden van globale angstgolven de vrijheid van de mensen in te perken, en wel door hen evenveel te laten betalen voor minder. Zij willen het boze "illegaal kopiëren" tegen gaan, dat zij daarmee ook "legaal kopiëren" tegen gaan, dat interesseert hen niet. Hoe doen zij dat? Ze verkopen wat je "CD's" met "Copy Control Technology" op zou kunnen noemen. Maar, het zijn eigenlijk geen CD's. Het zijn schijven die meestal kunnen gebruikt worden met een gewone CD speler. Je kan de schijf afspelen op de meeste Audio-CD spelers. Maar in modernere en gespecialiseerdere apparatuur kunnen de schijven een bron zijn van miserie. Zo kunnen zij blijkbaar slecht afgespeeld worden in auto radio's. Je kan de cd's ook niet afspelen op Windows en Mac OS zonder extra software. Voor Linux gaat het al helemaal de mist in, aangezien er geen extra software is voor dit exotisch besturingssysteem. De extra software op windows zal ik ook niet installeren, omdat ik geen software installeer waarvan ik de aard niet ken. Ik vreesde al voor enige miserie bij de aankoop, maar dapper als ik was merkte ik op dat er wel iets op te vinden zal zijn. Tijdens een luistersessie op mijn huiselijke stereo hoorde ik het nummer "Home Computer"... wat mij nog meer motiveerde om de schijf kost wat kost op mijn PC gekopieerd en beluisterd te krijgen, zonder meerkosten. Op een linux PC kan ik zonder enige extra software de eerste 5 van de 10 liedjes op CD1 afspelen, maar dan is het gedaan met het mooie weer. CD-rip software zoals cdparanoia bracht helemaal niets op. Buiten dan de eerste 5 liedjes. De zoektocht Ik ging op zoek op het internet. Het eerste nuttige dat ik tegenkwam was dit: So, the question you've undoubtedly been asking yourself: how do you rip your brand new EMI discs to MP3s? The short answer is: the way you would any normal CD. If it works, you're in luck; if not, go out and buy a cheap CD-ROM drive or dig one out of an obsolete computer. There's no guarantee that it'll work better than your shiny new unit, but if it doesn't, you've just lost $20, which is probably less than you paid for that Coldplay album. [1] Het idee is dat een normale CD speler de fouten op de schijf wel degelijk kan corrigeren, of beter gezegd zal negeren, maar dat een meer moderne CD-ROM speler zich zal verslikken in de vele corrupte data die op de schijf te vinden is. [2] Het lot wil dat ik hier nog een oude 2x CD-ROM heb liggen. Deze zal ik dus straks even in mijn PC installeren. Op zoek naar een andere methode valt het mij op dat de copy control van EMI al regelmatig is upgedate om het moeilijker te maken om de schijven om te zetten naar echte CD's. Het probleem is natuurlijk dat er nergens een "versienummer" of dergelijks te vinden is. Dus trukjes van vroeger die je vindt op het net, kunnen eventueel al overtroffen zijn door meer data corruptie vanwege EMI. Voor de volledigheid, de huidige datum is 8 september 2005. Een andere methode om de muziekbestanden toch te kopieren vond ik op [3]. Zij gebruiken een programma genaamd isoBuster. Wat ik in elke bron al terug vond, is hier ook het geval, namelijk dat de CD uit twee "sessies" bestaat. Een CD kan in meerdere sessies geschreven zijn, bijvoorbeeld als je iets op een CD-R brand, en daar later nog iets wilt achter branden. Blijkbaar lezen PC's eerst de tweede sessie, terwijl gewone audio cd spelers beginnen lezen bij de eerste sessie, waar de audio data op staat. Zeker het proberen waard deze techniek! Omdat ik dan geen oude cd-rom drive moet installeren. Het document is laatst herbekeken in Mei 2005 en zou dus wel up to date kunnen zijn! Een wired artikel [4] heeft het over de "hold-shift-key" techniek om de auto-run functie van de schijf tegen te gaan. Dit schijnt echter niet te werken met nieuwe versies van EMI CC. Ook scheen hun schijf zonder probleem te werken op Linux, wat hier dus duidelijk niet het geval is! Er is trouwens nog de bekende urban legend van de alcoholstift en de rand van een CD. Je zou die moeten inkleuren, om slechte info te verbergen. De kans dat ik dat probeer op een schijf die me uiteindelijk toch 10 Euro (20 euro voor de dubbele cd... euh, schijf) kostte en nog half bruikbaar is, is miniem. Via [5] kom ik echter op [6] terecht! Maar daar staat niet echt technische info op, alleen legale zever die mij op dit moment geen kloten kan boeien omdat ik geen advocaat ben, noch zit ik in één of andere lobby, ik wil muziek spelen. De daad Ik ben het zoeken beu en ik ga over gaan tot het "kraken". Of toch het proberen van "kraken". Als niets lukt dan is er nog altijd één of ander file share ding ter beschikking, waar ik mp3's van lage kwaliteit zal afhalen. Of dit illegaal is of niet kan me niet langer boeien, alles mag nu voor mijn part, zolang niemand er iets aan verdient. Dus... eerst de tweede