(_*_) MOON E-ZINE (_*_) -------------- VERSIE: 3 ///\o/\\\^ => Spin met hoedje in de kerk. -------------- Woensdag 1 september 2004 Zomaar. char * Inhoud[] = { /* 0 */ "Voorwoord", /* 1 */ "Verlies", /* 2 */ "Project", /* 3 */ "Verliefd op het licht", /* 4 */ "rnd_kill", /* 5 */ "Traan", /* 6 */ "Dry your eyes (artiestelijke interPREtatie)", /* 7 */ "Waar zijt ge!?!", /* 8 */ "Taak Godsdienst", /* 9 */ "Bus", /* 10 */ "Metal", /* 11 */ "Eenvoudige ongekunstelde simpliciteit", /* 12 */ "Onwetendheid", /* 13 */ "Leven na de dood (tex)", /* 14 */ "Hudone Vna! (tex)", /* 15 */ "Links" }; char * homepage = "http://www.moon-zine.be"; ---blaat--- Een genie. Niets meer dan een passie. ---blaat--- "Voorwoord" Een nieuwe dag mensen... wel, middag tenminste. De laatste uren van mijn vrije tijd moet ik proberen nuttig te besteden. Dat doe ik op dit moment door lang te slapen, goed te dromen en mijn e-zine te maken als ik opsta. Binnenkort ga ik ervoor op de hoge school, ik moet maar zien dat ik er slaag anders zou het ook maar een afgang zijn voor mijzelf. Want ik ben van plan met de medeleerlingen te lachen. Eén van de auteurs (zora) moet van school veranderen waarachtig. En weet je waarom? Niet omdat ze ZOOOOOOO onuitstaanbaar was ofzo, maar omdat ze een leraar heeft afgebroken op een WEBSITE die zij zelf had gemaakt. Jawel. Nu begrijp ik waarom ik bang was dat leraars dit e-zine in handen zouden krijgen, of mijn andere sites. Ze zouden me wel eens van school willen smijten. Hoe dan ook. In deze editie ontbreekt in ieder geval ether-boy. De geliefde held van menig lezer. Maar geen nood, jullie weten allemaal dat hij ergens op het netwerk ronddwaalt en dat hij zijn kop wel eens terug boven water zal steken. Misschien zijn er wat minder artikels dan vorige editie (ik zou moeten controleren, ik onthou zulke dingen niet.) maar ik heb geprobeerd ze net iets kwalitatiever te maken dan mijn vorige teksten. Ook niet meer dan geprobeerd natuurlijk. Het zal nog steeds vol schrijffouten etc staan, maar dat is mijn zorg niet echt. Ik hoop dat op een manier mijn liefde voor de dingen rondom ons er wat doorkomt. Want daar gaat het om. Geluk. Voor de rest. Amuseer u. Verveel u. Lees wat in een echt boek. Of in dit hier. <1> "Verlies" Het zijn vieze lelijke tijden voor het moon-zine! Jawel! Ik ben een halve editie kwijtgespeeld dankzij een onoplettendheid! Ik had m'n gerief "gebackuped" net voor ik een nieuwe Linux op mijn schijf wou gooien waarbij ik ook de partities wat zou herschikken. En toen ik m'n backup terug wou plaatsen bleek dat die cd onleesbaar was. Goed, een stuk of 10 artikels voor deze editie kwijt. Maar wat kan je daar nog aan verhelpen? Niets natuurlijk. Dus heeft het geen zin te treuren om de vergane glorie die nooit het daglicht heeft gezien. Ik kan die glorie niet meer terug brengen maar ik kan er wel voor zorgen dat wat volgt NOG beter is dan wat al is geweest. Ja, daar gaan jullie allemaal wel mee akkoord neem ik aan? De Linux distro die ik nu heb is in ieder geval stukken beter dan wat het was! Ik ben niet alleen het moon-zine kwijt, ik ben nog heel wat foto's kwijt die me wel enige troost verschaften af en toe, ik ben waarschijnlijk ook schoolwerk kwijt en er zullen nog veel dingen zijn die ik plots niet meer terug vind. Dan zal ik terug denken, aan het moment dat m'n kapotte backup cd's tegen de muur kwakten maar ook aan het moment waarop ik het licht terug zag en besefte dat gedane zaken geen keer hebben. Dan zal ik zorgen dat ik BETERE herinneringen zal hebben in de toekomst en dat ik BETER schoolwerk zal hebben in de toekomst en zelfs dat ik BETERE backups zal maken volgende keer en dat ik ze geregeld zal maken! Want een verlies betekent nooit een einde, dat is jullie ooit wel gezegd neem ik aan? Een verlies doet ongetwijfeld pijn, daar kan je niet omheen. Maar die pijn moet gepaard gaan met een gevoel van opluchting en een nieuwe kans, een kans die welgekomen is om de dingen eventueel anders aan te pakken. Een kans om wat je leerde uit begane fouten toe te passen in de praktijk. Een reden om verder te gaan zelfs! Je moet tenslotte met zoveel herbeginnen, je moet je herpakken. Je kan terugblikken, zonder dat er nog iets te verliezen is. In die tijd van bezinning kan je nuchtiger fouten die gemaakt zijn herkennen, en dat geeft je de kans om het beter te doen. En omdat je het nog eens beter moet doen, heb je weer een reden om met alles door te gaan. En ik hoop dat je beseft dat het me niet alleen om wat belachelijke tekstjes en bestanden te doen is hier! Verlies is universeel, toekomst ook. ---blaat--- Hier kwam net een man voorbij, de geur van zijn sigaar sprong in mijn neusgaten en verraadde hem. ---blaat--- <2> "Project" Het gratis onderwijs is, zoals we weten, lang niet gratis. De financiele steun die scholen ontvangen van de overheid is lang onvoldoende om de leerlingen een waardevolle opleiding te geven. We kunnen het de scholen daarom ook niet kwalijk nemen dat het niet volledig gratis is en dat sommige kosten onverbiddelijk moeten worden gefinancieerd door de schoolgangers en hun bijhorende gezin/voogden. Op de hoge scholen moet tevens nog een grote som inschrijvingsgeld betaald worden. Dat is ook normaal. Dankzij dat geld kunnen zij zorgen voor een al iets deftigere infrastructuur in vergelijking met de secundaire scholen. En daar dus ook helemaal niets op tegen. Wat in de secundaire scholen de kosten hoog doet oplopen zijn de boeken die je moet kopen. Er zijn alternatieven waarbij je het boek huurt en op het einde van het jaar je geld terug krijgt als het boek in een deftige staat is. Maar daar heb ik persoonlijk enkele problemen mee. Zo'n boek is namelijk mooi meegenomen om te hebben, ook als je geslaagd bent. Het is niet alsof dat boek plots onbruikbaar wordt. Doch ik moet toegeven dat dat huren het beste alternatief is, ecologisch en economisch. Maar de boeken blijven duur. Ze zijn ten eerste voor een groot aandeel gedrukt in 4 kleuren met een leuk kaftje errond enzo. En ten tweede moet je natuurlijk ook nog de schrijvers en de uitgeverij betalen. Niet dat ik iets tegen professionele schrijvers heb. Ik beweer niet dat ze geen beloning verdienen om het werk dat ze leveren, maar ik vind dat er goedkopere alternatieven moeten zijn voor scholen. De kosten naar beneden halen zonder de kwaliteit van de leerstof af te bouwen. En als je er even over nadenkt is dat heus niet zo onrealistisch. "De mensen zullen toch niet gratis werken?" Hoor ik al menig liberaal zeggen. Maar daar zit het nu net, mensen werken wel degelijk gratis. Ik ga niet beginnen met bewijzen aan te halen. Ik ben ervan overtuigd dat er mensen bereid zijn samen te werken om leerboeken te schrijven met de kennis die zij hebben opgedaan zonder dat zij daarvoor worden betaald. Nu zijn er ook leerkachten die hun cursussen zelf schrijven, vooral omdat zij daarmee beter les kunnen geven. Die cursussen zijn al goedkoper omdat zij niet op een dure manier zijn gedrukt, zij niet door een uitgeverij worden uitgegeven en ieder exemplaar gewoon wordt gekopieerd. Maar die cursussen blijven meestal beperkt tot de klassen waaraan die leerkrachten les geven, en niet iedereen kan ze zomaar kopen. Maar zelfs hier heb ik het niet over. Laat ik even schetsen wat ik zou zien gebeuren. Leerlingen, studenten, leerkrachten, docenten, professoren, professionelen en alle andere mensen met kennis schenken vrijblijvend een beetje van hun vrije tijd aan een samenwerking waarbij ze cursussen schrijven over het vak waar zij voor kiezen. Zij worden daarvoor niet betaald, het is dus volledig vrijwilligers werk (en daarom schrijf ik ook duidelijk vrijblijvend). De cursussen zelf kunnen in de eerste plaats gratis ter beschikking worden gesteld op internet, waar zij gratis toegangkelijk zijn voor iedereen die er zich in interesseert. De cursussen kunnen ook worden gedrukt indien de klant dat zou wensen, zonder dat er extra kosten zijn aan een uitgeverij of een schrijver. De gedrukte cursussen zullen dus aan de goedkoopste prijs ter beschikking zijn. Boeken zo goed als gratis ter beschikking zetten op internet is eigenlijk een koud kunstje. Een boek neemt niet veel ruimte in beslag, indien het boek uit tekst en afbeeldingen bestaat kan zo'n boek al uit een pdf bestand bestaan dat nog geen Megabyte groot is. Naarmate het aanbod groeit zal ook de benodigde webruimte vergroten natuurlijk. Maar webruimte is eigenlijk spotgoedkoop en als je met een paar vrijwilligers zit is webruimte aankopen totaal geen probleem. Het drukken van de cursussen zal natuurlijk wel geld kosten, veel meer dan een boek op internet plaatsen. Maar met de recente opkomst van de printing on demand systemen is dat relatief goedkoop. Ik geef een voorbeeld: 10 exemplaren van een boek van 100 blz. in 1 kleur (zwart dus) MET een harde kaft in 4 kleuren (CYMK) kost ongeveer 200 euro. Dat is dus 20 euro per boek. Dat lijkt duur, maar die prijs daalt al gauw naarmate je meer dan 10 exemplaren laat drukken. 