methode. Namelijk de eerste sessie van de cd bekijken, om aldus de audio files te kunnen kopiëren. Ik zag in [1] al een zekere oplossing hiervoor in Linux. Deze ga ik dus eerst proberen. Het programma CDfs [7] wordt aangeraden. De installatiebestanden vind je in [8]. Installatie is doodeenvoudig: make make install insmod cdfs.ko De schijf mounten duurt even, terwijl die aan volle snelheid eigenlijk mijn drive aan flarden lijkt te draaien. Maar het lukt! client0 cdfs-2.6.12 # mount -t cdfs -o ro /dev/cdrom /mnt/cdfs client0 cdfs-2.6.12 # ls /mnt/cdfs sessions_1-11.iso videocd-11.mpeg videocd-3.mpeg videocd-5.mpeg videocd-7.mpeg videocd-9.mpeg videocd-10.mpeg videocd-2.mpeg videocd-4.mpeg videocd-6.mpeg videocd-8.mpeg Tot mijn grote verbazing zie ik mpeg bestanden. Deze ga ik toch eerst even bekijken! Niet dat het zo makkelijk is, want die mpeg's zijn niet direct mpegs als u het mij vraagt! Het ziet er wel bemoedigend uit, want uiteindelijk staan er exact 10 nummers op de CD en waarachtig, er zijn zo 11 mpeg files. Hoewel! Ik las dat er op de data cd gecomprimeerde audio stond, die dan door de speler zou worden afgespeeld. Waarschijnlijk zijn DAT die mpeg's. Maar goed, de iso. client0 cdfs-2.6.12 # mount -t iso9660 -o loop /mnt/cdfs/sessions_1-11.iso /mnt/cdrom client0 cdfs-2.6.12 # ls /mnt/cdrom autorun.inf macplayer.app player player.exe uninstallplayer.exe uninstallplayer.txt De ISO is dus duidelijk ook de computer DATA. En niets meer dan dat. Terug naar de mpeg's. Daar MOET meer in zitten! In de hoop dat ze pure audio data zijn ga ik ze als RAW data importeren in audacity. Dat is een wild idee, maar brengt wederom niets op. Even een meer gedetaileerd beeld maken: client0 cdfs-2.6.12 # ls -alh /mnt/cdfs/videocd-*.mpeg -r--r--r-- 1 root root 0 Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-10.mpeg -r--r--r-- 1 root root 306M Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-11.mpeg -r--r--r-- 1 root root 0 Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-2.mpeg -r--r--r-- 1 root root 0 Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-3.mpeg -r--r--r-- 1 root root 1.5G Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-4.mpeg -r--r--r-- 1 root root 635M Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-5.mpeg -r--r--r-- 1 root root 696M Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-6.mpeg -r--r--r-- 1 root root 1.3G Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-7.mpeg -r--r--r-- 1 root root 2.4G Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-8.mpeg -r--r--r-- 1 root root 1.4G Jan 1 1970 /mnt/cdfs/videocd-9.mpeg Sommigen lijken sterk op pure audiodata. Maar sterk abstract, er kan zoveel GIG niet op één CD... ik heb het gevoel dat er iets serieus in de war is. Toch nog eens iets proberen openen! Ik neem de 6! Audacity doet lastig, maar doet toch meer dan daarnet. Ik zal ondertussen al besluiten dat die mpeg's wel degelijk de eerste "sessie" zijn, en die programma's etc de tweede. Zoals het geval bij [3]. Met dat verschil dat de audio data als mpeg data wordt gelezen door cdfs! Momenteel zit alles een beetje heel hard vast, qua cd lezen. Dus ik berg mijn Linux even op. Mijn tweede poging zal met Audiograbber en isoBuster zijn, op windows Isobuster is geïnstalleerd, en waarachtig hetzelfde resultaat als in [3]. Dat is uiteraard zeer hoopgevend. Nu gewoon stap voor stap de instructies volgen. Helaas, het kopieren van de audio bestanden geeft fouten. Sector 0 kan niet gelezen worden zo blijkt. Ik zal kiezen voor "replace with user data all zeros" en kijken wat er gebeurt. Hij zit blijkbaar met mijn voeten te spelen, elke sector schijnt onleesbaar te zijn. Dat is dan ook weer redelijk zinloos! Ik ga nu Audiograbber installeren, dat programma schijnt het niet erg lastig te hebben met de CC schijven. Het schijnt de liedjes in elk geval allemaal te herkennen. Dus wens me veel geluk. Het is dit of een oudere CD-ROM drive. Hij grabbed en geeft nog niet meteen fouten. Dat is zeer hoopgevend! Hij is bezig aan track 5.. track 6 zou nog problemen kunnen geven. Maar wat zien wij? HOERA voor audiograbber! Wegens geen deftige mp3 converter hier rest mij nog één taak, de wav files in mp3 omzetten. Ik had de CC van EMI duidelijk overschat! Of... toch... niet... ja... ... ... EN NEEN!!!!! O JEE!!! Disk2! The Evil twin, hij die NIET speelde op linux, hij die blijkbaar weer een ander soort bescherming heeft! Hij die als data aanzien wordt door audiograbber! Helaas. We testen nog eens in isoBuster. Ook isoBuster zelf schijnt nu problemen te ondervinden met de schijf. Maar komt er na een tijdje toch weer door. We zullen dus nu eens proberen of we de Tracks die we zien deze keer wel kunnen kopiëren. Neen, helaas, weer hetzelfde "liedje". Dus! Er zit nog een verschil tussen schijf 1 en schijf 2. We gaan voor nog een andere methode. De methode die ik noem: "Ouden brol werkt altijd." Ik testte daarnet even beide cd's in een oude speler (anno 1990) op een 486 PC met windows 95... daar scheen alles zonder problemen te werken! Met andere woorden, de CD was een gewone audio CD wat betreft de windows CD speler. Dit vraagt voor verder onderzoek en ik neem ter hand een Pentium II, Windows 98/SE en een niet nader bekende ouderwetse CD-ROM _LEZER_. Ook daar werkt de CD als een normale audio CD. Ik moet dus tot de conclusie komen dat mijn "moderne" PlexWriter CD-RW 24/10/40A anno 2001 TE nieuw is voor deze Copy Controlled schijven. Tenzij ik een betere softwarematige manier vindt om de bescherming te negeren zal ik gedwongen zijn een oude CD speler in mijn PC te installeren in de hoop dat deze ook werkt. Dit mijn betse mensen is buiten het bestek van dit artikeltje, omdat het gewoon niet interessant is. En iedereen weet hoe hij een CD-ROM speler vervangt in zijn PC... toch? En waarachtig, het werkt perfect! Dit keer met cdparanoia en een zeer oude cd speler, ik weet niet precies hoeveel "speed" maar het zal hier nog wel een halve dag duren... hoe dan ook, we zijn er, veel irritant gezever voor iets wat uiteindelijk toch onmogelijk is: CD's beveiligen tegen kopiëren. Nog één probleem op te merken, veel + en - in de statusbalk van cdparanoia. De - wijst erop dat er "Jitter Correction" nodig was, de + wijst op "Unreported loss of streaming/other error in read" [9]. Beiden zijn eigenlijk foutcorrecties die nodig waren door de Copy Control. In [2] kan u lezen waarom dit eigenlijk een schandalige streek is: At a guess, what's going on here is that there may have been a lot of deliberate low-level errors introduced into the disc (and/or it may be mastered slightly outside the envelope in terms of parameters like pit size or contrast ratio); the idea being that an audio player will probably be able to correct the errors, usually, and maybe a computer player will have trouble. Adding deliberate errors like that is not really a good thing to do, because it cuts into the margin available in the error correction scheme. Maar, het werkt, zoals ik had gezworen deze morgen! Wat hebben we hieruit geleerd: a) Koop geen Copy Controlled schijven van platenmaatschappij EMI (of gelijk welke maatschappij) b) Sommige CD ripper software negeert de bescherming _SOMS_ (audiograbber). c) De bescherming hindert enkel bij moderne CD spelers, omdat oudere CD spelers, en standaard audio cd spelers de moeite niet doen om fouten in de schijven te controleren. Nieuwere CD-ROM Lezers (en dus CD-RW's etc...) slagen er niet in om de schijven correct als audio-CD's te interpreteren, omdat het geen echte audio-CD's zijn, maar audio CD's met corrupte data. d) Met een oude CD-ROM speler heb je heel veel kans de CD's zonder enig probleem te kunnen gebruiken en te kunnen kopiëren naar data bestanden! Kleine letters: Ik wil deze schijven kopiëren als back-up, niet om te verspreiden, ik moet namelijk niet hebben van die file-share shit die mij constant met brol opzadelt. Het kopiëren en verspreiden van intellectuele eigendom is niet fout, maar wel illegaal, daarom doe ik het niet, en raad ik ook af om het te doen. Het willen kopiëren van een CD om zo de originele dure CD langer in veilige bewaring te houden is een rechtmatige reden om CD's te kopiëren, alsook het comfort van een MP3 te kunnen beluisteren, inplaats van telkens van CD te moeten wisselen. Ook al zegt de rechter van niet! Voetnoot: Tijdens discussies omtrent mijn ervaring is gebleken dat het programma cdex blijkbaar ook geen enkel probleem heeft met EMI CC schijven. Probeer dus eerst dat voor ge een oude drive gebruikt. Dat gaat meestal sneller. BRONNEN [1] http://rocknerd.org/article.pl?sid=03/04/30/0044215&mode=thread&tid=29 [2] http://ansuz.sooke.bc.ca/lawpoli/copyright/2005012001.php [3] http://www.dsg.cs.tcd.ie/~haahrm/copying-protected-cds/ [4] http://www.theregister.co.uk/2004/08/16/beastie_boys_not_viral/ [5] http://www.techspot.com/vb/all/windows/t-12250-Copy-Control-CD.html [6] http://www.fedge.net/emi/ [7] http://www.elis.rug.ac.be/~ronsse/cdfs/ [8] http://www.elis.rug.ac.be/~ronsse/cdfs/download/ [9] http://www.die.net/doc/linux/man/man1/cdparanoia.1.html -- pittaman <5> Tijd "Waar is de tijd." Het eerste kleuterklasje, ik doe iets mis. Ik vlieg in de hoek. Ik voel me schandalig. Ik schreeuw mijn longen uit, ik heb iedereen teleurgesteld, hoe kon ik zo dom geweest zijn. Juffrouw Paula was nog zo trots op mij. Het tweede kleuterklasje. We zitten bij een vrouw die redelijk op een man lijkt, helaas, haar naam ontgaat mij op dit moment. Ze is gevaarlijk! Ik doe de kap van mijn jas over mijn hoofd, terwijl de vest hangt doe ik mijn armen in de mouwen, ik heb tenslotte altijd zo mijn vest aan gedaan. Iemand houdt ze vast, ik spring erin! De juffrouw is boos. Ik moet mijn vest goed aandoen. In hetzelfde klasje, ik lig thuis in mijn bedje, ik fantaseer hoe het zou zijn moest de juffrouw boosaardig zijn. Zij zou ons uitkleden en ons op een spijkerbed leggen, met boven ons een dak met nog veel grotere spijkers. Het toestel zou ons langzaam, 1 voor 1 pletten. Behalve haar lievelingsleerling, met zijn keutje, die mag blijven leven. We zitten allemaal samen, ik zit naast Kristof. Dat vind ik maar een rare jongen. 