10 exemplaren is tenslotte een extreem voorbeeld, maar het is zeker niet meer onrealistisch, wat vroeger wel het geval was. Vroeger was een drukwerk in 1 kleur waanzinnig duur als je er slechts 10 exemplaren van zou laten drukken. Zo'n drukwerk rendeert pas vanaf 500 exemplaren. Met de nieuwe technologie ligt dat anders. Gegevens worden doorgestuurd naar de pers via de computer en op standaard papier gedrukt. Er worden geen films, drukplaten ... meer aangemaakt. Een digitale pers is gewoon een hoge snelheidsprinter. Als we dan nog eens de harde kaft achterwege laten, en een zachte kaft in 1 kleur aanvragen worden de kosten nog verder naar beneden gehaald. Een voordeel van dit systeem is dat je de cursussen niet hoeft te _kopen_ om ze te kunnen lezen, het is aan jou om te beslissen welke cursus je geld wilt hangen, en dan nog niet overdreven veel geld. Een ander voordeel is dat iedereen de cursus kan lezen zonder extra kosten. Hoewel ik moet toegeven dat een internet verbinding nog steeds geld kost, waanzinnig duur is zo'n ding natuurlijk ook niet. En als je het echt niet ziet zitten kan je in de bibliotheek, op school etc. nog steeds gratis surfen. Een hoofdstuk lezen enz. Wanneer een school dit systeem ondersteund kan die onmiddelijk zorgen voor een deftige toegang tot internet voor de studenten. Het enige wat je eigenlijk nodig hebt zijn mensen die het zien zitten om gratis hun kennis te delen, en je zou ervan verbaasd zijn hoeveel mensen hiertoe bereidt zijn. Je kan een netwerk opstarten van alle vrijwilligers en dankzij de telecommunicatie is er zelfs geen dure infrastructuur vereist. De schrijvers kunnen samen werken met leraars die kunnen helpen bij het schrijven van een educatief verantwoorde cursus etc. Ik ben ervan overtuigd dat er steeds mensen zullen zijn die zich met zulke zaken wel willen bezig houden. Dat is dus een project dat ik ooit zeker en vast zal proberen te realiseren. En laat ik hopen dat het met succes zal zijn! <3> "Verliefd op het licht" Ik vertelde haar over een man die voorbij kwam. Hij had een zonnebril op, wat op zich niets speciaals is op zo'n zonnige dag. Ik zei haar waarom hij een zonnebril op had, maar zij maakte met een geamuseerd lachje duidelijk dat ze er niets van geloofde. Haar lach was niet zo'n mooie lach waarmee ze iedere jongen om haar vinger kon winden, alleen als ze lachte werd tenslotte duidelijk dat ze enkele tanden mistte, niet meteen wat je zou verwachten dus. Neen, op die manier was haar lach helemaal niet om voor te smelten. En toch was er iets. Misschien waren het haar ogen? Neen, dat kon ook niet, zelfs als ze haar gezicht wegstak bij het lachen was er iets wat me toch een overweldigend gevoel gaf dat nog niets in intesiteit was afgenomen, zelfs niet na een volledig jaar! Het moet het geluid geweest zijn? Of ging het dieper? Een soort verbondenheid? Nog steeds weet ik het niet. Ik was opgegroeid met de verhalen van die man met de bril, op mooie zonnige dagen gingen ik en mijn vriendjes regelmatig bij hem langs, terwijl hij achterover gezakt in zijn ligstoel zat. Want we wisten tenslotte dat we niet bij hem moesten komen als hij aan het werken was in de stal of op de wei achter zijn huis. Maar als hij even niets te doen had, na een harde dag labeur, dan vertelde hij ons wilde verhalen die meestal zijn vader in de hoofdrol hadden. Zij bestelde zich nog een warme choco, "chocomuil", en ik m'n tweede... Leffe. Ik wist dat ze niet graag had dat ik bier dronk, "je stinkt", maar toch vond en vind ik dat ze me dat pleziertje maar moet laten. Ik zou alles doen voor haar, maar af en toe, op mooie dagen, vind ik toch dat het moet kunnen, zeker als je er zoals ik voor zorgt dat je niet zat wordt! Dat begreep ze, en ze had er respect voor, wat mijn respect voor haar ook weer deed toenemen. Z'n vader was in het leger geweest, dus daar kende hij veel verhaaltjes over. Maar hij vertelde niet enkel over zijn vader. Ik herinner me nog het beste een verhaal dat hij ooit vertelde dat ging over iets dat hij nog maar een paar jaar geleden had meegemaakt. Daarin was hij zelf de hoofdrolspeler. En ik denk niet dat dat veel gebeurde, ik durf er mijn hand niet voor in het vuur steken, maar ik denk dat dat de enige keer was dat hij over zichzelf vertelde. Een fascinerende vrouw, op zijn zachtst gezegd. Zij kon tenslotte altijd op voorhand zeggen wat ik van plan was te zeggen. Ik en haar konden zonder ook maar een woord te zeggen een hele dag doorbrengen. Ja, een hele dag. We knikten, lachten, keken kwaad en maakten subtiele handgebaren en dat was alles. Dit is naar mijn mening zeer uitzonderlijk, en vreemde reacties van mensen bevestigden dat. Ik en haar, ja dat was iets unieks. En nu tik ik mezelf op de vingers! Ik en haar, ja dat is iets unieks. De man kende een vrouw. Twee jaar geleden. Een vrouw met donker haar. Een vrouw met donkere ogen, zo vertelde hij ons. Ogen waarvan de iris donkerder was dan de pupil, maar errond was alles spierwit... zeer wit. De vrouw zelf was al even bleek, zo wist hij ons mee te delen. Sja, dat zit nu eenmaal in de genen. Soms werd hij zelfs bang van de ogen. Ze was er niet meer. "ACH! Wat kan je toch zwanzen!"... maar ik zweerde het uit de grond van m'n hart, nooit is er iets anders in m'n leven geweest waar ik zo plechtig in geloofde als dat. En dat, ja natuurlijk zag zij dat. Ze had het wel verwacht, denk ik. Ze zag m'n gelaatsuitdrukking die een traan verraade die nog een hele weg naar de oppervlakte had te gaan. "Als jij het zegt. En gaat dat over?" NEEN MEISJE! Zoiets blijft, voor nu, voor morgen, tot je sterft en zelfs DAN blijf je getekend. Zoiets is te mooi om mee te kunnen leven. Hij en haar, samen op een strand... wolkjes, mooie spierwitte schapenwolkjes. Maar niet zo wit als haar ogen. Ze nam zijn hand, stevig. Kuste hem, stevig. Samen keken zij de hoogte in, even keken zij in elkaars ogen... een bevestigende blik van de bange man. Het deed geen pijn. En weet je, hij vertelde ons dat hij nooit zo gelukkig was geweest als op het moment dat zij hem mee nam naar een spiegel en zij met de breedste lach ooit in tranen uitbarste terwijl zij en hem samen in de spiegel keken en naar elkaars ogen staarden. Dat is wat ik zocht, m'n hele leven lang! Ze wou het hem gaan vragen, of hij eens zijn bril wou af doen. Ikzelf heb het nog nooit gezien, en dat stemt me gelukkig. Ze verliet hem. Eenzaam bleef hij achter, met enkel nog het licht waar zij samen dat prachtige hemelse moment beleefde. Het licht dat nog steeds bij hem is en nooit zal verdwijnen. Het licht waar hij zo van houdt, maar wat hem zo ver houdt van wat hij echt wenst. Het meisje dat door het licht stapte en dat nu aan de overkant herleeft wat hij nooit meer zal meemaken. Hij blijft bij het licht, kijkt er iedere dag in. Hij zegt dat ze zal weerkomen als hij lang genoeg bij het licht blijft. Soms zegt hij dat hij haar voelt, dat hij haar ziet in het licht. ---blaat--- Is die liefde een verzinsel? We zien het vaak in films. En lezen erover in een boek. We menen het soms te voelen. Blijkt het een leugen te zijn. Een misverstand. Liefde... onvoorwaardelijk. Dat is teveel gevraagd. ---blaat--- <4> "rnd_kill" Dag beste mensen, vandaag is het weer een prachtige dag! De vogeltjes fluiten nu de lente ons landgoed betreedt en de laatste winterkou is vermorzelt tot een klein hoopje brol dat we gerust onder het tapijt kunnen vegen. De zorgeloosheid van zulk een prachtige dag hoort gevierd te worden ook al breekt er al eens een glas. Maar deze tekst gaat helemaal niet over de pracht van de lente dagen! Neen... dit gaat over een missie die ik mezelf heb opgelegt om in de Linux Kernel (2.4.25) te beginnen koteren. Gisteren viel me namelijk te binnen dat het spectaculair zou zijn om een "random kill" te hebben inplaats van een standaard kill -9 blaat... Het verneukte aan de hele boel is dat ik niet van plan ben een NIEUWE system call in te voeren in m'n kernel. Ik ben gewoon van plan de bestaande kill() system call zo hard te verneuken dat hij telkens wanneer er een process wordt vermoord er eigenlijk gewoon een willekeurig process gedwongen is de geest te geven. Ik was eerst van plan om dit te doen in de kernel code zelf, met als gevolg dat ik dan twee kernels zou hebben: een goeie en een slechte. Dus ging ik even snel in de kernel code loeren en kwam ik tot de volgende vaststelling: Uit kernel/signal.c (Alles hier geldt voor kernel 2.4) ... 