's Avonds voel ik me een beetje ziek, pijn in de neus. Ik zal nooit meer naast Kristof zitten, wat een vieze jongen! Het derde middelbaar, de juffrouw is ziekjes, we mogen samen met die van het tweede gaan zitten. Er is een nieuwe juffrouw, een jonge. Juffrouw An, denk ik. Zij woont hier trouwens niet ver vandaan. We moeten eerst de regen na bootsen, met houten stokjes. Eerst zachte regen, dan een stortbui. Het is een waar genoegen zo hard op stokjes te mogen slaan, met andere stokjes. We krijgen wij allen een mandarijn. Ik vond ze best lekker, maar juffrouw wijst me erop dat ik niet mag smakken! Nooit smakken! Dat is onbeleefd! Zelfs al besef je niet dat je het doet! Smakken slecht! We hebben een afspraak met de jongens van het eerste leerjaar, van de gemeentelijke basischool rechtover. Zij vertellen ons dat zij zelf hun veters kunnen knopen, en dat het heel moeilijk is in het eerste leerjaar. Ik twijfel aan mijn kunnen. Hoe kan ik nu zelf mijn veters knopen? Ik draag altijd velcro schoenen. We moeten een puzzel maken vandaag! Van maar liefst zes stukken! Dat kan ik helemaal niet! Ik wil helemaal niet naar school, maar mijn mama dwingt me. O nee, iedereen gaat me pesten, ik kan dat niet, zo'n puzzel. Hij is gelukt! Wat ben ik trots. Het is speeltijd, ik grijp snel het vliegtuigje en vlieg de hele klas rond, ik hoef helemaal met niemand te babbelen. Ik heb een kistje! Ik moet een week of twee thuis blijven. Ik zit de hele dag op het potje, ik moet kakken, maar dat doet zo'n pijn! Ik kijk ondertussen wat tv. Een vrouw slaat met een stoker voor de open haard haar vloer aan stukken. Ik vraag aan mama waarom ze haar vloer kapot maakt, dat is toch duur? Ze weet het niet. Ik bijt door en werp een kakje in het potje! Ik ben genezen. Terug naar school, ik mag op het dikste kussentje zitten, heb daar net ziek aan geweest. We moeten bidden. Ik doe gewoon mee en sluit mijn ogen terwijl ik mijn handen kruis, ik vraag me af wat ik eigenlijk echt moet doen, en waarom die God nooit iets antwoord als ik hem een simpele vraag stel. Om één of andere reden denk ik steeds aan een beeld uitgekapt uit een muur waarop een stapel vrouwen staat afgebeeld, met Maria bovenaan. Zij staat tenslotte boven alle vrouwen. Plots zijn we terug bij juffrouw An. Ik en Nicolas, we moeten iets doen met zo'n kleine kussentjes. We leggen ze op onze voet, schoppen ze dan de hoogte in en vangen ze op met ons hoofd. Zou mij dat lukken? Ik loop op de speelplaats ergens achteraan, net wanneer ik onder het typische schoolse afdak (betonnen pilaren) kom stap ik op een bananenschil, ik glijd bijna uit, maar behou mijn evenwicht. Het is dus niet alleen in tekenfilms dat zo'n banaan glad is. Maar ik val niet, omdat mij nooit slechte dingen overkomen. Ik zit samen met mijn vriendinnetje in een soort goot die buiten op de koer staat, die ik telkens weer omtover tot een vliegtuigje. Zij zit achterin, we vinden het best leuk. Zij is mijn vriendinnetje, want iedereen heeft dat. Ze had mooi lang blond krulhaar. Maar ik ken haar niet echt, ze is gewoon dat meisje dat mijn vriendin is. Ik vind haar best aangenaam. We spelen "al wie doet er mee scholeke spelen." en we lopen de koer rond, Wim, Jeroen en ik, gewoonlijk komt Nicolas er ook nog bij. Giovanni ook soms, maar weinig. De leiders zoals Jan komen niet met ons spelen, ik weet niet wat zij doen. We laten ons allemaal samen vallen en ik zwier mijn benen door de lucht. Per ongeluk raakt mijn voet Wims' hoofd. Wim zegt dat ik het met opzet deed, ik hou vol van niet, maar de juffrouw die met een peugout rijdt is toch zeer boos op mij. Ze stelt me tegen de muur en houdt me gevangen door over mij te leunen. Ik hoor niet wat zij roept, ik hou vol dat het niet met opzet was. We moeten ons schminken, ik wil helemaal niet. Ik vertel dat mijn huid niet goed tegen al die producten kan, ik kom er uiteindelijk ongeschminkt vanaf. Ik vind zo'n dingen plakkerig, en ze stinken zo hard. Ik speel in de zandbak, kattenkeutels zijn we al redelijk gewoon. Het is een vuile zandbak, maar toch aangenaam. We graven putjes, maken race-baantjes etc. Meisjes spelen bijna niet in de zandbak. De zandbak staat op het klein koertje. Het is veel kleiner dan de hoofdkoer, maar je mag er rondrijden met driewielers en andere leuke voertuigjes. Dat lukt natuurlijk niet veel, meestal zijn ze allemaal al bezet. De koer stinkt. Ooit: Het vervolg -- pittaman - Blaat - Biep Biep Biep. Wekker gaat. Biep Biep Biep. Schaft. Biep Biep Biep. Slapen gaan. Biep Biep Biep. <6> Muziek Serieus wat betreft het niet serieus doen. Het is vreemd. Ik ben opgegroeid zonder enige passie voor muziek. Ik luisterde naar niets speciaals. En het is algemeen geweten dat ik nooit bewust muziek luisterde tot voor mijn twaalfde. Toen kwam, via mijn meeloperij, hardcore op de proppen. Overgewaaid uit nederlands één der meest agressieve vormen van elektronische muziek. Inplaats van een subtiel effect werden distortie effecten hoofdinstrumenten. Begeleid door luide, doch eenvoudige melodietjes. Verschillende soorten hardcore vormden zich. Ik kende er echter niets van. Maar muziek met een zware bass drum, veroorzaakt door (liefst) een TR-909 onder leiding van 3 steps ahead e.d. was het van het in die tijden. Zoals iedereen bezat ik een computer. Zoals iedereen bezat ik demo software uit "Netwerk". Daar zat ooit een editie bij met muzieksoftware. Zoals iedereen wou ik wel eens een ding maken met mijn computer. Ik gebruikte "Rubber Duck" en "Geluidsrecorder" en een klein sampletje van "Apu" uit "The Simpsons". En ik maakte een banaal ding, met een beat, en een toevallig bekomen acid geluidje (met "Rubber Duck, acid for the masses"). Het was het eerste geluid dat ik met een computer had geproduceerd. Ik vond er niets aan. Lange tijd gebeurde er niets, buiten het prutsen met Rebirth en voor de rest maar onnozel doen op vrije dagen. En daar houden wij van, onnozel doen. Ik kon plots mijn handen leggen op een telenet aansluiting. En breedband, in combinatie met een eigen PC en een Linux obsessie kwam als een orkaan door mijn leven gewaaid. Nooit zal iets nog hetzelfde zijn. Met breedband kwam ook Napster, kazaa, WinMX, ... en met filesharing kwam muziek... kilo's muziek, gigabytes vol met MUZIEK. En wij stonden versteld. Het is echter pas sinds zaken als "Air" dat ik andere muziek dan hardcore e.d. ben beginnen beluisteren. Gedaan was het met urenlang kloten in Linux terwijl C-Dance opstond (hoewel dat romantische tijden waren). Neen... muziek allerhande kon mij wel bekoren. Ik ontdekte de wedergeboorte van ReBirth R-338 in het illegaal gedownloadde programma Reason 2.0. Propellerheads' stock paardje. Kinderachtig simpele interface, prachtig geluid. En iedereen scheen plots muziekjes te maken. De eerste keer dat zelfgemaakte muziek ook echt klonk als iets dat uit een studio zou komen. De ene hit achter de andere rolde de band af. Het ene al onnozeler dan het andere. Want tenslotte, ik deed onnozel in mijn vrije tijd... en in die jaren had ik massa's vrije tijd. En mooie tijden begonnen, en hoe meer ik deed, hoe meer ik las, en hoe meer ik las, hoe meer respect ik kreeg voor elektronische muziekmakers. En toen... toen kocht ik mij een kraftwerk CD. En toen besefte ik wat goed was. En toen wist ik dat ik zulk een perfectie moest na streven. Lange tijd, wanhopig zoeken. En uiteindelijk doemde het tot mij! Ik moet minimalistisch gaan werken! IK MOET SCHRAPPEN! Ik moest instrumenten, melodietjes en al de rest SCHRAPPEN. De rauwe essentie. En wie weet... misschien maak ik muziek waar ik echt van kan genieten. Want ik vind zelden wat ik verwacht (zoals mitternacht van kraftwerk). Ik vind mijn heil in Underscore's muziek, en andere minimalistische ambient dingen. Maar niets zo puur als ik zou willen! Ik ben er mij trouwens van bewust dat dit niet nieuw is. Maar toon mij iets nieuws... ik daag u uit. -- pittaman - Blaat - Music, non stop. Music, non stop. Music, non stop. Vervreemd van jezelf. Schrap die noten. En die ook. Schrap alles. Music, non stop. <7> Mensheid Elke beweging van mijn lichaam was een weloverwogen zet in het schaakspel van de onbewuste interactie tussen elke mens in de ruimte. Waren mijn armen gekruisd, dan was het om die teef daar in de hoek duidelijk te maken dat ik maar al te graag haar lelijke kop tegen de grond wou rammen. Raakte ik even mijn kin aan, dan was het om aan te tonen dat ik iemand was - in tegenstelling tot alle anderen - die beschikbaar was voor een intelligent gesprek zoals men wel meer doet op zo'n elitair feestje. Hoewel zij allen niet door hadden dat zij ook prominente rollen speelden in het schaakspel waren enkelen van hen nog steeds waardige tegenstanders. Maar ik zou die dag met opgeheven hoofd het sociale gebeuren achter mij laten, en iedereen zou zien dat ik een vorm van superieure mensheid ben. De oudste deelnemer in ons mentale vuurgevecht was een man van om en bij de 40... je zag zo dat het een oude rocker was, ooit in een band gespeeld in de plaatselijke jeugdclub terwijl hij er maar niet in slaagde ten onder te gaan aan de drugs. Neen, hij