989 sys_kill(int pid, int sig) 990 { 991 struct siginfo info; 992 993 info.si_signo = sig; 994 info.si_errno = 0; 995 info.si_code = SI_USER; 996 info.si_pid = current->pid; 997 info.si_uid = current->uid; 998 999 return kill_something_info(sig, &info, pid); 1000 } ... Mijn initiele gedacht was om er gewoon voor te zorgen dat de PID die als argument werd meegegeven vervangen werd door een willekeurige PID. Natuurlijk is het zo eenvoudig allemaal niet. Ik moest tenslotte een manier bedenken om te weten te komen of die willekeurige PID wel een process is... anders heeft dat random killen ook weinig zin natuurlijk. Als er iets gekilled moet worden zal er verdorie iets gekilled worden! Maar alvorens ik jullie meeneem op de zoektocht naar de plaats in de kernel waar ik het laatst gebruikte PID nummer kan vinden vertel ik jullie een wijziging in mijn plannen! Ik bedacht plots dat het waarschijnlijk leuker, sneller en nuttiger zou zijn om een kernel module te maken die de system call onderschept, de PID wat verneukt en dan gewoon verder gaat met het vermoorden van het process dat eigenaar is van die nieuwe, helemaal verneukte, PID. En natuurlijk houdt dit elk probleem dat hiervoor was in stand, en komt er nog een tweede probleem bij: Om mijn plannen te doen slagen moet ik hoe dan ook uitvissen hoe ik het best aan een willekeurig PID nummer geraak! Dus ga ik op onderzoek uit. Ik las daarnet even in mijn overjaars O'reilly boekje "Understanding The Linux Kernel" en vond daar een bepaalde macro terug die schijnbaar ergens in include/linux/sched.h te vinden is. Namelijk de macro "for_each_task": include/linux/sched.h ... 881 #define for_each_task(p) \ 882 for (p = &init_task ; (p = p->next_task) != &init_task ; ) ... Dus kunnen we al besluiten dat we heel eenvoudig de grootste PID kunnen vinden door gewoon #include te doen en dan de PID nemen van &init_task->prev_task. Wanneer we dat weten zitten we al half weg. Maar goed. Wanneer we dan een PID hebben moet er een manier zijn om uit te vissen of die PID al dan niet bestaat. Daarvoor kunnen we natuurlijk weer de hele process lijst doorlopen. Maar volgens mij moet er een meer efficiente manier zijn om uit te vissen of er een process bij een PID hoort! Ik weet alleen nog niet juist hoe. Ik ga nog even kijken in sched.h omdat dat blijkbaar veel te maken heeft met processen. En jawel beste toeschouwers, dans uit vreugde! We vinden werkelijk een functie genaamd "find_task_by_pid()" en wel in sched.h. Wat meer kunnen we nog wensen? include/linux/sched.h ... 553 static inline struct task_struct *find_task_by_pid(int pid) 554 { 555 struct task_struct *p, **htable = &pidhash[pid_hashfn(pid)]; 556 557 for(p = *htable; p && p->pid != pid; p = p->pidhash_next) 558 ; 559 560 return p; 561 } ... Static inline of niet, dat is prefect wat ik zocht eigenlijk. Je kan zien dat er daar ook een for lus is, maar die is gelukkig niet zo veeleisend als een for lus die de gehele process lijst doorloopt! Neen, deze zoekt eerst door middel van een hash functie naar de plaats in een array waar het process zich KAN bevinden. Indien dat niet het eerste element is, kijkt hij naar de next van dat eerste element en gaat hij zo door tot hij het einde van de lijst of het gezochte process heeft gevonden. Wanneer het einde van de lijst is bereikt dan zal een NULL pointer gereturned worden en anders zal er een pointer naar het gezochte process teruggestuurd worden. Wat ALS we een NULL pointer terug krijgen? Daar kunnen verschillende aanpakken voor verzinnen. We kunnen een nieuw willekeurige PID maken en die terug testen of we kunnen gewoon de willekeurige PID - 1 opzoeken en zo door gaan tot we een bestaand PID nummer hebben gevonden. De laatste methode lijkt me het lichtst te zijn, dus lijkt het me ideaal om die te gebruiken. Hoewel het niet mijn bedoeling is een hypersnelle module te schrijven (het is zelfs niet mijn bedoeling een WERKEND systeem over te houden) lijkt het me toch best niet te overdrijven met inefficiente zever zoals for lussen doorheen linked listst van om en bij de 1000 processen. Hoewel de kans groot is dat ik redelijk veel keer -- zal moeten doen en bijgevolg vrij veel keer de functie find_task_by_pid() zal moeten doen. Misschien kom ik onderweg nog op iets beters. Maar dan rest me nu nog het leren van het maken van een module. En daarover heb ik een leuke HOWTO gevonden op ons geliefde internet: http://jamesthornton.com/linux/lkmpg/ En voor ik verder ga met dit verslag ga ik dat eerst even lezen! Tot morgen. Hm... het is nog niet morgen, maar wegens luiheid heb ik het stukje of het /proc filesystem overgeslaan en ben ik gekomen tot het hoofdstukje dat handelt over het vervangen van system calls. En DAT is precies wat ik wil doen. De intro is profetisch: So far, the only thing we've done was to use well defined kernel mechanisms to register /proc files and device handlers. This is fine if you want to do something the kernel programmers thought you'd want, such as write a device driver. But what if you want to do something unusual, to change the behavior of the system in some way? Then, you're mostly on your own. This is where kernel programming gets dangerous. HAHA >) Nog een beetje lezen en ik kan de meest EVIL kernel module schrijven. Oke... genoeg gelezen... we hebben een source code waarbij ze een sys_call onderscheppen en er wat functionaliteit aan toevoegen. Hoewel ze meedelen dat het gevaarlijk is te doen wat ze doen zal het mij een zorg wezen... mijn code zal EVIL zijn, en een beetje meer EVIL kan geen kwaad... denk ik. Poesie boodschappen als deze laat ik er bijgevolg uit: printk("I'm dangerous. I hope you did a "); printk("sync before you insmod'ed me.\n"); printk("My counterpart, cleanup_module(), is even"); printk("more dangerous. If\n"); printk("you value your file system, it will "); printk("be \"sync; rmmod\" \n"); printk("when you remove this module.\n"); Het blijkt dus dat de kernel een array heeft waarin voor elk system call nummer een adres staat van een functie die moet worden opgeroepen. Wat we dus moeten doen is in die tabel het adres van ons doelwit (hier kill()) vervangen door het adres van onze eigen functie en het adres van de oorspronkelijk system call opslaan. De reden waarom dit gevaarlijk is staat uitgelegt in de howto waarin ik hierboven een link gaf... en aangezien ik niet van plan ben een extra module te draaien van dezelfde soort en ik ten zeerste hoop dat geen enkele andere module de kill() functie overschrijft kan het onveilige deel me eigenlijk weinig schelen. Desalniettemin volg ik hun tip en gebruik ik sync voor ik de module insmod en rmmod. Maar genoeg gezwanst ik wil code en ik wil ze nu! Om een of andere reden gebruiken ze voor de vervangende functie "asmlinkage" en voor nog wat andere dingen ook zulke zaken... ik ga die dingen gewoon overnemen! Ik ga de code hier niet in het artikel zelf plaatsen... je zal ze kunnen afhalen van internet, eens ze geschreven is natuurlijk. Even geduld nu, ik ga een module schrijven! Ik zal je even meenemen. We zullen eens samen de info verzamelen voor de kill() system call. Eerst doen we 'man 2 kill' zodat we het prototype van de functie kunnen terugvinden: int kill(pid_t pid, int sig); PID is uiteraard de PID van het process waarheen een signaal wordt gestuurd. En int sig is de waarde van het te sturen signaal. Zoals we weten is een geforceerde kill 9 en een gewone SIGHUP 1 (wanneer we een programma sluiten op de normale manier). Hier kan ik gevaarlijk gaan doen, of net iets minder gevaarlijk. Ik kan er namelijk voor zorgen dat er alleen een willekeurige PID wordt veroorzaakt wanneer sig 9 is maar ik kan dat ook doen voor sig = 1. Wanneer ik het doe bij een SIGHUP wil dat zeggen telkens wanneer ik een programma sluit op de normale manier een "verkeerd" programma zal worden afgesloten. SIGKILL wordt doorgaans minder gebruikt en zal daardoor voor minder problemen zorgen... vermoed ik. Ik zal dus eerst eens proberen met SIGKILL en daarna met SIGHUP. Of misschien zet ik het gewoon in de source en dan kan iemand anders die minder bang is voor VERLIES van gegevens het eens proberen. Op een test systeem ofzo. Maar goed. Nu moeten we uitzoeken welk nummer de system call "kill()" heeft. Dat is gelukkig heel eenvoudig te achterhalen door even in "asm/unistd.h" te gaan loeren: 44: #define __NR_kill 37 Dus, het nummer is 37. Maar dat gaan we in de praktijk niet nodig hebben want we kunnen gewoon __NR_kill gebruiken! Wat ook veiliger is. ... Even later: Oke... ik heb het geraamte van de module geschreven. Tot nu toe wordt er nog niet veel anders gedaan dan het eenvoudigweg controleren van het sig signaal en het doorsturen van de argumenten naar de ECHTE system call. Op zich is dat ook al gevaarlijk maar niet gevaarlijk genoeg. Ik heb in de code een printk statement ingebouwd die de PID van init_task moet printen: p = &init_task; printk("INIT_TASK PID: %d\n", (int)p->pid); gewoon om te testen, en raad eens wat ik in 'messages' zie: Apr 17 19:41:07 client0 INIT_TASK PID: 0 Nu moet ik nog alleen een manier vinden om een random PID te genereren en te verifieren. Ik heb bedacht om toch maar een buffer in te voeren in die zin dat het random getal van 20(ofzo) - LAATSTE_PID gaat... Zodat er minder kans is dat essentiele processen gekilled worden. Dit kan als een woesie ding aanzien worden, en zal in de code gedocumenteerd zijn zodat je het kan commenten als je eens "on the edge" wilt leven. Ik moet dus een random getal kunnen genereren en daarvoor kan ik niet de standaard bibliotheken