was nooit succesvol geweest. Dat is ook te zien aan zijn half verrotte vriendin die naast hem zat. U kent ze wel, zo'n overjaarse slet die de lokale boerencafe onveilig maakt om aan te pappen met mensen als onze ouwe rocker. Zij drinken jupiler omdat zij leeg zijn van binnen, hun zintuigen zijn afgestorven, in werkelijkheid zijn ze blind, wat ze zien is slechts een stil beeld, wazig door hun innerlijke tranen. Zij waren geen geduchte tegenstanders, maar slechts lichte hindernissen, ik hoefde mijn zwaard der indringende blikken zelfs niet boven te halen. Er was helaas ook nog een tweede kansarm koppel aanwezig dat al een heel stuk intimiderender was dan de twee boerenlullen. Zij kwamen binnen en haalden van God weet waar het lef om zich ongeveer twee meter van mij uit de buurt te zetten, in paniek gaf ik als eerste reactie de vereiste zucht. "ZUCHT". Zo ging dat. Zij bleven daar zitten, en na 10 minuten hadden de twee strijders nog steeds geen woord gerept tegen elkaar. De man, met een typische ik-ben-een-waal-snor mompelde heel af en toe een kort liedje. Niet zoals normale mensen dat zouden doen maar met een soort geklak dat door merg en been ging. Bijna leek ik het al te begeven... maar neen, trots hield ik stand, ik kruiste op mannelijke wijze mijn benen. Maar het scheen hen nog niet te deren. Ik dacht even "out the box" en deed wat ik nooit eerder had gedaan, ik scharte aan mijn ballen op een boertige manier... eindelijk, een connectie ontstond tussen de waal en zijn manwijf. Ik keek naar de muur terwijl ik op mijn nagels beet, de doodsteek, zo wist ook het koppel! Nog geen half uur later dropen zij af... het is van mij, dit spel. -- pittaman <8> Spiegel Ik weet niet wat het is, maar ik kijk graag in de spiegel. Mijn onnozel hoofd is zo slecht nog niet. Natuurlijk is het geen mooi meisje daar in mijn spiegelbeeld, maar desalniettemin begint het eigenlijk allemaal best mee te vallen vind ik. Met een kop als die van mij zou u misschien iets anders verwachten, maar als u mijn persoonlijkheid kent weet u wel dat ik vol lof ben over mijzelf, en vol minachting voor anderen. Is dit correct? Laten we daar even uitgebreid over redenvoeren, wat moet een mens anders doen in zijn lange leven? Ik zie soms van die mensen die ergens de grote Jan aan het uithangen zijn door "stoer" te doen, zoals wij dat zeggen. En dan kan ik mij maar één reden voorstellen, zij zijn leeg vanbinnen. Zij neigen meer naar een soort instinctief wezen dan naar een rationeel mens. Wanneer zij voor de zoveelste keer een debat hebben met een onbekende waartegen ze botsten. "Wa is da mee u? Zot!?! Tegen mij lopen ofwa!?"... alsof hun eer enigzins is gekrenkt. Reageren ze dan op een sociale druk van vrienden, zoals ook ik die ooit heb gekend? De druk om niet uit de boot te moeten vallen, om te passen in de groep. En is dat dan geen instinct? Een soort primitief overlevingsinstinct om te kunnen overleven in de groep. Tenslotte is een kuddedier verloren als het alleen achter blijft, ten prooi van bloeddorstige jagers. Ik heb het soms moeilijk om mij in het brein van zulke lege mensen te plaatsen, net zoals ik het moeilijk heb om mij te verplaatsen in een honds' gedachtengang. Mijn inlevingsvermogen is te beperkt en mijn verbeelding ook. Hetzelfde gevoel als wanneer ik over het oneindige heelal denk overvalt mij bij het denken aan wat in zo'n persoon kan omgaan. Nu kan er geargumenteerd worden dat dit hier meer een kwestie is van mijn tekortkomingen dan die van leeghoofden die je overal terug vindt. En misschien moet ik onder ogen durven zien dat mijn nerd zijn sowieso verbonden is met een zeer milde vorm van autisme. Indien ik niet in staat ben mij in te leven in andermans gedachtengang ben ik waarschijnlijk verplicht in mijn eigen brein naar antwoorden te zoeken. Mijn eigen primitieve ik boven halen. Even verder terug denken brengt mij tot mijn puberale periode waar ik verre van de nerd was die ik nu met zekere trots ben. Ik was een doordeweekse meeloper. Daar schaam ik mij trouwens ook niet voor. Ik liep steeds te piekeren omdat men toch altijd iets op te merken had op mij, hoe zeer ik ook probeerde te zijn zoals de populairste mensen uit de groep. In die tijden ging ik slapen, en terwijl ik in mijn bed lag voelde ik iedere dag wel ongelooflijke haat. Haat tegen zij die me in de benarde positie van duts propten. Zij die steeds weer mijn zelfrespect de grond in konden stampen. Ook al wist ik dat ik niet slechter was dan hen. Haat! En toch de drang om te zijn zoals hen. Was ik gedreven door machts wellust? Wie zal het zeggen. En dan poog ik in de spiegel te kijken, en de persoon achter de ogen en het superaantrekkelijk gezicht te zien. Alles wat ik zie zijn twee blinkende bloeddoorlopen oogbollen. Bollen waarmee ik schijn te kijken. Onvoorstelbaar, zoiets. -- pittaman <9> Met krampachtige krachtuitbarstingen schrijf ik onze taal aan diggelen. In een wanhopige poging de energie die in het verstand zit los te laten. Wandel ik door de nacht, door de stad, is er altijd wel een man met een bat die me de schedel in wil slaan om aldus mijn zuurverdiende boterham te ontvreemden. Wat haat ik die klootzak, en wat haat ik die rotzak van een God. Wie heeft dan de ballen mij te zeggen dat ik moet "geloven" om vrede te vinden in mijn leven? Woede, dat is wat ik voel. Zo ook die keer toen ik overdag buiten liep, en er alweer een man klaar stond om met zijn achterlijke stok mijn mooie kop naar het rijk der plastische chirurgie te verbouwereren. Die dag ging ik naar huis om aldaar toch wel die stinkende landloper van een God tegen het bovenmenselijke lijf te lopen. Ik zeg hem "Wel rotzak, vindt ge het een beetje amusant zo?". Hij keek even scheef mijn richting uit en kakte op mijn hoofd... God kan nu eenmaal kakken op iemands' hoofd terwijl Hij ergens anders staat. Geweldig geïrriteerd nam ik ter hand een blauwe stylo die ik met een duivelse grijns in die schijnheilige rotzak zijn rechteroog stak. Goddelijk als hij was verdween Hij als een rothond de nacht in. Nog geen halve seconde later bevond ik me een halve wereldbol verder alwaar ik schilderde tot mijn haren uitvielen. Kwam daar één of andere balchelijke gek met een zielig snorretje van om en bij de twee mm dik mijn werk eens bekritiseren. "Bla bla", zei hij, "en bla bla bloe BLA!". Vanzelfsprekend zei ik diplomatisch dat hij zulke kritiek gerust in zijn poep kon rammen. Ik dacht even dat de koekoeksklok iets ging doen, maar deze bleek alvast geen klok te zijn maar een kwak sperma, die langzaam van de muur afgleed. Ik vroeg: "hé, kwal, wat is dat met uw kuthorloge aan de muur?". De man sperde zijn ogen wijd open, zo wijd dat het één oog leek. Hij vertelde me nog stiekem met één oog en een overdreven groot gezicht dat hij zou gaan masturberen. In de plaats daarvan viel hij van een klif en hij veranderde in iets wat sterk leek op een uurwerk van Dali. Ik kreeg een tik van een scepter op mijn lelijke verminkte kop, als een bliksemschicht draaide ik mijn kop om en zag ik wijlen koning boudewijn met de kunstenaars' snor onder zijn neus hangend. Hij nam me mee in de koninklijke limousine en voerde mij razendsnel tot het huis van onze lieve heer koning Albert II. Ik vroeg mij luidkeels af of zij mij hier lang zouden houden. Ik zag een rotte appel van een Verhofstadt rondlopen en roepen als een halve gek, hij was Guy aan het afbreken dat het niet meer schoon was. "Mijn God, dit is pas een gekkenkot.", zei ik. "Wat is er met uw kop gebeurd oh heerlijke lelijkaard?", vroeg een plots stokoud geworden Mathilde aan mij. Ik vertelde haar over het voorval met de goddeloze God en onmiddelijk liet zij mij alleen met mijn gedachte. De gedachte dat ik zou sterven als ik hier nog één seconde langer elke seconde een euro aan die bedelende Albert zou geven. Als een vos nam ik ter hand een geel pakje stekjes die ik in één beweging ook allen samen in brand stak. Ik legde het vuurgele pakje hitte op de sofa en stapte beheerst het gebouw uit. Het nieuws was die dag gedomineerd. Onderweg naar huis zag ik een meisje huilen, daarnaast zat een jongen te huilen en achter hen, in het deurgat van het huis, zat hun moeder te huilen. Ik deelde haar zonder aarzelen mijn mening mee: "Hé teef, het is uw stomme fout dat die twee kinders hier liggen blijten alsof hun moeder dood is, verman uzelf vrouw!". Ze keek even boos maar besefte dan wat ik eigenlijk bedoelde en spontaan stopte zij met huilen. Ik dacht dat ik eindelijk iets goeds had gedaan, maar nog steeds bleven die kinderen daar zitten als twee hoopjes miserabel verdriet. "Genoeg!" riep ik het uit en ik gaf beiden een keiharde mokerslag met mijn mannelijke vuist. Daarna ging ik huiswaarts. Eens thuis ging ik in de zetel liggen. Ik hield mijn ogen en mijn oren open. Mijn oren omdat ik deze niet echt kon sluiten en mijn ogen omdat ik wou zien hoe mijn omgeving het gewicht van de tijd niet aankon. Na twee jaar stierf ik eindelijk. Met gebalde vuist. Ik had de wereld veranderd. Ik had iedereen vermoord. Ik was de grootste. Als God voel Ik me opperbest, kniel voor u verder gaat met uw dagelijkse sleur waarin Ik u heb gewenteld! -- pittaman <10> Ether-boy III Ether-boy snuift de mistige ochtendlucht op samen met het laatste loodje van zijn sigaret. "Al dat zintuigelijk geweld, ik moet dat dringend eens wat beter ontwikkelen, dat ik niet weer moet beginnen met mensen aan flarden te scheuren." Dorre bladeren en bolsters kraken onder ether-boys' voeten terwijl hij zich langzaam een weg baant doorheen het landelijke Oostakker. Met zijn imposante lichaam kan hij onmogelijk onopgemerkt blijven in dit