gebruiken. Ik moet dus gaan kijken welke random functies beschikbaar zijn in de kernel. Dit ga ik doen met 'cat /proc/ksyms | grep "rand"' in de goede hoop dat er iets bruikbaars uitkomt. En het enige wat me bevalt is: c028ee10 get_random_bytes. Maar ik ken deze functie niet en ik moet dus eens gaan uitzoeken wat zij precies vereist. Blijkbaar maakt de functie deel uit van drivers/char/random.c Wat ik ervan begrepen heb is dat get_randome_bytes een buffer vult met willekeurige bytes. Dat is zeer goed, ik kan daarvan een kleine hash functie maken die van de bytes 1 willekeurig getal maakt dat in mijn gewenste veld ligt van 20 tot LAATSTE PID. Zo... de module is zo goed als klaar. Nu ga ik er nog net wat comments bij zetten en wat defines etc ... wat leuke dingen dus. Hmm, een onverwachte hindernis... dat find_task_by_pid gedoe blijkt niet te werken zoals ik had verwacht. MAAR GOED. De code is af en je kan ze halen op: http://users.pandora.be/pittaman/linux/module_from_hell/ DIT WAS: FUN MET LINUX VERNEUKEN. -- BIJLAGE: Ik heb de kernel module geprobeerd, niet zo spectaculair. Het ergste was een reboot. Maar ze werkt toch. ---blaat--- Stiekem ga ik hier ten onder. Onopvallend fluister ik: "help". ---blaat--- <5> "Traan" Wanneer was die laatste traan? Juist ja, toen, net voor de examens, voor school. Ik werd zot en liet een traan. Dat wisten zij op school niet. Neen, in hun ogen herpakte ik me. Maar zelf zag ik niet anders dan onoverkomelijke bergen. Die traan, lang geleden dat ik nog een traan liet. Nu, zou ik een traan kunnen laten. Omdat het niet makkelijk is hier te zitten, terwijl jij zo ver weg bent. Maar, ik laat geen traan. Ik liet een traan om school, omdat het me teveel werd. En ja, het gemis wordt me teveel... de kwelling die er is omdat ik niet bij jou ben, jou niet kan zien, troosten, steunen van dichtbij. Die kwelling weegt enorm. Maar toch moet ik geen traan laten. Toen ik om school een traan liet, was dat omdat ik het niet zag zitten. Om jou laat ik geen traan, omdat ik geen onoverkomelijke bergen zie, maar slechts een afstand die langzaam maar zeker korter wordt. We groeien naar elkaar. Ja, misschien met 2 stappen voorwaarts en 1 achterwaarts... maar bij elkaar zullen we komen. Daarom hou ik de moed erin, laat ik geen traan. Ook al wil ik soms bezwijken, een traan laten rollen, of zelfs volledig instorten en in foetus houding op de grond m'n hele binnenwerk uithuilen. Maar iets geeft me de kracht en de moed om dat niet te doen, en gewoon verder te doen. Het besef dat wij samen zullen zijn, later. Ik kan dat feit niet wetenschappelijk bewijzen, ik kan het helemaal niet bewijzen, ik ben het zelfs niet zeker... maar iets in me is het wel zeker. Wij groeien naar elkaar. En daarom hoef ik geen traan te laten. <6> "Dry your eyes (artiestelijke interPREtatie)" a z I HAD TRUST, in you, in me. IN a -> (WE) <- z 1 SINGLE M YOUR LIFE !!!!!!!!!!!! EFIL ROUY ONE LAST TIME Can't Imagine it differently. DO NOT Push me away 1 SINGLE IS THIS IT? OVER? NOT ANYMORE? NO LAST DANCE YOUR FUCKING WORD! YOU BROKE IT MY TRUST YOU BROKE ME Just like that? You walk away? _ __ ___ ____ She walks ____ ___ __ _ dry my eyes with the whisky bottle and rifle AIUIUIIAUQOOIEIOIOIOIUUUUIIEUEUIUEIOIOUOIUAAAR <7> "Waar zijt ge!?!" Een mes, een koord, een hoopje pillen en een riviertje in combinatie met een zware steen. Dat zijn de wapens die Tim bij elkaar heeft gezocht. Hij is er al een paar weken mee bezig. Niet dat het moeilijk was om al die dingen te verzamelen. buiten een zware steen en een rivier ligt alles gewoon rond te slingeren in huis. Maar natuurlijk is het niet gemakkelijk wapens bij te houden waarvan je weet dat zij jouw levenspad op de ultieme wijze zullen kruisen. Naast al die wapens ligt een foto van een meisje. Op de foto lacht ze ongedwongen naar het oppervlakkige oog van de camera. Naar die foto staart hij urenlang. Rond ongeveer 16:25u voelt Tim een krop in zijn keel. Z'n mond begint van die vreemde stuiptrekkingen te krijgen, en hij probeert te vechten tegen het onvermijdelijke. Een snik ontsnapt uit zijn lichaam. Hij weet dat hij nu verloren is en geeft zich over. Hij legt zich neer op zijn bed en begraaft zijn hoofd in zijn hoofdkussen. Hij slaakt een kreet waar hij alleen ooit weet van zal hebben. Met al zijn macht grijpt hij het hoofdkussen vast, alsof hij het wil wurgen. Een minuut of twee later kijkt hij op. Hij ziet de wapens liggen en droogt z'n tranen. Zijn ogen gaan wijd open staan. Hij weet wat er nu zal komen, maar nu heeft hij er voor de eerste keer geen angst voor. Hij neemt het mes met bevende handen. Niet van angst, maar van pure adrenaline. Z'n ogen zijn vertroebelt door tranen. Niet echt van verdriet, het zijn tranen van vroeger, die hij toen niet wou laten gaan, uit schaamte, of uit karakter. Maar, voor schaamte en karakter is er nu geen tijd meer bedacht hij. Het is nu tijd om volledig te zijn. In zoverre dat kan. Hij neemt in zijn andere hand de foto van het meisje. Sofie heet ze. Hij kijkt terug naar de foto. Waarom is ze hier niet? Is ze weg? Leeft ze nog? Wat is er toch met haar? Waarom verdween ze? Het laatste wat hij van haar hoorde was "vaarwel". Niet terwijl ze bij hem stond, om nog een laatste keer in zijn armen te versmelten, maar met een afstandelijke sms. Die slechts een vage echografische blik geeft van de gevoelens en emoties noodzakelijk om de ware kracht van menselijke interactie een wezen te bieden. Hij probeerde haar te bellen, te smsen, hij ging haar diezelfde dag nog opzoeken. Toen hij bij haar thuis aankwam deed haar moeder open. "Neen, waar Sofie is, dat weet ik niet." Hij bekijkt de foto, die foto is twee jaar geleden gemaakt, toen alles koek en ei was, en zij nog verkeerden in hun eigen vreemde hemel. Maar goed, dat is verleden tijd. Hier en nu is ze weg. Zo wist hij. Met een korte krachtige beweging plant hij het mes in zijn onderarm. Het mes doorboort zijn magere vlees en onmiddelijk zit het tot op het bot. Gek van pijn laat hij de foto vallen, het bloed sijpelt op de foto. Hij ziet niet hoe het lieve gezicht van Sofie besmeurd wordt met zijn schandalige bloed. Hij weet wel dat het fout is, maar dat kan hem nu geen worst meer wezen. Neen, hier en nu zou het eindelijk gedaan zijn! Hij roept uit al zijn macht: "DE GEMAKKELIJKSTE WEG GODVERDOMME! HET MAKKELIJKST!" Hij grijpt naar de pillen en steekt ze allen samen in zijn mond. Terwijl hij kauwt trekt hij nog veel ergere grimassen dan tevoren. Maar hij slikt alles door. Ondertussen is er al een vrij aanzienlijke plas bloed uit zijn lichaam gevloeid. Maar toch heft hij het mes hoog boven zich uit en slaakt hij een gil die dit keer voor de hele wereld bedoeld was. Even later plant hij het mes in zijn buik, het verscheurt enkele ingewanden terwijl hij in een harde ruk van rechts naar links zichzelf open reet. Even kijkt hij geschrokken hoe een stuk darm tussen de spleet door naar buiten komt, dat had hij niet verwacht. Het bloed lijkt nu wel met bakken uit zijn lichaam te stromen. Pijn voelt hij nu niet meer, alles werd bleek rondom hem. Niet lang meer nu. Een laatste kreet: "NIET LANG MEER!!!! WAAR ZIJT GE VERDOMME?" Met een plof valt hij in zijn plas bloed. ---blaat--- De mensen kijken kwaad. Ik verdien het. Dat besef ik. Maar 't doet pijn. Hoe ben ik hier geraakt? Wat was er met me? Ik weet het niet. Maar ik verdien het. Nu is alles duidelijk. Wat ik moest doen. Wat ik niet moest doen. Maar toen deed ik gewoon. De foto aan de muur. Ik was toen vier. Hij kijkt boos naar me. Ik doodde die onschuld. Ik kon het stoppen, maar ik deed het niet. Nu weent dat kind op de foto. Telkens weer, door mij. De blikken van de mensen... verdien ik die wel? Neen. Zelfs daar ben ik te min voor. ---blaat--- <8> "Taak Godsdienst" Er is me gevraagd om een taak te maken waarbij we vragen moeten beantwoorden over het huwelijk en trouw etc. Over het algemeen vraagjes die we uit de cursus moeten halen (een manier om ons alsnog die cursus te doen open slaan), maar vraag vier is een vraag waar je je eigen mening moet geven... u kent dat wel. Maar u kent mij ook, en u weet waarschijnlijk ook wel dat mijn mening nogal iets kan zijn zo af en toe. En met deze taak zal ik me eens volledig laten gaan. Het zal haar leren slecht te spreken over alles waar ik voor sta. Met haar vuile realistische kijk op de zaken verderft zij alle idealisme dat nog rest in de jongens van het laatste jaar TSO onderwijs. En dat idealisme is voor het grootste deel al lang verzopen in het egoistische kapitalisme. Ik ga hier eens in het lang en ongecensureerd typen wat ik op die verderfelijke taak zal neerpennen. Ik hoop tenminste twee bladzijden te kunnen volschrijven zo dat die teef gek wordt van het idealisme dat ervan uitschijnt. Ik zal bewust een beetje overdrijven zodat alles nog iets erger wordt voor die koningin van verderf. Zij zal om me bezorgd zijn omdat ik nog geloof in wat voor haar slechts sprookjes zijn. Zij zal NOG wanhopiger worden en nog zwarter kijken. De