boerengat. Al snel komt een non langs, die bij het zien van zulk een creatuur zich onmiddelijk richt tot de dichtsbijzijnde Gods-terminal. Of moet ik zeggen dat zij begon te bidden? Ether-boy was zich bewust van de angst die hij bij de modale mens inboezemde, en de mensen waren er zich van bewust dat die angst terecht was. Want in de paar maanden dat ether-boy zijn huiselijke navelstreng heeft losgerukt heeft hij danig vaak de nieuwsberichten beheerst. "Het vreemde monster dat sinds enkele weken verschillende plekken op de wereld terroriseert heeft deze morgen weer een waar bloedbad aangericht, deze keer in hartje Brussel. Ordediensten van de hele wereld onderzoeken nog steeds of dit een creatie is van terroristen. Banden naar Al Qaeda zijn reeds bij de mogelijkheden gerekend." Geen moer kon het ether-boy eigenlijk schelen. Niemand wist waar hij vandaan kwam. Behalve zij die daar nog zitten, maar zij weten helemaal niet wat ether-boy hier allemaal doet in de "echte" wereld, zij weten zelfs niets over deze vreemde wereld. Hoewel, wij vergeten zijn geliefde, dat arme meisje houdt van een monster, maar zij is zo wel de enige mens die ether-boys' genade kan genieten. Ether-boy geeft om haar, en vraag hem niet waarom. Hij is niet strikt een organisch wezen, doch hij gebruikt op een vrijwel identieke wijze als de mens zuurstof als primaire energiebron. Tientallen liters per ademhaling, een meer dan indrukwekkende wolk stoom is zichtbaar deze dag, zelfs bij een zomerse 25°C is het. Hij kijkt rond, weet dat alles angst heeft van hem, weet dat hij heer en meester is en dat niemand hem kapot krijgt. Een klein jongentje komt op zijn fiets voorbij gereden, toen het ether-boy opmerkte stond het versteld, het jongentje vergat dat hij aan het fietsen was. Hij reed gewoon rechtdoor en kwakte zo tegen een boom. "HA! Wat een idioot kind ben jij toch!", riep ether-boy met daverend luide basgeluiden. Het kind keek ether-boy aan met ogen vol angst, zoals alleen een angstig kind ogen kan hebben. Ether-boy liet het niet aan zijn hart komen. Hij stapte naar het kind en met een welgemikte schop tussen de angstogen maakte hij er een einde aan. -- pittaman <11> Twijfel Hij was een jongeman van 20. Hij was afgestudeerd in het middelbare onderwijs, maar hij studeerde gevat door. Hij nam er de dagelijkse uurtjes aan de schandpaal van de student graag bij. Deze morgen stond hij vrij laat op. Op een zaterdag moet dat wel eens kunnen dacht hij bij zichzelf. Hij dacht echter snel aan al het werk dat lag te wachten op zijn krappe bureau en de moed zakte hem in de schoenen. Al dat werk, eigenlijk is dat toch niets voor hem. De goede jongeman ging eerst ontbijten. Ma en pa waar hij nog steeds bij inwoonde -- "tot na de studies" -- waren afwezig. Dat liet hem alleen samen met de hond. Zoals gewoonlijk smeerde hij hem snel een boterham met choco, dat was het snelst klaar. Geen drinken, dat gaan halen is tijdverlies. Hij las in de krant over nieuwe aanslagen, zowel in India, Londen als Irak. Hij knikte afkeurend nee, alsof hij zijn afgunst wou laten merken aan de mensen rondom hem. Ook al wist hij in zichzelf dat hij het moeilijk had medelijden op de brengen voor de slachtoffers, ook al kookte zijn bloed van woede omdat mensen nog steeds heil zien in het kwetsen van zij die anders zijn dan hen. Hij was er vast van overtuigd dat het dezelfde mensen waren die ervoor zorgen dat hij niet gewoon zijn eigen ding kan doen. Dat hij steeds opnieuw moet presteren en dat hij moet laten uitschijnen dat hij van aanpakken weet. Hij wist niet van aanpakken. Hij nam zijn boeken bij zich en begon van voor en ging zo naar achter. Hij memoriseerde alles maar kon zich niet voorstellen hoe hij dat ooit praktisch zou gebruiken. En hij zat vast. Doet hij wel iets nuttigs? Komt hij wel ergens? Onze lieve jongeman modderde wat aan, dat was fout, maar wat kon hij doen? De boeken gooi ik op de grond. De kranten steek ik in de haard. De schande in mijn ogen. De lul in mijn hand. Zonder vooruitzicht. Dat was niet het plan! Dat was het niet! Verdomme. -- pittaman - Blaat - Helemaal Totaal Volkomen Helaas Volledig Verwacht Licht Donker Donder <12> Rechts http://www.wizardmaster.com/ http://www.play-hookey.com/ http://www.skepp.be/ http://www.koders.com/ http://www.templecity.de/ http://www.soundonsound.com/sos/may99/articles/synthsec.htalad http://nl.wikibooks.org/ ---De kleinere letter--- Alles in dit werk is van mij behalve het eerste artikel. U mag dit bestand in zijn geheel kopiëren en vertalen waar en wanneer u wilt zolang alle auteursverwijzingen ongewijzigd blijven. Meer geleuter hoeft niet, wat u doet met dit bestandje is uw zaak... weet gewoon dat ik niet noodzakelijk sta achter alles wat IK of iemand anders hier schrijft. EDITIE 5: 4 November 2005 (_*_) MOON-ZINE (_*_)