geit verdient het meest pijnlijke wereldbeeld dat zij kan hebben. Als ze een realist wil zijn, zal ze het verdomme voelen. De fameuze vraag gaat als volgt: "Geloof jij dat eeuwige trouw de dag van vandaag nog mogelijk is?" Ik moet er geen doekjes om winden dat ik daar NATUURLIJK in geloof. Hoewel, "geloof" is een foute woordkeuze. Er bestaat geen twijfel over het bestaan van eeuwige trouw en er is geen nood te geloven want bewijzen zijn er overal. Ik moet dan ook niet ver gaan kijken om te zien dat eeuwige trouw bestaat. Mijn ouders zijn samen, van toen mijn vader 15 was en mijn moeder 18. Zij zijn nog steeds samen. En het lijkt niet altijd zo, maar het is duidelijk dat zij van elkaar houden. Dat merk je aan de vele kleine dingen. EN EN!! Voor je hier wat de sceptische trut gaat uithangen, ze zijn al 26 jaar getrouwd, ze hebben twee kinderen (ik geef toe dat hun tweede wat beter is dan hun eerste kind) en ze zijn elkaar nog steeds niet beu. Terwijl ik opgroeide hebben ze me meermaals gezegd dat ze nooit zouden scheiden. In de eerste plaats was dit omdat ze vonden dat ze dat niet konden maken nu ze kinderen hadden. Ze vertelden me ook dat ze het financieel niet aan zouden kunnen te scheiden. Maar ik ben er zeker van dat dit niet echt een belangerijke reden is. Want moesten zij willen scheiden, maar het niet doen omdat ze voor de kinderen samen blijven, of voor het geld, dan zouden zij wel enorm ongelukkig zijn samen. En dat zijn zij niet. Er zijn momenten waarop het wat minder gaat, maar daar gaan we niet over vallen. Zij amuseren zich wanneer ze samen zijn, daar bestaat geen twijfel over. Zij blijven samen omwille van hun gezin en voor zichzelf. En natuurlijk kan iedere pessimist hier nu afkomen met het gezever dat het allemaal schijn is omdat ze mij en m'n zus niet willen kwetsen ofzo. Maar jullie pessimisten kennen mijn ouders niet, en ik wel. Ze zijn niet voor de Kerk getrouwd, dat lijkt me vrij logisch, aangezien mijn ouders verre van godsdienstig zijn. Ze zijn gewoon voor de staat getrouwd, ze wouden er geen al te grote heibel rond maken. Hun belofte heeft ervoor gezorgd dat mijn vader onafhankelijk werd van zijn ouders (of omgekeerd), want daar had hij nogal wat problemen mee. Ze zijn redelijk vroeg getrouwd. Ik weet wel niet precies wanneer, maar ik weet dat mijn vader iets rond de 18 jaar was. Noem het geluk hebben, of ongeluk. Maar aangezien zij nog steeds samen zijn zal het wel niet al te erg zijn. Ik denk dat hun trouw te maken heeft met het feit dat ze vroeger, toen ze net samen waren begonnen zijn met niets. Ze hadden geen huis, geen geld... noppes. Ze hebben hun leven langzaam aan opgebouwd. Ze beloofden elkaar geen kinderen te krijgen, maar die kleine etters zijn er uiteindelijk toch gekomen, en ze hebben er alles aan gedaan die kinderen het beste leven te geven dat ze konden. En toen besloten ze ook voor altijd samen te blijven (hoewel ik vermoed dat dat al lang eerder besloten was). Maar genoeg over mijn ouders hun priveleven... daar heb jij tenslotte geen zaken mee. Je hebt misschien al gemerkt dat ik vurig spreek over het onderwerp van eeuwige trouw. Dat komt omdat ik geloof in een belofte. Een belofte maak je om na te komen. Wanneer je iemand belooft om bij hem/haar te blijven, dan is het jouw taak als humaan schepsel om die belofte na te komen. In goede EN slechte tijden. Ikzelf heb al lang besloten dat ik slechts 1 lief wil, ik wil ze ontmoeten, leren kennen en vervolgens wil ik er mijn hele leven bij blijven. Ik ben niet van plan om ooit de liefde te bedrijven met iemand waarmee ik nog niet ben overeen gekomen voor altijd samen te blijven. Dat is een belofte die ik mezelf al enkele jaren geleden heb gemaakt. Ik ga er dan ook niet licht over. Ik besef dat een relatie tussen twee mensen soms geen stand kan houden, omdat men de andere niet ziet zoals die werkelijk is, maar omdat men zich een waanbeeld voorhoudt van hoe die persoon zou moeten zijn. En wanneer dan de ware persoon naar boven komt is het niet meer de persoon waarmee je de belofte bent aangegaan... verder gaan met de relatie heeft geen zin als er geen hechte band is, als de belofte slechts schijn was, of een leugen. Het kan zijn dat mensen niet zijn zoals je verwacht, of dat jij niet de persoon bent voor wie zij jou hielden. Of dat jij niet de persoon bent die jij dacht dat je was, of omgekeerd. En daarom is het belangerijk nooit te snel een relatie aan te gaan met mensen maar het rustig aan te doen. Je moet bereid zijn te wachten zodat je naar elkaar toe kunt groeien, tot je beiden met gemak een belofte kunt doen dat je samen blijft. Je hele leven lang. Ik zie niet in wat de tijd ermee te maken heeft. Eeuwige trouw was 100 jaar geleden mogelijk, 200 jaar geleden en het zal altijd mogelijk zijn. De idee dat mensen niet monogaam zijn is banaal. Je kan zeggen dat dieren ook niet monogaam zijn, maar dat is regelrechte onzin. Het merendeel van de vogels blijven hun hele leven bij dezelfde partner bijvoorbeeld. Vogels zijn ook dieren. En als je er dan toch van uit gaat dat monogamie niet natuurlijk is, dan nog kan je polygamie niet goed praten. Het getuigt van grote zwakheid als je denkt dat mensen gedwongen zijn hun natuur te volgen. De grootste gave die de mens heeft is wel tegen natuurwetten in gaan. En de mens is in staat zelf te kiezen, en als de mens meent dat monogamie het beste is (wat het ook is op vele manieren, zowel natuurlijk als menselijk) dan kan de mens zonder probleem voor monogamie kiezen. Eeuwig trouw blijven aan 1 persoon is een uiting van het ultieme respect voor die persoon. Wanneer je belooft bij hem/haar te blijven, dan hoort het ook zo te zijn. Je bent het die persoon verschuldigd, die persoon rekent erop, net zoals jij erop rekent dat je partner de belofte van trouw oprecht heeft afgelegd, en niet zomaar uit de nek stond te kletsen. Eeuwige trouw is in onze tijd even zeer mogelijk als in de tijd van Jezus, als in de middeleeuwen... Met goede wil en respect kan je best je hele leven bij 1 partner blijven en gelukkig zijn. Natuurlijk, als je mee loopt in de trend van tegenwoordig, dan is seks enkel nog een hobby en is eeuwige trouw iets onrealistisch dat alleen maar bestaat in overdreven sprookjes. Alsof eeuwige trouw bij definitie onmogelijk is. Zulk een verderfelijk gedachtengoed moet je mij niet proberen aansmeren. Ik ben ervan overtuigt dat eeuwige trouw mogelijk is, en ik zal het in de loop van mijn leven bewijzen. ... Hoe durft ze, mij iets vragen. <9> "Bus" Ik zit op de bus. Hij is wat te vroeg, dus we wachten even aan de halte. Ik hou van zulke stiptheid. Nooit te vroeg vertrekken, maar ook niet te laat. Er komt nog een man aangehold die denkt dat hij zich moet haasten. Hier in de bus weten we wel beter, maar beter te vroeg dan te laat natuurlijk. De man stapt gewoon op, hij toont geen buzzy pass en kijkt zelfs niet naar de chauffeur. Daar hou ik niet zo van. Ik zou hem het liefst van al een boos woord en een nog bozere blik toewerpen. Maar in de plaats daarvan staar ik maar wat voor me uit en wacht ik tot ik niet meer boos ben. Dat duurt niet lang. Een oude dame begint een praatje met de bestuurder. Iets over die begrafenis die net was afgelopen in de kerk die op een boogscheut van de bushalte ligt. "Het is toch erg hé meneer. Die was nog 50 jaar jonger dan mij, met zijn motto tegen nen auto!" Erg ja, al die zelfmoorden bij jongeren. We laten allen samen het perron achter ons terwijl de bus in beweging komt en richting gent gromt. We komen voorbij mijn oude school, alwaar ik als kind vele uren sleet met vriendjes. Geen vriendinnetjes. Neen, in die tijd, bij ons op de boerenbuiten waren scholen nog niet gemengd! En daar is onze eerste halte al, soms vinden mensen het te lastig 200 meter verder te stappen, ziet u. Een koppel stapt op, ze zijn ongeveer mijn leeftijd. Ze gaan recht tegenover mij zitten. Ze zeggen niet echt veel tegen elkaar. Het meisje fluistert iets met een een grimmas van deugnieterij. De jongen reageert met een lachje en een tevreden blik in haar ogen. Nu zitten ze weer stil voor zich uit te staren, ze zitten nogal dicht tegen elkaar op dit moment. Ze hebben elkaars hand vast. De jongen kijkt nog steeds tevreden, maar niet zo opvallend met een brede glimlach. Het meisje slaakt een zucht. Maar wat vind ik dan zo prachtig aan dit schouwspel? Dat vraag ik me nu toch af. Ha wacht! Ik weet het! Zij doen me aan ons denken! Ja wij. We rijden verder en gaan langs twee lege haltes. Drie. En daar is de vierde. We rijden nu al door de iets dichtere aglomeratie van de stad die mijn bestemming is. Eindelijk moet er nog eens iemand opstappen. Een man, ik schat hem 40 beveelt zijn hond om in te stappen. De hond volgt een beetje argwanend het bevel op. De man zelf ziet er niet meer verzorgd uit dan zijn hond. Zijn haren liggen even zeer in de war, zijn kleren hebben hier en daar een scheurtje, net zoals de vacht van zijn hond niet overal even volledig is. Hij gaat op het bankje vooraan zitten dat nog leeg is. De oude vrouw schuift een beetje op. Ze moet naar eigen zeggen niet weten van die "mormels". Toch een beetje onsympathiek vind ik. Maar het kan de oude man klaarblijkelijk niet veel schelen. Zijn ogen en lusteloze houding vertellen dat hij wel ernstigere problemen heeft dan dat. Misschien is hij wel zijn werk kwijt geraakt en kan hij omwille van een fout uit zijn verleden aan geen uitkering komen? Misschien is hij ook al zodanig lang werkloos dat ze hem niets meer willen geven. Of misschien verzorgt hij zichzelf niet goed en is hij eigenlijk gewoon wat te lui daarvoor maar werkt hij ergens in een fabriek waar je niet echt proper hoeft te zijn om je job te behouden. Ik vraag me nu ineens af of hij wel een busabbonement heeft. Misschien heeft hij helemaal niet betaald voor deze rit. Wat zou er dan gebeuren als het controle is? Dan kan hij die boete waarschijnlijk ook niet betalen. Misschien bieden ze hem dan wel werk aan op de gemeente ofzo. Ofwel staat de deurwaarder op hem te wachten om nog meer spullen af te nemen maar mag hij niet want de man is te arm en kan dus niets van schulden afbetalen. Dan zou die boete alleen maar zijn hoop schulden verhogen. Hm... we zijn er al bijna. Vreemd, zit ik dan al zo lang na te denken over die man? Veel heb ik toch nog niet bedacht. Het koppeltje zit nog altijd even lieflijk naast elkaar. Ik ben bijna jaloers, omdat ik hier alleen zit. Nu toch. Niet altijd. Ik weet nog toen WIJ samen op de bus zaten, en ik mij toen wel afvraagde wat de andere mensen over ons dachten. Niet dat ik me beschaamd voelde. Maar zouden zij gezien hebben hoe gelukkig wij daar toen waren? Zouden zij jaloers geweest zijn, of gelukkig voor ons. Zouden wij hen een glimlach bezorgd hebben? Zoals die twee hoe dan ook mij terug een glimlach bezorgen. De bus stopt, de eindhalte. En voor de verandering staat er niemand op mij te wachten. Wat doe ik hier ook alweer? Ik weet het niet meer. Ik ga maar wat wachten op de bus naar huis. Denken aan wat ik nog allemaal kan vertellen. Denken aan de mensen zoals ons, denken aan de mensen die nu iets anders doen. Denken aan het leven. Denken aan ons. ---blaat--- Je bent de man, ja jij bent de man. Van jou is iedereen bang. De meisjes hangen aan jouw lijf. Ja! Jij bent de man. Stil ben je nobel. Maar da's geen succes! Jij moet de man zijn. De man zijn is levensgevaarlijk. 1 fout en je bent eraan. Dood en begraven. Jij was de man! ---blaat--- <10> "Metal" Misschien moet ik mezelf maar eens "DeathCrow" of "MessengerFromDepthsOfHell" of "KillxDestroy" noemen... Misschien moet ik me maar eens uitsluitend in het zwart kleden, en in een of andere meubelherstelzaak wat lapjes zwart leder gaan huren om dan rond willekeurige lichaamsdelen te hangen. Ik kan ook nog wat zwarte makeup aandoen en vreemde kettingen dragen. Dan moet ik alleen nog naar DeAThMeTaL HARDCORE UBERRAS NAZISME fuiven gaan. Ofzo. Dan word ik misschien opgenomen als een METAL HEAD. Ghoho... want zij zijn zo lekker alternatief en rebels tegenover de idiote mainstream maatschappij. Dan zal ik persoonlijkheid hebben! Als ik me zoals die metal dingen kleed! Ja want dat wil ik! O ik wil zo graag stoer zijn, in zwarte kleren rondlopen met combats en een T-shirt van marilyn manson ... En ik wil lachen met mensen die naar Werchter gaan... want dat is niet stoer genoeg en veel te commercieel. HA HA HA <11> "Eenvoudige ongekunstelde simpliciteit" Dat, mijn beste vrienden, valt vooral op wanneer het afwezig is. Dat ik hier eens sociaal verantwoorde kritiek over diende neer te pennen is mij allang duidelijk. Maar nu begin ik daar eindelijk eens aan. En wel door een voorval van daarnet dat perfect mijn punt kan helpen illustreren. Ik zal dus een illustratieve proeve utiliseren om mijn stellingname de onontbeerlijke slagkracht bij te brengen. Ook al is het niet zozeer een voorval als dat het een tekst is. Ik zat namelijk net een samenvatting te lezen van een filosofie cursus[1], alwaar ze in het kort de filosofen voorstelden. Nu, lui en nogal traag zijnde ben ik tot aan socrates geraakt (de eerste in die tekst). Doch waren er in dat klein stukje tekst elementen aanwezig die mij danig voor de borst stootten. Laat ik ze eerst even tonen alvorens ik verder mijn punt duidelijk maak: a) "... het bleef bij elenchus en aporia, bij filosoferen ( streven naar inzicht ); zoals hij anderen voor hun bestwil deed ervaren dat zij eigenlijk niets wisten, kwam hij er ook zelf voor uit dat hij alleen iets wist in zoverre hij besefte niets te weten." b) "Dat hij een publieke persoonlijkheid was, blijkt uit het feit dat Aristophanes hem als emblematische karikatuur van natuurfilosofie, sofistiek en mystiek de hoofdfiguur kon maken van zijn komedie De wolken (opgevoerd 423 v.C., bewerkt ca. 421 418 v.C.)." c) "Socrates zelf gaf het voorbeeld door zijn ascetische levenswijze en door zijn onverzettelijke weigering iets te doen waarvan hij wist dat het niet juist was." (Uitruksel 1: smeerlapperijen) Op het eerste zicht is daar natuurlijk niets mis mee. Het komt uit een boekje dat is bedoeld voor mensen uit "1ste KAN Ind. Ing." en dan is het toch wel normaal dat wij als normaal volk dat geen Ind. Ing. gaat doen dat niet snappen. Juist? Ja... neen... ja... neen... .. . . . . .. . ... ... -------> NEEN <--------- - -- - - -- - - - -- --- - --- -- -- --- ---]=0- Maar voor ik jullie mijn eigenlijke PUNT naar het hoofd werp zullen we eerst even deze zinnen analyseren. Bij a) valt ons onmiddelijk op dat we blijven steken bij het lezen van de woorden "elenchus" en "aporia". Maar daar heb ik geen problemen mee, want die woorden worden even daarvoor uitgelegd. Het zijn latijnse termen die te maken hebben met de filosofeer techniek van onze goede vriend socrates. Om toch even compleet te zijn zal ik deze twee woorden kort uitleggen! (Indien ge nu zegt: "maar ik wil snel uw punt weten", slaat ge best de volgende twee alinea's over.) "Elenchus" is een naam voor de "gespreksmatige methode van onderzoek" die socrates gebruikte. Waarbij hij in discussie gaat met andere mensen en door zichzelf te beperken tot het stellen van doelgerichte vragen aan de gesprekspartners tot het antwoord van een bepaalde vraag komt. Een detail dat ik jullie niet wil onthouden is dat hij gesprekken voerde met mensen van allerlei rang en stand. Zowel met intellectuele filosofen als met doodgewone slaven. Omdat hij er rotsvast was van overtuigd dat alle mensen dezelfde mentale capaciteiten hadden. Hij vondt wel dat het in een gesprek belangerijk is de manier van spreken aan te passen aan het gezelschap. Hij praatte dus op een andere manier tegen een slaaf dan tegen een intellectueel, maar daarom was het niet makkelijker gemaakt voor de slaaf, wel verstaanbaarder. Dat is trouwens ook de reden waarom hij weigerde zaken op te schrijven (dat en dat hij van mening was dat schrijven slecht is voor het geheugen). "Aporia" is het resultaat van dat onderzoek dat hij voerde met mensen. Typisch hiervoor is dat het meestal negatief is en ze niet tot een antwoord komen van de vraag, maar ze hebben wel een heleboel potentiele antwoorden uitgeschakeld tijdens het gesprek, dus is er zeker en vast een resultaat, maar geen sluitend antwoord. Dat op zich was volgens socrates niet erg, zolang men maar zoekt naar het antwoord. Het probleem dat ik heb bij a) is de zin: "zoals hij anderen voor hun bestwil deed ervaren dat zij eigenlijk niets wisten, kwam hij er ook zelf voor uit dat hij alleen iets wist in zoverre hij besefte niets te weten.". Niet dat ik aan jullie kunnen twijfel, waarschijnlijk begrijpen jullie het wel. Maar ze kan toch veel eenvoudiger geschreven worden, niet? "Hij liet anderen, voor hun eigen bestwil, inzien dat zij eigenlijk niets wisten, terwijl hij ook van zichzelf zei dat hij niets wist." Dat zegt, naar mijn mening, net hetzelfde, maar in iets minder omslachtige zinsbouw. Nemen we nu eens b). Na wat zoek- en puzzelwerk kom ik tot de vaststelling dat "emblematisch" eigenlijk betekend dat hij als "uithangbord" (zoals we in de populaire taal van het heden zouden zeggen) werd gebruikt van . Bij c) is het woord "ascetische" het grote minpunt. Een ascetische levenswijze is klaarblijkelijk een levenswijze van iemand die alle "zingenot" ontwijkt uit - zo staat het in de vandale - religieuze overwegingen. Dat kon in een iets langere zin prachtig heel duidelijk omschreven worden zodat een niet ingewijde het ook perfect kan begrijpen zonder naar een woordenboek te hoeven grijpen. Bon, mijn these. Kijk! Ik heb sympathie voor de schrijver van deze tekst, hij kent ongetwijfeld de materie door en door en is ook zeer vertrouwd met het jargon van de filosofie en waarschijnlijk ook met het latijn (en andere zulke talen, weet ik veel). Deze vorm van filosofie is dan ook geen makkelijke materie en dit is eigenlijk vakliteratuur. De relatief moeilijke woorden die hij gebruikt zijn ongetwijfeld op zijn plaats. En langs de ene kant is het wel goed dat er zulke woorden gebruikt worden, als de lezer die ze niet begrijpt ze gaat opzoeken. Ik zal bijvoorbeeld nu weten wat ascetisch betekend als ik het toevallig eens ergens tegen kom. MAAR! Waarom, vraag ik u, zou vakliteratuur zo beperkt moeten zijn? Ik denk wel dat het ergens geschreven staat dat een vereiste om een duidelijke tekst te schrijven is dat je "jargon" moet vermijden. Onder "jargon" versta ik dan woorden die eigenlijk vooral in dat vak worden gebruikt, maar niet in het dagelijkse leven. Je kan argumenteren dat van de lezer wordt verwacht dat hij een zekere voorkennis heeft. Wetende dat de filosofie en linguistiek nogal veel samen genoemd worden, kan ik best begrijpen dat er moeilijke woorden in komen. Maar ik vind niet dat men die woorden meer moet gebruiken dan echt noodzakelijk. Ook al is je eigenlijke doelgroep een groep die dat allemaal moet begrijpen, vind ik dat er rekening moet gehouden worden met niet-ingewijden. Wanneer een woord makkelijker kan worden omschreven, moet dat vind ik. Desnoods als voetnoot ofzo, gewoon uit respect voor de lezers. Zo vergroot je tevens het aantal mensen die je met je tekst bereikt, en uiteindelijk is het doel van een tekst mensen iets bij brengen, of zelfs mensen te overtuigen van iets. Is het dan niet altijd wenselijk om zoveel mogelijk mensen aan te spreken? Bij deze zou ik aan de lezers van dit tekstje willen vragen, dat wanneer zij een relatief moeilijk woord gebruiken en zich daarvan bewust zijn, om eens na te denken of het echt wel nodig is, of het niet makkelijker kan met een meer algemeen gebruikt synoniem. Desnoods maak je de zin wat langer maar gemakkelijker. Misschien is ze dan uit taal opzicht niet meer zo mooi, maar ze zal in elk geval meer mensen aanspreken. En zoveel mogelijk mensen bereiken moet uiteindelijk een uitgangspunt zijn van een schrijver. Kennis is belangerijk voor iedereen. Niet alleen voor mensen die al de moeilijke woorden vroeger al hebben moeten leren, of mensen die er al lang in thuis zijn. Ik heb al meermaals in teksten gelezen dat je er niet moet van uitgaan dat je lezers dom zijn, maar ook niet dat ze dezelfde voorkennis als die van jou genieten. Het is dus aangeraden gewoon algemene woorden te gebruiken, en een duidelijke zinsbouw inplaats van een zinsbouw die bol staat van vaktermen en taalkunstjes. Vaktermen kan je het best gebruiken in gesprekken met mensen waarvan je al zeker bent dat zij die taal machtig zijn (en in dit laatste zou socrates mij volgen!). REFERENTIES (verwijzingen...) ----------------------------- [1] http://eduserv.kahosl.be/eduhelp/doorlopend/wijsbegeerte/1ekan/pdf/Filosofen.pdf ("Wijsbegeerte: Extra documentatie: Filosofen door de eeuwen heen", dat als we de cover gaan interpreteren door Sir Isaac Newton is geschreven, maar in werkelijkheid is geschreven door Huyben Suresh. Of dat is toch mijn opvatting daaromtrent.) <12> "Onwetendheid" Geen flauw gedacht wat ik nu ga zeggen, ik begin impulsief te schrijven en ik ga gewoon verder tot ik uitgeschreven ben. Ik ben geslaagd voor mijn middelbaar. Mooi is dat. Hoewel ik gemengde gevoelens koester. Iedere fout, iedere traan (het waren er weinig) en iedere paniekuitbarsting, alle ongerustheid en alle verdriet bleek allemaal overbodig te zijn. Geen fout was groot genoeg me mijn slagen in de weg te staan. En als ge erover na denkt. Wie begint in het middelbaar en daar gewoon blijft zitten ondanks slechte prestaties kan het tenslotte halen. Ge moet gewoon geduld hebben. Al dat werk, zeven jaar lang, lijkt nu zo banaal. En nu moet ik weer beginnen aan zo'n banaal aantal jaren. Om dan nog veel langer banale jobs te doen. Enfin, als ik niet nuttigs vind waarmee ik m'n leven kan vullen. Een vrouw is iets nuttigs, iemand gelukkig maken. Iets kunnen veranderen aan de wereld zou nuttig zijn. Maar een "nine to five" job bij het een of ander bedrijf gewoon voor het geld is niet nuttig maar belachelijk. En dan gaat ge op uw 60ste ofzo met pensioen en denkt ge: "al die jaren vroeg opstaan, stress hebben en slaap laten, is allemaal zo banaal... waarom heb ik niet meer aandacht aan m'n vrouw en kinderen geschonken? Waarom heb ik die arme man die elke dag tegen de gevel van mijn werkgever slaapt niet geholpen? Wat ben ik met zes miljoen spaargeld? Mijn vrouw is er vandoor, mijn kinderen zijn het huis uit..." NUTTIGHEID. Dat maakt ons gelukkig. Nuttig is andere mensen gelukkig maken. Geluk groeit exponentieel... SO WILL THE REAL SHADY PLEASE STAND UP?!? die oorkes doen zeer in mijn oorkes....................... Ik zeg het u! Mensen vinden mijn "filosofische uitlatingen" interessant... wat een vreemde mensen lopen er toch rond op deze gekke bol he. IK HANG HIER WAT de interessante uit. En eigenlijk immiteer ik gewoon cDc... maar dan op een andere manier. EN DAN?!? EN ___ DAN? JA!!!!!!!!!!! DATTTTTTTTTTTT____ DAN DAN!! DAT!! ________ EN DIT JOOST MAG HET WETEN! "Dank je!", aldus Joost. mijn rug doet zeer. <13> "Leven na de dood" Omdat het al lang geleden is dat ik nog eens iets deftigs heb geschreven, begin ik eens aan een tekst over leven na de dood. Sommigen denken dat er een hiernamaals is, sommigen niet. Hetgeen dat hieronder beschreven is, zijn een aantal zaken die gebaseerd zijn op mijn gedachten en dus bijlange niet voor iedereen hetzelfde zijn. Wanneer u een aantal zaken wil toevoegen, of grandioos wil tegenspreken, kan u mij dat altijd eens laten weten... slet. Even ter vermelding; tijdens het schrijven luisterde ik naar The Future Sound Of London. Laten we beginnen bij het begin. Hoofdstuk 1: Hoe het allemaal begon. ------------------------------------ Ter inleiding zet ik hier een stukje log van #pittafans2 op irc.noxa.net. Mies speelde al ettelijke maal een liedje met de naam "Afscheid bestaat niet" ofzo, waarmee ik niet akkoord ging. Afscheid nemen bestaat wel. Maar aangezien dat hier niets mee te maken heeft, ga ik het er ook niet over hebben. Misschien wel in een ander tekstje, dat misschien ook in dit zine staat... Geeuw! [00:12] zou'k is tegen jpv praten? :p [00:12] uhu [00:12] mss mies... kun je proberen [00:13] lol [00:13] ik wil zo 'ok' zeggen [00:13] maar had odnertussen al msn kadertje geopend [00:14] dus nu staat die ok in da kaderke :') [00:14] nu moetk wel :p [00:14] ROFL [00:14] niets moet ... [00:14] buiten doodgaaan .. [00:14] doodgaan moet ook niet [00:14] wel [00:14] dat zou afscheid zijn [00:14] nie [00:14] :p [00:15] wel [00:15] :p [00:15] nie [00:15] :p [00:15] wel [00:15] :p [00:15] nieeeeeeeeeeeeeeee [00:15] :p [00:15] als je geen vrienden hebt [00:15] of geen familie [00:15] iedereen kent wel IEMAND [00:15] :p [00:15] bwa [00:15] en trouwens [00:15] er zijn nu eenmaal kluizenaars :) [00:15] da is geen argument da doodgaan nie moet eh :p [00:16] wat als er een middel is om onsterfelijk te zijn? :p [00:16] zoals ge zelf zegt [00:16] als er iemand doodgaat [00:16] blijft de persoon verder leven in uw gedachten [00:16] dus die is niet dood ;) [00:16] ja ok [00:16] maar [00:16] ook wel eh [00:16] :p [00:16] hijzelf is wel dood eh [00:16] :p [00:16] nie voor een ander mss [00:16] maar zelf wel [00:17] dus doodgaan moet [00:17] :p [00:17] aangezien het leven een groot fysisch verschijnsel is :p [00:17] ja [00:17] en wat als er reïncarnatie is? [00:17] ben je dan doodgegaan, of leef je verder? :p [00:18] aha! [00:18] :p [00:19] ja dan ben je oook doodgegaan eh [00:19] :p [00:19] AHA [00:19] :p [00:19] jama [00:19] da vroeg ik net [00:19] wij aanzien de dood als levensloos liggen [00:19] maar zijde dood, asge dood zijt [00:19] :p [00:20] ja [00:20] :p [00:20] ge kunt ergens anders blijven leven [00:20] waar de rest geen weet van heeft [00:20] dus eigenlijk zijde dan theoretisch ni dood [00:20] voor uzelf [00:20] maar voor de rest wel [00:20] wie weet [00:21] leeft ge ni verder in hun gedachten [00:21] en ziet ge de wereld hoe zij het zien [00:21] gna [00:21] tgaat te ver [00:21] :p [00:21] nee maar [00:21] da is een ander leven eh [00:21] als er reincarnatie is [00:21] da is een nieuw leven eh [00:21] wow nee wacht [00:21] nog is lezen wa ge zei :p [00:21] gaatge zelf wel weten dat het een nieuw leven is [00:21] wat asge doodvalt, en ge leeft direct verder [00:22] nee denk ik [00:22] hetzij wetend van uw ander leven [00:22] hetzij onwetend [00:23] wat is de reden datge niets weet van de tijd datge in de baarmoeder zit [00:23] of dat de tijd van voor uw 3 - 4 jkaar heel vaag is [00:23] nu kunde afkomen met "het geheugen is dan nog ni genoeg ontwikkeld" [00:23] omda ge dan nog nie genoeg hersenen ontwikkeld hebt<, [00:23] wow [00:23] waar wat als het voorbestemd is datge da vergeet [00:24] zoals ge uw vorig leven zijt vergeten [00:24] ge vergeet dat niet tex [00:24] jamaar [00:24] u hersenen verwerken die prikkels gewoon niet [00:24] om het als pczot te zeggen [00:24] lol [00:24] de kabelkes naar de hardeschijf liggen er niet [00:24] welja [00:24] [00:23:32] nu kunde afkomen met "het geheugen is dan nog ni genoeg ontwikkeld" [00:24] [00:23:38] omda ge dan nog nie genoeg hersenen ontwikkeld hebt<, [00:24] en waarom die er nog ni liggen ... [00:24] da weet niemand [00:24] en zal niemand weten [00:24] zo. [00:25] misschien wil iets u dat laten denken [00:25] omdat er een andere verklaring is, die niemand zou begrijpen of zou aankunnen [00:25] :p [00:25] iets of iemand [00:25] ik ben nie meer mee, sorry :p [00:25] nja [00:25] :p [00:26] tzijn dingen die niet op irc moeten gedaan worden [00:26] :p [00:27] kga der eens een artikel over schrijven voor pitta zijn zine Wat ik wil zeggen: Doodgaan is voor mij afscheid nemen. Maar volgens Mies is dat geen afscheid nemen, omdat je altijd blijft voortleven in de gedachten van andere mensen. Ik ga verder in hoofdstuk 2. Waarom in hoofdstuk 2? In hoofdstukken werken is nu eenmaal stoer, en het zou dom zijn om maar 1 hoofdstuk te hebben. Hoofdstuk 2: Afscheid van een mens. ----------------------------------- Om mijzelf te verdedigen bij de dierenliefhebbers, de titel gaat uiteraard ook over de dood van dieren, maar meestal is het emotioneel moeilijker te verwerken als je een familielid, of iemand dierbaars verliest. Daarom ook de keuze van deze titel. Zoals reeds gezegd, bestaat afscheid niet. Althans volgens sommige mensen. Wanneer iemand doodgaat, wordt er dus geen afscheid genomen, maar zegt men gewoon even 'tot ziens'. Daaruit besluit ik dat een begrafenis gewoon wat show is, dat niets met afscheid nemen te maken heeft. Waarom bestaat afscheid nemen niet? De persoon blijft voort leven in ieders gedachten. Er zijn op de wereld wel een aantal mensen, die geen familie, vrienden of zelfs kennissen hebben. Wanneer zij doodgaan, wordt er waarschijnlijk geen uitbundige begrafenis gegeven, en zullen deze personen ook minder snel voortleven in de gedachten van iemand anders. Niemand heeft afscheid genomen van deze mensen, en niemand denkt nog aan hen. Nu zitten we in een soort loop.. Afscheid nemen bestaat niet, en wanneer er sprake is van afscheid, is er geen, want niemand neemt afscheid. Het is allemaal heel ingewikkeld, niet? Ik splits even de situatie op in 2 voorbeelden. Voorbeeld 1. Je bent een gelukkige tiener, met zeker 7 goede vrienden, en een zeer leuke familie. Opeens sterf je, en iedereen heeft enorm veel verdriet. Volgens Mies zal niemand ooit afscheid nemen van u, omdat ze hun hele leven aan je zullen denken. Je leeft dus voort in hun gedachten en harten, als ik het zo mag stellen. Maar de personen waar je voortleeft in hun gedachten zullen ook ooit sterven, en er zal een tijd komen waar niemand nog aan je denkt. Heeft men dan afscheid van je genomen? Of zul je er nog altijd zijn? Volgens mij ben je er nog altijd, dat beschrijf ik in hoofdstuk 3. Voorbeeld 2. Je bent een emotioneel wrak dat nooit buiten komt, geen vrienden of familie heeft. Niemand kent je, behalve misschien de kassierster van de plaatselijke supermarkt omdat je daar af en toe langskomt. Je sterft. Geen uitbundige begrafenis. Geen mensen die om je rouwen. Geen mensen die ooit nog aan je zullen denken. Dit is dus een omgekeerde situatie van voorbeeld 1, waarin ik duidelijk maak dat er geen afscheid wordt genomen, omdat je voortleeft in ieders gedachten. Wordt er hier nu wel afscheid genomen? Dat is de vraag waaruit ik nooit zal komen. Want afscheid nemen bestaat. Al is het voor heel even. Hoofdstuk 3: Waar denk je aan? ------------------------------ Iemand die sterft, leeft verder in de gedachten van zijn naasten. Dat is de stelling die duidelijk wordt gemaakt in hoofdstuk 2. Aangezien je spreekt van 'voortleven', is voor mij het voortleven in iemands gedachten een vorm van reïncarnatie, als dat zo wordt geschreven. Uiteraard spreek ik mij hier tegen in hoofdstuk 4, maar dat kan mij nu eenmaal geen reet schelen. De ziel van een gestorven persoon gaat niet naar de hemel, maar kan in en uit de gedachten vliegen van personen die aan hem of haar denken. Natuurlijk lijkt dit wat absurd, maar dit is het eerste wat in mij opkwam. Wegens de fysische krachten in de hersenen van de mensen die aan de persoon denken, krijgt de ziel kracht om zich te verenigen met de persoon die denkt. Wat een zin, maar ik denk dat mijn punt duidelijk is. Veel heb ik hier eigenlijk niet over te zeggen, dus val ik u niet langer lastig met nutteloze zever over gedachten van personen. Misschien een ander keertje. Hoofdstuk 4: Daar herinner ik mij niets van! -------------------------------------------- Hier ga ik dus tegenspreken wat ik net in hoofdstuk 3 heb beschreven. De reden hiervan is de volgende: de dingen die in hoofdstuk 3 zijn besproken, rusten op uitspraken van iemand anders, waarop de rest gebouwd is. Bon, we zijn ondertussen al een aantal weken verder dat ik dit schrijf, maar de tijd dringt, en ik moet die tekst zo snel mogelijk aan pittaman geven. Eerst en vooral mijn korte opinie over de dood: ze bestaat niet. Het lichaam, de geest (de ziel), het leven, de tijd zijn voor mij allemaal fysische dingen bijeen, dus het is onmogelijk dat ze zomaar verdwijnen. Maar ze kunnen wel gemanipuleerd worden (zo kunnen we in de tijd reizen, moesten we de kennis hebben). De verklaring van de titel kunnen we in ditzelfde feit zoeken. Wanneer iemand dood gaat, schiet er voor veel mensen alleen een levenloos lichaam over. Maar wat gebeurd er met de ziel van deze persoon? Tot nu toe heb ik twee theorieën. De ziel leeft verder in onze gedachten (hoofdstuk 2 en 3), of deze leeft verder in een volledig nieuw lichaam. Probeer eens terug te denken aan je vroegere jeugdjaren, toen je 3 jaar of zelfs nog jonger was. Ik neem aan dat je je niet veel meer herinnert over deze tijd. Het excuus dat de artsen hiervoor zullen geven is "dat je hersenen toen nog niet genoeg ontwikkeld waren om dingen te kunnen onthouden". Volgens mij heeft dit totaal niets te maken met de ontwikkeling van de hersenen, maar gewoon met het feit dat het de BEDOELING is dat je je er niets meer van herinnert. Wanneer iemand sterft, gaat zijn of haar ziel dus verder leven in een volledig nieuw lichaam. Maar deze ziel, of geest, herinnert zich natuurlijk totaal niets van het vorige leven. Maar het karakter zal blijven, of toch grotendeels gespaard worden. De eerste jaren van een leven van een mens dienen voor de samensmelting van de ziel en het lichaam. Hierbij hoort ook het proces waar de ziel alles vergeet wat er is gebeurd, waardoor het "nieuwe lichaam, met dezelfde ziel" zich niets meer zou herinneren over het vorige leven. Allemaal wat ingewikkeld niet? Als u het niet begrijpt, lees het nog eens, en nog eens. Begrijpt u het dan nog niet? Vraag het mij gerust, u weet mij te vinden op zine@texke.be. Groeten, en tot het hiernamaals. <14> "hudone Vna!" Druipend kwam ik uit de douche, de radio speelde, maar kraakte geweldig. Radio uit. Het was stil in de badkamer. Ik droogde mijn haren, in stilte. Ik knipte mijn vingernagels, in stilte. Ik scheerde mij, in stilte. Ik poetste mijn tanden, in stilte. Ik kleedde mij aan, in stilte. Af en toe hoorde ik geruis van een voorbijrijdende auto of het geroezemoes van een aantal voorbijgangers. De wind speelde in het schoorsteenje van de boiler. Het leken diepe zuchten van iemand met een verkoudheid. Ik hou van stilte, ze onthult veel geheimen, als je goed luisterd. Houd de stilte ook van mij? Ik hou van de wind, ze laat weten dat er nog een wereld buitenshuis is. Houd de wind ook van mij? Ik hou van de straatgeluiden, ze laten weten dat je niet alleen bent. De radio laat ook weten dat ik niet alleen ben, maar op een heel andere manier. Een.. niet-overtuigende.. manier.. Houden de geluiden ook van mij? Ik hou niet van alle mensen die die geluiden maken. Sommige maken mij ongelukkig. Anderen maken mij gelukkig. Ik hou van mensen die mij gelukkig maken. Houden die mensen ook van mij? Ik hou van iemand. Houd zij van mij? En jij, hou jij van mij? <15> "Links" http://www.pholph.com/ http://www.truecore.ru/ http://www.nokwoda.be/ http://www.homestarrunner.com/ http://www.uptime-project.net/ http://www.lo-bat.be/ http://www.happyworker.com/geekman/ http://www.arstechnica.com/ http://www.somesongs.com/ http://www.ic-musicmedia.com/ http://www.noisecape.tk/ http://www.jankeller.de http://www.blutistzeit.nl/ http://www.happynewears.be/ http://www.3bass.com/ http://www.indiana.edu/~emusic/ ------------------- de kleine letterkes ------------------ (c) moon-zine 2004 Ieder artikel behoort toe aan de originele auteur. Zolang er niets wordt veranderd mag dit werk verspreid worden. Let wel dat dit volledige tekstbestand INTEGRAAL moet worden verspreid... indien je een enkel artikel eruit wilt verspreiden gelieve ons (moon-zine) te contacteren, of de originele auteur van het bewuste artikel. Als je twijfelt contacteer ons dan eerst. Contacteren kan via pittaman: mist3ry@pandora.be (begin het onderwerp altijd met "moon-zine:") Indien deze copyright wordt geschonden zullen verscheidene creatieve sancties hiervan het gevolg zijn... hopelijk bent u geschikt voor de harem! EDITIE 3: 1 September 2004. (_*_) MOON-ZINE (_*_)